Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt II SAB/Sz 163/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie odrzucił skargę G. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców.
W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. G. S., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców.
Komendant Wojewódzkie Policji w Szczecinie w odpowiedzi na skargę wniósł o jej nieuwzględnienie i oddalenie.
W uzasadnieniu Komendant podał, że pismem z dnia 31 października 2014 r. G. S. domagał się usunięcia z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego 6 punktów karnych w związku z odbytym przez niego w dniu 21 lutego 2014 r. szkoleniem. Pismem z dnia 7 listopada 2014 r., znak [...] został poinformowany o tym, że brak jest podstaw do usunięcia z ewidencji 6 punktów z uwagi na odbyte szkolenie, bowiem w dacie jego odbycia suma punktów karnych przekroczyła 24. Skargą z dnia 19 listopada 2014 r., doręczoną organowi w dniu 20 listopada 2014 r., G. S. zarzucił organowi bezczynność polegającą na nieusunięciu z ewidencji 6 punktów karnych pomimo odbycia stosownego szkolenia. Skarga wraz z odpowiedzią została złożona w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym i zarejestrowana pod sygnaturą II SAB/Sz 149/14.
Dalej Komendant podał, że pismem z dnia 11 grudnia 2014 r. G. S., działający przez pełnomocnika, złożył kolejną skargę na bezczynność. Skarżący zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Szczecinie naruszenie przepisów w tym art. 8 K.p.a., art 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz § 6 ust. 1 pkt 4 w zw. z § 8 ust. 4 i § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W istocie skarga na bezczynność organu sporządzona w dniu 11 grudnia 2014 r. powiela te same zarzuty i argumenty, które zostały zawarte w skardze z dnia 19 listopada 2014r.
Sąd I instancji uznał, iż w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., bowiem sprawa ze skargi G. S. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w przedmiocie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców w związku z odbytym w dniu 21 lutego 2014 r. szkoleniem, jest w toku. Nie zostało bowiem zakończone postępowanie ze skargi z dnia 19 listopada 2014 r. prowadzone pod sygnaturą II SAB/Sz 149/14.
W takiej sytuacji ponowne wniesienie skargi na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie dotyczącej usunięcia z ewidencji punktów karnych za odbycie tego samego szkolenia było niedopuszczalne.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia złożył G. S..
Postanowienie zaskarżono w całości, zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 58 § 1 pkt 4) p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że odrzucona skarga G. S. z dnia 11 grudnia 2014 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie wniesiona została w tej samej sprawie, co skarga z dnia 19 listopada 2014r. podczas, gdy zaniechanie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie w postaci nieusunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców może być kwalifikowane jako decyzja administracyjna lub czynność materialno-techniczna, co oznacza w istocie kwalifikowanie obu zachowań jako różnych spraw w których zastosowanie znajdą tryby wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i tym samym z najdalej idącej ostrożności zasadne było:
- a. wniesienie skargi z dnia 19 listopada 2014 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie po wyczerpaniu trybu przewidzianego dla wnoszenia skarg na bezczynność organu w postępowaniu administracyjnym;
- b. wniesienie skargi z dnia skarga z dnia 11 grudnia 2014 r. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie po wyczerpaniu trybu przewidzianego dla wnoszenia skarg na bezczynność w realizacji czynności materialno-technicznych.
W oparciu o powyższe zarzuty kasacyjne wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych,
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że istnieją wątpliwości co do oceny prawnej działania Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającego na wykreśleniu punktów z ewidencji kierowców, tj. ustalenie, czy kwalifikować je jako czynność materialno-techniczną, czy jako decyzję administracyjną.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw w związku z czym podlega oddaleniu.
Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Oznacza to, że jeżeli ta sama sprawa jest w toku bądź została przez sąd już raz prawomocnie rozpoznana, to w sytuacji wniesienia skargi na to samo działanie czy akt organu (res iudicata), skarga ta podlega odrzuceniu. Chodzi przy tym o tożsamość przedmiotową (tożsamość sprawy) i tożsamość podmiotową (tożsamość stron).
W kontrolowanym postanowieniu Sądu I instancji trafnie wskazano, że zakres podmiotowy i przedmiotowy niniejszej sprawy jest tożsamy ze sprawą zainicjowaną skargą z dnia 19 listopada 2014 r. Należy stwierdzić, iż skarga na bezczynność organu sporządzona w dniu 11 grudnia 2014 r. powiela te same zarzuty i argumenty, które zostały zawarte w skardze z dnia 19 listopada 2014 r., uzasadnienia obu skarg są tożsame, zaś przedmiotem skarg jest bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Szczecinie polegająca na odmowie usunięcia punktów karnych wpisanych do ewidencji kierowców.
Odnosząc się do wątpliwości autora skargi kasacyjnej, co do oceny prawnej działania Komendanta Wojewódzkiego Policji polegającego na wykreśleniu punktów z ewidencji kierowców, tj. ustalenie, czy kwalifikować je jako czynność materialno-techniczną, czy jako decyzję administracyjną, podkreślić należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, iż pismo właściwego organu prowadzącego ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w sprawie ustalenia liczby punktów karnych jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 sierpnia 2011 r., I OSK 1413/11, z 9 marca 2010 r., I OSK 329/10 oraz wyrok z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 127/13, przywołane w uzasadnieniu wyroku NSA z 17 grudnia 2013 r., I OSK 2114/13).
W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie uznał, że zachodzi tożsamość spraw i skargę odrzucił.
W takim stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.