Postanowienie NSA z 8 maja 2007 r., I OSK 534/07

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 8 maja 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 listopada 2006 r. sygnatura akt VI SA/Wa 1745/06 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oraz przewozie towarów niebezpiecznych postanawia odrzucić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Janina Antosiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę A. S. wniesionej na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...]. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż wskazana decyzja doręczona została skarżącej w dniu 27 lutego 2006 r., wraz z pouczeniem o właściwym terminie i sposobie zaskarżenia. A. S. wniosła skargę na tą decyzję za pośrednictwem organu w dniu 25 sierpnia 2006 r., a więc z uchybieniem ustawowego trzydziestodniowego terminu. Sąd stwierdził, że skarga w przedmiotowej sprawie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W skardze kasacyjnej złożonej na to postanowienie przez A. S., reprezentowaną przez adwokata A. B., skarżąca wniosła o jego uchylenie, nie wskazując żadnych przepisów, których naruszenie miałoby stać się podstawą skargi kasacyjnej. Strona stwierdziła jedynie, iż jej zamiarem było wznowienie postępowania przed organami administracji na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa, zaś uchybienie terminowi nastąpiło w wyniku nieznajomości przepisów i braku wykształcenia prawniczego.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nadesłał Główny Inspektor Transportu Drogowego, wnosząc o jej oddalenie i stwierdzając, że podstawy odrzucenia skargi zostały przedstawione w zaskarżonym postanowieniu, zaś organ podziela zawarte w nim wywody.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Przepis art. 176 Prawa ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) określa wymagania formalne skargi kasacyjnej, którymi są oznaczenie zaskarżonego orzeczenia; wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części; przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie oraz wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. W skardze kasacyjnej należy zatem przytoczyć podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem. Trzeba więc m. in. wskazać konkretny przepis prawa materialnego lub procesowego, który został naruszony. Konieczne jest także sprecyzowanie, do jakiego naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego doszło i na czym ono polegało. Autor skargi kasacyjnej winien wskazać jaki konkretny przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający sąd i na czym – jego zdaniem – polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym orzeczeniem, a uzasadnienie skargi kasacyjnej wykazywać istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy. Brak sprecyzowania zarzutów oraz zarzuty nie poparte żadnym uzasadnieniem to nieusuwalny brak skargi kasacyjnej, który czyni ją niedopuszczalną. Wobec odrzucenia skargi przez Sąd I instancji wskutek uchybienia terminu do jej wniesienia wywód skargi kasacyjnej co do treści wniosków zamieszczonych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie może zastąpić prawidłowego sformułowania zarzutów.

W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna A. S. nie spełnia wymagań ustawowych, ponieważ nie wskazano w niej żadnych przepisów, których naruszenia miałby dopuścić się Sąd I instancji orzekający w przedmiotowej sprawie. Wobec braków w zakresie wymogów istotnych (konstrukcyjnych), które nie mogą być uzupełnione w trybie art. 49 wskazanej ustawy, stosownie do art. 178 tej ustawy skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 180 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.