Uzasadnienie
Decyzją z 28 stycznia 2022 r. Burmistrz G. przyznał A. Ł. pomoc społeczną w formie usług opiekuńczych w miejscu zamieszkania od dnia 1 lipca 2021 r. bezterminowo, w wymiarze dwóch godzin tygodniowo (pkt 1); ustalił odpłatność za usługi w wysokości 12,89 zł, tj. 30% pełnego kosztu usługi na okres od 1 lipca 2021 r. do 31 grudnia 2021 r. oraz 10,74 zł, tj. 25% pełnego kosztu usługi od 1 stycznia 2022 r. (pkt 2), odmówił zwolnienia skarżącego z odpłatności za usługi opiekuńcze (pkt 3) oraz określił, że odpłatność za usługi opiekuńcze, o których mowa w pkt 2 (miesięczna wartość odpłatności stanowi iloczyn jednostkowego kosztu godziny i liczby zrealizowanych usług) należy wnosić do 10-go dnia każdego miesiąca po wykonaniu usługi (pkt 4).
Decyzją z 4 lipca 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Olsztynie utrzymało w mocy powyższą decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 20 października 2022 r., sygn. akt II SA/Ol 612/22 oddalił skargę A. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Olsztynie.
W wywiedzionej od tego wyroku skardze kasacyjnej, A. Ł. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Burmistrza G. z 28 stycznia 2022 r. nr OPS-PS.522.26.2021.3.ŁR w zakresie punktów 2 i 4 dotyczących ustalenia odpłatności za usługi opiekuńcze, wskazując na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podniósł, że jego sytuacja materialna pozostaje niewyjaśniona i nie można wykluczyć, że nałożenie obowiązku ponoszenia odpłatności za usługi opiekuńcze stanowić może niewspółmiernie dużą dolegliwość.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie do art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części tego aktu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, albowiem ciężar uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na stronie, która wywodzi skutki prawne ze swych twierdzeń. Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu.
Norma z art. 61 § 3 P.p.s.a. rozszerza możliwość wstrzymania zaskarżonych aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Umożliwiało to rozpoznanie wniosku skarżącego o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji. Jednak w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący nie uprawdopodobnił przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z najbardziej aktualnych danych przedstawionych przez skarżącego we wniosku z 2 grudnia 2022 r. o przyznanie prawa pomocy wynika bowiem, że źródłem utrzymania strony jest renta w kwocie 2400,48 zł, zaś jego wydatki kształtują się na poziomie 1800 zł (zakup leków 500 zł, ogrzewanie – 1000 zł, prąd – 200 zł, telefon – 100 zł). Ponoszone przez stronę wydatki nie przekraczają uzyskiwanych dochodów. Zauważyć przy tym należy, że wskazana kwota dochodu pozostaje w sprzeczności z ustaleniami poczynionymi w toku postępowania administracyjnego, wedle których emerytura skarżącego do końca 2021 r. wynosiła 2499 zł, a od stycznia 2022 r. wynosi 2670 zł. Nadto, deklarowane wydatki w znacznej części obejmują koszty ogrzewania, które po pierwsze - nie zostały w żaden sposób wykazane, a po drugie – mają charakter sezonowy. Powyższe nie pozwala skonfrontować twierdzeń skarżącego co do realnej możliwości wpływu kwestionowanej decyzji na znaczne uszczuplenie środków przeznaczonych na comiesięczne utrzymanie, mając na względzie, że miesięczny koszt świadczonych skarżącemu usług opiekuńczych wahał się od 103 zł do końca 2021 r. do 84 zł od stycznia 2022 r. Obraz sytuacji finansowej i majątkowej skarżącego opierający się w głównej mierze na jego oświadczeniach, nie daje podstaw do stwierdzenia, że wydatek tego rzędu spowoduje poważny uszczerbek finansowy w budżecie skarżącego. W judykaturze wielokrotnie przy tym wskazywano, że – skutki wykonania decyzji zobowiązującej stronę do zapłaty określonej kwoty pieniężnej są z natury rzeczy odwracalne. W przypadku uchylenia decyzji, uiszczona należność podlega bowiem zwrotowi.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w stanie faktycznym tej sprawy brak jest okoliczności, które przemawiałyby za istnieniem przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania kwestionowanej decyzji w zakresie dotyczącym ustalenia odpłatności za usługi opiekuńcze.
W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 61 § 3 w związku z art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.