Uzasadnienie
Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 25 listopada 2002 r. RR.VIII.RK.7723/1-9f/02 odmówił stwierdzenia nabycia przez Gminę Miasto Zakopane - z mocy prawa, na podstawie art.5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 32,poz.191 ze zm.) – nieruchomości obejmujących działki nr 12995/5 oraz nr 12995/6 stanowiące ujęcie wody "Gonciska" położone na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, Krajowa komisja Uwłaszczeniowa zaś decyzją z dnia 27 lutego 2003 r. KKU-17/03/KP utrzymała w mocy tę decyzję, natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 9 listopada 2004 r. I SA 979/03 oddalił skargę wniesioną przez Gminę.
Sąd wyjaśnił, że - stosownie do art.99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) – pozostaje wiążąca wyrażona w tej sprawie ocena prawna zawarta w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 1998r. I SA 1272/97.
W wyroku tym stwierdzono, że ustawa z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody (Dz. U. Nr 25, poz. 180 ze zm.) – na podstawie której zostało wydane rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 października 1954 r. w sprawie utworzenia Tatrzańskiego Parku Narodowego (Dz. U. z 1955 r. Nr 4, poz.
23) – jest regulacją szczególną w stosunku do ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości (Dz. U. z 1989 r. Nr 14,poz. 74); jak zaś stanowi art.18 ust.1 powołanego rozporządzenia, zarząd Narodowego Parku Tatrzańskiego sprawuje dyrektor Parku mianowany przez Ministra Leśnictwa, i zarząd ten ma administracyjnoprawny charakter, a zatem art.5 ust.1 pkt 1 Przepisów wprowadzających ustawę o samorządzie terytorialnym... nie znajduje zastosowania.
Wnosząc skargę kasacyjną Burmistrz Miasta Zakopane jako podstawę przytoczył naruszenie prawa materialnego przez błędna wykładnię art.23 - 25 ustawy z dnia 7 kwietnia 1949 r. o ochronie przyrody polegającą na przyjęciu, że przedmiotowa nieruchomość pozostawała w zarządzie Tatrzańskiego Parku Narodowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono przede wszystkim, że ustawa o ochronie przyrody nie określała zasad gospodarowania położonymi na terenie parku narodowego nieruchomościami gruntowymi, które – jak wynika z powołanych przepisów- mogą stanowić własność lub pozostawać we władaniu osób trzecich, i celem ustawy była wyłącznie ochrona przyrody, lecz w odniesieniu do nieruchomości stanowiących ujęcia wody nie wykonywano tego rodzaju zadań, ujęcia wody zatem nie pozostawały w zarządzie parku narodowego, zaopatrzenie zaś w wodę jest zadaniem gminy, której należy zapewnić własność majątku niezbędnego do wykonywania zadania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionej podstawy, podobnie jak prezentujące te same zarzuty skargi kasacyjne wniesione w sprawach I OSK 536/05 oraz I OSK 537/05, również dotyczących nieruchomości stanowiących ujęcia wody położone na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, w których sąd zajął to samo stanowisko.
Sąd, ani nie dokonał błędnej wykładni art.23-25 ustawy o ochronie przyrody, ani nawet nie zajmował się interpretacją tych przepisów, gdyż – we wszystkich sprawach – powołał się na wyrażoną w poprzednim wyroku ocenę prawną, od której nie był władny odstąpić, natomiast skarga kasacyjna – chociaż zmierza do wykazania, że ocena ta jest wadliwa – nie zarzuca, aby ocena nie była wiążąca.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na mocy art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.