Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, pismem z dnia 16 listopada 2005 r. R. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję tego organu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.
Główny Inspektor Transportu Drogowego pismem z dnia 21 grudnia 2005 r. w trybie art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, dalej cytowana jako P.p.s.a przekazał skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w której wnioskuje o odrzucenie skargi jako wniesionej po terminie.
Według Sądu, jak wynika z akt sprawy skarżący nie podjął w terminie powyższej decyzji awizowanej dwukrotnie 23 i 30 maja 2005 r. Urząd Pocztowy Gdańsk dnia 7 czerwca 2005 r. zwrócił pismo nadawcy. W tym stanie rzeczy zgodnie z art. 44 Kodeksu Postępowania Administracyjnego przed zmianą przepisów o doręczeniach, która nastąpiła 6 czerwca 2005 r., datę 30 maja 2005 r. przyjąć należy jako datę doręczenia decyzji skarżącemu. Data ta stanowi także moment, od którego rozpoczął bieg 30 dniowy termin do wniesienia skargi na w/w decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Z uwagi na fakt, iż skarżący wniósł skargę do sądu administracyjnego nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2005 r. tj. po upływie 30 dniowego terminu określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a., Sąd, mając na uwadze, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu, postanowił o jej odrzuceniu.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył R. S., zarzucając mu nieważność postępowania wskazaną w art. 183 § 2 pkt 5 P.p.s.a przez pozbawienie strony możności obrony swych praw; naruszenie przepisu art. 53 § 1 P.p.s.a przez uznanie, iż skarżącemu doręczono rozstrzygnięcie w sprawie w dniu 30 maja 2005 r.; naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a przez uznanie, iż skarżący wniósł skargę po upływie 30 dni od doręczenia mu rozstrzygnięcia w sprawie. Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.
Jak podniesiono w uzasadnieniu skargi, przepis art. 44 kpa został błędne zastosowany, gdyż brak było przesłanek do zaistnienia skutków prawnych związanych z domniemaniem ustanowionym w tym przepisie. Przewidziane w art. 43 i 44 kpa zastępcze formy doręczenia pism rodzą domniemanie prawne, że pismo zostało doręczone adresatowi. Jednakże, pomimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało skarżącemu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Skarżący w dniach od 21 maja 2005 r. do dnia 21 lipca 2005 r. przebywał w areszcie śledczym w [...], co skutkowało niemożnością odebrania przesyłki złożonej w urzędzie pocztowym.
Skarżący przedłożył w załączeniu świadectwo zwolnienia z aresztu śledczego. Decyzję doręczono skarżącemu faxem w dniu 7 listopada 2005 r., gdy skarżący skontaktował się z PWITD w [...] z uwagi na pojawienie się komornika, który przystąpił do egzekwowania kary pieniężnej nałożonej przez PWITD w [...]. Skarżący przedłożył w załączeniu fax z decyzją na której widnieje wydruk-raport z datą nadania. Skarżący wniósł skargę nadając ją w urzędzie pocztowym w dniu 18 listopada 2005 r. zachowując termin trzydziestu dni przewidziany w Art. 53 § 1 P.p.s.a. od dnia faktycznego doręczenia mu decyzji. Dlatego też Sąd błędnie przyjął, iż doręczono skutecznie skarżącemu decyzję od której wniósł po terminie skargę, co skutkowało pozbawieniem skarżącego możności obrony swych praw poprzez skuteczne wniesienie skargi na powyższą decyzję.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Wbrew temu co podnosi skarżący należy uznać, iż doręczenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] było skutecznie i zostało dokonane tak jak to przyjął Sąd I instancji w dniu 30 maja 2005 r. Doręczenie to nastąpiło w trybie art. 44 k.p.a. tzw. doręczenie zastępcze. Sam fakt przybywania w tym czasie skarżącego w areszcie śledczym nie niweczy skutków prawnych doręczenia decyzji. Organ dokonał doręczenia decyzji na adres znany z akt administracyjnych. Nie można zarzucić natomiast organowi, iż nie dokonał doręczenia na adres aresztu śledczego zamiast na adres miejsca zamieszkania bowiem z akt sprawy nie wynika, iż organ posiadał wiedzę, iż skarżący przebywał tymczasowo w areszcie śledczym. Z powyższego względu należy stwierdzić, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie słusznie ocenił doręczenie przedmiotowej decyzji w trybie art. 44 k.p.a. jako skuteczne.
Jeżeli zatem za datę doręczenia decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] przyjąć dzień 30 maja 2005 r. tak jak to prawidłowo uczynił Sąd I instancji, to wniesienie skargi na tę decyzją w dniu 18 listopada 2005 r. nastąpiło z oczywistym naruszeniem trzydziestodniowego terminu do jej złożenia, liczonego od dnia jej doręczenia, zgodnie z art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem Sąd I instancji miał obowiązek w myśl art. 58 § 1 pkt 2 w/w ustawy odrzucić skargą jako wniesioną po upływie przepisanego terminu - tak jak to uczynił w zaskarżonym postanowieniu z dnia 18 stycznia 2006 r. Natomiast doręczenie decyzji faxem w dniu 7 listopada 2005 r., co nastąpiło po skontaktowaniu się skarżącego z organem I instancji, miało charakter jedynie informacyjny i nie można z nim wiązać skutków doręczenia przewidzianych w przepisach k.p.a. Właściwe doręczenie miało bowiem miejsce w dniu 30 maja 2005 r. Ponadto należy zauważyć, iż przesłania jakiegokolwiek dokumentu urzędowego faxem nie można uznać za doręczenie dokonane w trybie przepisów k.p.a., a jedynie za czynność zmierzającą do poinformowania skarżącego o treści dokumentu bez prawnych skutków doręczenia.
Nie można także uznać za zasadny zarzut skargi kasacyjnej, iż w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie naruszono art. 183 § 2 pkt 5, co miałoby skutkować nieważnością postępowania, które zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się bowiem takiego postępowania Sądu I instancji, które mogłoby wypełniać przesłanki przepisu art. 183 § 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy i skutkować nieważnością postępowania.
Niejako na marginesie, na zakończenie w/w wywodów, należy dodać, iż przyjęcie że skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] została złożona przez R. S. po terminie, skutkuje co prawda jej odrzuceniem ale nie oznacza to, iż strona nie może złożyć w przepisanym prawie terminie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) postanowił skargę kasacyjną oddalić.