Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 208/20, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji w sprawie ze skargi T. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] stycznia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania do domu pomocy społecznej.
Od powyższego wyroku Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu wniosło skargę kasacyjną.
Przy piśmie z dnia 15 grudnia 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu przekazało odpis skrócony aktu zgonu T. M. Wynika z niego, że T. M. – syn Romana i Jadwigi – zmarł w dniu 12 listopada 2020 r. w Wiązowie.
W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r., zwrócono się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, czy wobec śmierci T. M., podtrzymuje wniesioną skargę kasacyjną, czy też ją cofa. W odpowiedzi, w piśmie z dnia 1 kwietnia 2021 r. organ oświadczył, że podtrzymuje złożoną skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej "p.p.s.a"), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba, że w sprawie zgłasza się osoba, którego interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania.
Należy wskazać, że art. 54 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2020 r., poz. 1876) określa przesłanki i zasady umieszczenia w domu pomocy społecznej. Przepis ten w ust. 1 stanowi, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, niemogącej samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Brzmienie tego przepisu oznacza, że sytuacja w nim wskazana dotyczy osoby bezpośrednio zainteresowanej skierowaniem i pobytem w domu pomocy społecznej.
Nie ulega zatem wątpliwości, że w niniejszej sprawie przedmiot postępowania administracyjnego, tj. odmowa skierowania do domu pomocy społecznej, był ściśle związany z osobą której dotyczył. Tym samym prawa wynikające z decyzji odmawiającej T. M. skierowania do domu pomocy społecznej nie podlegają dziedziczeniu i nie dotyczą interesu prawnego innych osób.
Wobec śmierci T. M. nie było podstaw do zawieszenia postępowania, gdyż przeszkoda do prowadzenia postępowania nie ma charakteru przejściowego. Jak stanowi art. 124 § 3 p.p.s.a, nie zawiesza się postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego. W tej sytuacji należało zatem umorzyć postępowanie sądowe wywołane skargą kasacyjną.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 161 § 1 pkt 2 w związku z art. 193 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.