Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej, wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez M.C. (dalej: "skarżący"), jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 19 października 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1021/17, którym oddalono jego skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia.
Wyrok wydany został w następujących, ustalonych przez Sąd I instancji, okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Starosta [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., orzekł o obowiązku zwrotu przez M.C. świadczenia pieniężnego, w postaci zasiłku dla bezrobotnych w wysokości 5.431,40 zł, pobranego w okresie od 30 kwietnia 2012 r. do 8 grudnia 2012 r. Pismem z dnia [...] marca 2016 r. skarżący zwrócił się do organu z wnioskiem o umorzenie ww. należności pieniężnej. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. organ odmówił uwzględnienia tego wniosku. Od decyzji strona wniosła odwołanie. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2016 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] kwietnia 2016 r. W wyniku rozpoznania skargi strony Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, wyrokiem z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 801/16, uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd dokonał wykładni art. 76 ust. 5 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (obecnie: Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.), zwanej dalej: "ustawą", wyjaśniając, że odpowiednio stosując rozwiązania związane z przedawnieniem roszczeń zawarte w art. 123 § 1 K.c., za czynność bezpośrednio związaną z odzyskaniem przez powiatowy urząd pracy nienależnie pobranych świadczeń, można uznać wszczęcie postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania przyznającego status i prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
Sąd wskazał też na konieczność porównania uzyskiwanego przez skarżącego dochodu, ze wszystkimi faktycznie ponoszonymi przez rodzinę skarżącego wydatkami na utrzymanie rodziny, z uwzględnieniem wysokości spłaty nienależnie pobranego świadczenia, a następnie przeprowadzenia wnikliwej analizy, co do groźby pozbawienia skarżącego i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych. Sąd zwrócił również uwagę na to, że Powiatowa Rada Rynku Pracy w [...], na której opinię powołał się organ, negatywnie oceniła wniosek skarżącego w przedmiocie umorzenia, jednak z opinii tej nie wynika, jakimi argumentami się kierowała i z jakiego powodu zaopiniowała wniosek negatywnie.
Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 76 ust. 7 ustawy Starosta [...] ponownie odmówił stronie umorzenia kwoty nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Organ wyjaśnił, że wezwał skarżącego do wykazania miesięcznie uzyskiwanego dochodu przez jego rodzinę oraz faktycznie ponoszonych wydatków na utrzymanie, jaka jest sytuacja ekonomiczna strony i jakie skutki wywoła obowiązek spłaty należności w całości lub w części. Skarżący podał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, bezrobotnym niezarejestrowanym w powiatowym urzędzie pracy, pozostającym na utrzymaniu żony. Wskazał, że dochód z wykonywanych dorywczo umów cywilnoprawnych zlecenia i o dzieło za miesiąc styczeń 2017 r. wyniósł 502 zł brutto. Dochód żony z wykonywanej pracy za miesiąc styczeń wyniósł 2.327 zł brutto.
Ponadto przedstawił następujące wydatki: spłata kredytu 207 zł, czynsz 485 zł, gaz i energia elektryczna 200 zł, telefon 192 zł, garaż 58,34 zł, internet i telewizja 92 zł. Koszty leczenia i zakup niezbędnych rzeczy takich jak: szkła do okularów i krople do oczu wyniosły 400 zł, a pozostała suma przeznaczona jest na artykuły spożywcze, toaletowe i gospodarstwa domowego. Organ wyliczył, że z załączonego do wniosku zaświadczenia wynika, że żona skarżącego za miesiąc styczeń 2017 r. uzyskała dochód netto 1.742,12 zł, a załączonych do wniosku umów o dzieło wynikało, że w miesiącu styczniu 2017 r., wnioskodawca uzyskał dochód netto w kwocie 300 zł. Ponadto organ pierwszej instancji podniósł, że Powiatowa Rada Rynku Pracy w [...] w dniu [...] maja 2017 r. zaopiniowała negatywnie wniosek strony i wskazała, że pomimo złej sytuacji finansowej jak i zdrowotnej, strona nie podjęła żadnych realnych kroków w celu znalezienia zatrudnienia, co przyczyniłoby się do poprawy jej sytuacji bytowej, a w konsekwencji ułatwiłoby spłatę nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych.
Od daty wydania decyzji o zwrocie, tj. od dnia 11 stycznia 2016 r. strona nie zarejestrowała się jako osoba bezrobotna lub poszukująca pracy, chociaż organ posiadał w swej ofercie zatrudnienia także oferty pracy dla osób niepełnosprawnych. Wnioskodawca na żadnym etapie postępowania nie kierował do organu wniosku o rozłożenie na raty nienależnie pobranego świadczenia, tylko od razu wystąpił o umorzenie należności. Rada stwierdziła, że we wniosku strony z dnia 6 lutego 2017 r. są niejasności, wnioskodawca wynajmuje garaż za kwotę 58,34 zł miesięcznie, jednak nie wskazał on, czy posiada samochód. Nie podał też czy posiada nieruchomości. W konkluzji uznała, że wprawdzie jednorazowa zapłata całej należności mogłaby spowodować trudną sytuację finansową strony i pozbawić ją okresowo niezbędnych środków utrzymania, to jednak takie umorzenie nie jest właściwe ze względów społecznych, gdyż zadłużenie może być spłacane w kilkudziesięciu dogodnych ratach.
Ponadto, według Rady, opisany we wniosku stan majątkowy nie pozwala przyjąć, że strona nie ma majątku ruchomego czy nieruchomego, z którego można prowadzić ewentualne postępowanie egzekucyjne, a co za tym idzie brak jest przypuszczenia, że w tym postępowaniu nie odzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Kierując się tą opinią oraz uwzględniając fakt, że od wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. strona nie zarejestrowała się w powiatowym urzędzie pracy w charakterze bezrobotnego lub poszukującego pracy, organ pierwszej instancji odmówił umorzenia spłaty przedmiotowej należności. Jednocześnie poinformował stronę o możliwości skorzystania z innych ulg, niż całkowite umorzenie należności, takich jak rozłożenie na raty całości nienależnie pobranego świadczenia.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że organ pominął kwestię przedawnienia roszczenia. Podniósł ponadto, że organ administracyjny obowiązany jest przeprowadzić z urzędu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (ustalenie czy nastąpiła prekluzja) i podjąć wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia istotnych okoliczności.
Opisaną na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazał, że uzupełniając postępowanie dowodowe, pismem z [...] lipca 2017 r., zwrócił się do strony o wypełnienie oświadczenia i podanie jakie strona posiada dochody oraz ponosi wydatki. W piśmie z [...] lipca 2017 r. strona podała, że jej średni miesięczny dochód wynosi 1.450 zł, posiada samochód Ford Mondeo z 2001 r., a wydatki to: opłata za lokal 482,48 zł, opłata za media 204 zł, koszty leczenia strony 200 zł. Sumując powyższe i ustalając partycypację w ponoszonych stałych kosztach (1/2 wydatków), organ stwierdził, że wydatki wnioskodawcy wynoszą 543,24 zł. Ponadto organ wskazał, że dochody współmałżonka wynoszą 851,63 zł. Dodatkowo organ ustalił, że małżonka skarżącego podjęła od dnia [...] lipca 2017 r. zatrudnienie jako doradca klienta w ramach prac interwencyjnych, z wynagrodzeniem wynoszącym co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Skarżący nie przedłożył do wglądu kopii deklaracji PIT. Dodatkowo organ odwoławczy ustalił na podstawie raportów ZUS dotyczących podleganiu ubezpieczeniom społecznym, że od wydania decyzji z [...] stycznia 2016 r. o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia, w latach 2016 - 2017, strona podejmowała zatrudnienie w ramach umów cywilnoprawnych, z wyłączeniem okresu wrzesień – grudzień 2016 r. i nadal je podejmuje. Brak jest danych o uzyskiwanym wynagrodzeniu w ww. okresach, gdyż strona danych tych nie ujawniła, mimo że wnioskował o to organ odwoławczy. Zdaniem Wojewody, pomimo tego, że miesięczny dochód strony wynosi 1.450 zł netto, nie uniemożliwia to spłaty całości zadłużenia w ratach i nie daje podstaw do umorzenia świadczenia z Funduszu Pracy. Wojewoda stwierdził brak podstaw do uznania, iż zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, przewyższającej wydatki egzekucyjne.
Zdaniem organu, nie zachodzi też w sprawie przesłanka z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy tj. że dochodzenie należności mogłoby pozbawić stronę albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. Zaznaczył, że w postępowaniu egzekucyjnym należności pieniężnych egzekucję prowadzi się m.in. z wynagrodzenia za pracę, z ruchomości, z nieruchomości - w takiej wysokości, aby nie pozbawić dłużnika niezbędnych środków utrzymania. W kwestii podnoszonego przez stronę przedawnienia roszczenia, organ odwoławczy zauważył, że było ono przedmiotem oceny dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 26 października 2016 r., w którym stwierdzono, że jest to zarzut niezasadny.
W skardze M.C. zarzucił naruszenie art. 76 ust. 3 ustawy oraz błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, polegający na pominięciu, że na dzień wydania decyzji Starosty [...]ego, tj. 11 stycznia 2016 r. przedawniły się należności wypłacone skarżącemu do dnia 11 stycznia 2013 r. Podniósł, że w sprawie znajdują zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 123 § 1 K.c.). Z decyzji Starosty [...] wynika, że skarżący pobierał nienależnie świadczenia pieniężne miesięcznie w okresie od 30 kwietnia 2012 r. do 8 grudnia 2012 r., co oznacza, że na dzień wydania decyzji organu z dnia [...] stycznia 2016 r. należności te się przedawniły.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając skargę zaznaczył, że był związany ustaleniami wydanego w sprawie wyroku z dnia 26 października 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 801/16, uchylającego uprzednio wydane w sprawie decyzje organów obu instancji z powodu braku wyczerpującego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego. W wyroku tym przesądzono również, że w rozpatrywanej sprawie przedawnienie nie miało miejsca. Zdaniem Sądu, organy ponownie rozpatrujące sprawę zastosowały się do powyższych wskazań, wzywając skarżącego do wykazania sytuacji dochodowej jego rodziny i ponoszonych wydatków oraz przyczyn wystąpienia z wnioskiem o umorzenie należności. Analiza pism skarżącego i załączonych dokumentów doprowadziła organy do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie, czemu dano wyraz w uzasadnieniu decyzji, które czyni zadość wymaganiom stawianym w art. 107 § 3 K.p.a. Sąd podkreślił, że decyzja w przedmiocie zastosowania ulg, o których mowa w art. 76 ust. 7 ustawy, ma charakter uznaniowy.
Kontrola sądowa decyzji wydanej w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do tego, czy postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami procedury administracyjnej, czy zgodnie z nimi ustalono stan faktyczny sprawy, a rozstrzygnięcie wynika z tych ustaleń i nie nosi znamion dowolności. Dalej Sąd przeanalizował ustalenia organów w zakresie dochodów jego rodziny oraz ponoszonych wydatków. Zauważył, że skarżący nie zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy, aby móc skorzystać z oferty pracy odpowiedniej do jego stopnia niepełnosprawności, wykształcenia i doświadczenia zawodowego.
Ponadto nie przedstawił na wezwanie organu odwoławczego danych o wysokości zarobków uzyskanych w 2016 r. i pominął to, że jego małżonka podjęła zatrudnienie od dnia 3 lipca 2017 r. z wynagrodzeniem w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Sąd przychylił się do stanowiska Wojewody, że umorzenie nienależnie pobranego świadczenia jest instytucją nadzwyczajną, kierowaną do osób, których sytuacja - z powodów zdrowotnych, bytowych i braku lub ograniczonych możliwości finansowych (wnioskodawcy i jego rodziny) - jest szczególnie trudna. Nie jest tym samym dopuszczalne uchylanie się od tego obowiązku jedynie z powodu związanych z nim uciążliwości finansowych, o ile nie zaistnieją obiektywne przeszkody ściśle określone przez ustawodawcę.
W skardze kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie art. 76 ust. 7 ustawy na skutek nierozważenia sytuacji materialnej strony z uwzględnieniem jej koniecznych i uzasadnionych wydatków oraz nierozważenie interesu publicznego i słusznego interesu strony, a ponadto naruszenie art. 7, 8 i 77 § 1 K.p.a. na skutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy i zaniechania przeprowadzenia z urzędu dowodów służących takim ustaleniom.
Wskazując na powyższe wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu podniósł, że organy oraz Sąd I instancji nie odniosły się do kluczowej w świetle art. 76 ust. 7 ustawy kwestii, dotyczącej przeanalizowania koniecznych wydatków skarżącego. Już tylko z rachunkowych wyliczeń danych dotyczących dochodu i wydatków jego rodziny wynika, że dochody te nie wystarczają na pokrycie wydatków, a tymczasem Sąd I instancji uznał, że posiada on środki finansowe, z których sporna należność może być zaspokojona. Rozważania na tę okoliczność nie znalazły się również w uzasadnieniach organów administracyjnych, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. Ponadto organ I instancji wadliwie uznał, że jest związany stanowiskiem Powiatowej Rady Rynku Pracy, podczas gdy, zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy wydaje ona jedynie niewiążącą opinię, a decyzja musi być wydawana przez starostę samodzielnie.
W piśmie procesowym z dnia [...] stycznia 2018 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym.
Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. W związku z tym, że pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej: P.p.s.a. – zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy, to rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W myśl art. 174 P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej bowiem według art. 183 § 1 P.p.s.a., rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Przytoczenie podstaw kasacyjnych, rozumiane jako wskazanie przepisów, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 oraz art. 183 § 1 P.p.s.a., obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych (por. uchwała NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt l OPS 10/09, opubl. w ONSA i wsa z 2010 r., nr 1, poz. 1).
W rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do stwierdzenia nieważności postępowania przed Sądem I instancji, a zatem należało dokonać kontroli zaskarżonego wyroku jedynie pod kątem zgłoszonych w skardze kasacyjnej naruszeń prawa.
W pierwszej kolejności należało odnieść się zatem do zarzutów procesowych odnoszących się do ustaleń stanu faktycznego sprawy, dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd jest prawidłowy, albo nie został skutecznie podważony, można przejść do kontroli procesu subsumcji tak ustalonego stanu faktycznego sprawy pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt FSK 618/04, opubl. w ONSAiwsa z 2005 r., nr 6, poz. 120).
W tym zakresie jednak autor skargi kasacyjnej przywołał wyłącznie – jako naruszone – przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 7, 8 i 77 § 1), odnoszące się do reguł postępowania dowodowego prowadzonego nie przez sąd administracyjny ale przez organ administracyjny. Z natury rzeczy przepisy te nie mogły być zatem naruszone przez Sąd I instancji. Strona zarzucając naruszenie przepisów postępowania, powinna wskazać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego naruszone przez sąd, jeżeli uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie przepisów postępowania jako podstawa skargi kasacyjnej dotyczy postępowania sądowoadministracyjnego, a nie postępowania przed organami administracji publicznej. Prawidłowe wskazanie podstaw kasacji jest elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej, który wpływa na realną możliwość oceny zgłoszonego zarzutu. Wadliwie sformułowany w rozpoznawanej sprawie zarzut naruszenia przepisów procesowych nie mógł zatem odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku, a mianowicie nie mógł stanowić wzorca kontroli kasacyjnej w zakresie prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, a co za tym idzie zarzut ten należało uznać za nieusprawiedliwiony.
Jedynie zatem na marginesie, wobec podniesionego w uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzutu, że organy administracyjne powinny z urzędu przeprowadzić dowody na okoliczność ustalenia wystąpienia ewentualnych przesłanek do zastosowania wobec skarżącego instytucji umorzenia nienależnie pobranego świadczenia, podkreślić należało, że w przypadku postępowania o przyznanie dobrodziejstwa w postaci zwolnienia z obowiązku zwrotu świadczenia wypłaconego ze środków publicznych, ciężar dowodu spoczywa w istotnej mierze na wnioskodawcy. Osoba ta jest bowiem przede wszystkim zainteresowana w uzyskaniu umorzenia należności. Wnioskodawca dysponuje ponadto najlepszą wiedzą o okolicznościach uzasadniających udzielenie rozważanego wsparcia ze środków publicznych. Podmiot ten ponosi zatem w powyższym zakresie główne negatywne konsekwencje swoich zaniechań. W tej mierze wykluczone natomiast jest zarzucanie błędnych ustaleń faktycznych organom administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2012 r., sygn. akt I OSK 223/12, zam. na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl, zwanej dalej CBOSA).
Decyzja w przedmiocie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia zapada w ramach uznania administracyjnego. Świadczą o powyższym pierwsze słowa art. 76 ust. 7 ustawy mówiące, iż starosta może (ale nie musi) podjąć taką decyzję (lub odroczyć, rozłożyć na raty), nawet wówczas gdy zaistniały przesłanki wymienione w pkt 1 w/w przepisu. Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego musi poprzedzać przede wszystkim wyjątkowo dokładnie przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia stanu faktycznego, który decyduje o treści rozstrzygnięcia, przy czym umorzenie należności możliwe jest jedynie wówczas, gdy spełniona została jedna z czterech wymienionych w tym przepisie przesłanek. Główny ciężar dowodu spoczywa jednak – jak już wyżej wspomniano – nie na organie, ale na stronie ubiegającej się o umorzenie określonej należności pieniężnej (zob. też wyrok NSA z 21 lipca 2016 r., sygn. akt I OSK 2676/14, zam. w CBOSA).
W skardze kasacyjnej nie wskazano jakie zawnioskowane przez skarżącego dowody zostały pominięte, ani też nie przedstawiono jakie konkretne, wskazywane przez skarżącego wydatki, nie zostały uwzględnione i jaki mogło to mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie jest też usprawiedliwiony zarzut naruszenia prawa materialnego – art. 76 ust. 7 ustawy na skutek nierozważenia sytuacji materialnej skarżącego. Zgodzić się wprawdzie można z wnoszącym skargę kasacyjną, że opinia powiatowej rady zatrudnienia, o której mowa w art. 76 ust. 7 ustawy, nie ma charakteru wiążącego. Brak opinii byłby brakiem formalnym skutkującym nawet tylko z tego względu uchylenie decyzji. Należy przy tym podkreślić, że opinia negatywna nie ma wpływu na rozstrzygnięcie albowiem ustawodawca nie wskazał na konieczność wyrażenia zgody powiatowej rady zatrudnienia na umorzenie należności, a jedynie wskazał na obowiązek przedstawienia stanowiska tej rady przed wydaniem decyzji w przedmiocie umorzenia tych należności. Z treści uzasadnienia decyzji organu zarówno I jak i II instancji wynika jednak, wbrew temu co twierdzi się w skardze kasacyjnej, że powyższa opinia nie miała decydującego znaczenia dla podjęcia negatywnego dla strony rozstrzygnięcia.
Organy wprawdzie analizowały jej treść pod kątem przedstawionych przez Radę argumentów, ale nie oznacza to, że uznały się za związane zajętym przez Radę stanowiskiem. Z obszernych uzasadnień tych decyzji wynika, że przedmiotem oceny był całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego a nie tylko opinia Powiatowej Rady Rynku Pracy w [...]. Oznacza to, że organy dokonały prawidłowej wykładni art. 76 ust. 7 ustawy, natomiast Sąd I instancji prawidłowo wykładnię tę zaakceptował, nie dopatrując się błędu w subsumcji ustalonego prawidłowo stanu faktycznego sprawy pod wspomnianą normę prawa materialnego.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną, jako nieopartą na usprawiedliwionych podstawach.