Uzasadnienie
D. M. G. wniósł do sądu administracyjnego skargę, w której zarzucił, że Urząd Miejski w [...] nie udostępnił mu informacji publicznej w zakresie kompetencji i kwalifikacji pracownika socjalnego zatrudnionego w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...].
Skarżący uważa, że w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, pismo Urzędu o lakonicznej treści nie jest odpowiedzią na jego wniosek o udostępnienie takiej informacji.
W odpowiedzi na skargę Burmistrz [...] wnosi o oddalenie skargi, podkreślając, że skarżący otrzymał odpowiedź na konto poczty elektronicznej, jak wnosił we wniosku, w terminie zakreślonym przepisami. Nie podziela on poglądu skarżącego, że nastąpiła bezczynność organu, bo odpowiedzi udzielono w terminie i w zakresie, w jakim organ dysponował danymi od Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 16 grudnia 2005 r. sygn. akt II SAB/Lu 74/05, po rozpoznaniu sprawy ze skargi D. M. G. na bezczynność Burmistrza Miasta [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zobowiązał Burmistrza Miasta [...] do udzielenia M. D. G. informacji zgodnie z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 8 czerwca 2005 r. – w terminie 30 dni od daty uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wywodził, że informacja o wykształceniu pracownika socjalnego odpowiedzialnego za przeprowadzenie wywiadów środowiskowych u skarżącego – jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Tak więc zasadność jej udostępnienia jest rozstrzygana na zasadach określonych w tej ustawie. Oznacza to, że organ powinien albo udostępnić wnioskowane informacje w drodze czynności materialno-technicznej albo wydać decyzję odmawiającą udzielenia żądanych informacji.
W sprawie skarżący nie otrzymał informacji, o którą się zwrócił. Jego zapytanie dotyczyło wykształcenia konkretnego pracownika socjalnego, a zatem lakoniczna odpowiedź, że "wszyscy pracownicy socjalni, w tym pracownik odpowiedzialny za przeprowadzenie wywiadów środowiskowych (u skarżącego) zatrudnieni w Ośrodku Pomocy Społecznej w [...], posiadają wykształcenie zgodne z wymaganiami zawartymi w art. 116 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej – nie może być uznana za udostępnienie informacji publicznej.
Zdaniem Sądu skarżący prawidłowo skierował swój wniosek o udostępnienie informacji do Burmistrza [...]. Jak wynika z § 177 statutu Gminy – w celu wykonywania swoich zadań Gmina może tworzyć jednostki organizacyjne wyodrębnione funkcjonalnie, a finansowane z budżetu Gmin (...). W załączniku Nr 3 do statutu Gminy jako jednostka organizacyjna Gminy [...] wymieniony jest Ośrodek Pomocy Społecznej.
Tak więc zmierzając do udostępnienia skarżącemu żądanej przez niego informacji Burmistrz [...] zwrócił się o podanie tej informacji do Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej. Nie wyegzekwował jednak odpowiedzi, o którą zwracał się skarżący. Skoro odpowiedź była lakoniczna, nie zawierała informacji o którą zwracał się skarżący uznać należy, że nie została udzielona, a zatem zdaniem Sądu organ administracji pozostał w bezczynności.
Sąd podkreślił, że nawet gdyby przyjąć, że Burmistrz nie jest organem właściwym do udostępnienia tego rodzaju informacji, to skarga na jego bezczynność jest także uzasadniona. Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem, organ administracji publicznej pozostaje w bezczynności w każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa, jeżeli nie dopełnił czynności określonych w art. 36 kpa lub nie podjął innych działań wynikających z przepisów procesowych mających na celu usunięcie przeszkody w wydaniu decyzji. Aby ustrzec się od zarzutu bezczynności w wypadku skierowania wniosku do niewłaściwego organu, należy niezwłocznie przekazać sprawę organowi właściwemu.
Mając na względzie powyższe okoliczności Sąd uznał, że skarga na bezczynność Burmistrza [...] jest uzasadniona i na podstawie art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji.
Burmistrz [...] wniósł od wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając wyrok w całości. Podstawą skargi kasacyjnej są zarzuty:
- naruszenia przepisów prawa materialnego przez przyjęcie wbrew art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. Nr 133, poz. 883 ze zm.), że Burmistrz jest administratorem danych osobowych w zakresie należącym do kompetencji Kierownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] jako pracodawcy i zarazem administratorem danych pracownika Ośrodka Pomocy Społecznej w [...],
- niewłaściwe stosowanie art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, gdy zastosowanie ma art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.).
Na tej podstawie wnosił o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Według art. 173 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy". Skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym od orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego, z tego względu zarzut naruszenia prawa musi być skierowany na naruszenie przepisów prawa, stosowanych przy rozpoznaniu sprawy. W sprawie nie miał zastosowania art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 101, poz. 926 ze zm.), który stanowi: "Ustawę stosuje się do organów państwowych, organów samorządu terytorialnego oraz państwowych i komunalnych jednostek organizacyjnych". Art. 3 ust. 1 tej ustawy reguluje zakres jej stosowania, w tym obowiązki administratora danych w zakresie przetwarzania danych osobowych. Przedmiotem powołanej ustawy o ochronie danych osobowych jest regulacja w zakresie przetwarzania danych (art. 1 ust. 2). Nie można zatem zarzucić skutecznie naruszenia art. 3 ust. 1 powołanej ustawy o ochronie danych osobowych w zakresie dostępu do informacji publicznej.
Nie jest usprawiedliwiony zarzut naruszenia art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego przez niewłaściwe zastosowanie. Wskazanie art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego, zamiast art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) nie jest naruszeniem mającym wpływ na wynik sprawy.
W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach, na mocy art. 184 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.