Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 30 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 572/11 oddalił skargę M.W. i W.W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmiany polegającej na wykazaniu wschodniej granicy działki nr 2641 według przebiegu odpowiadającego parceli gruntowej nr 445/1.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podał następujący stan faktyczny i prawny:
W związku z wnioskiem M.W. o sprostowanie błędu w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. dotyczącego wschodniej granicy własnej działki nr 2641, Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., nr [...] orzekł o odmowie wykazania w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] granic działki nr 2641 według przebiegu odpowiadającego granicom parceli gruntowej nr 445/1, wynikającego z aktów notarialnych sporządzonych w 1945 r. i 1958 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że stan ewidencyjny działki nr 2641 jest zgodny ze stanem prawnym i brak jest podstaw do zmiany na mapie ewidencyjnej dotychczasowego przebiegu granic przedmiotowej działki. Ponadto organ stwierdził, że z uwagi na żądanie dotyczące zmiany zasięgu prawa własności na gruncie, sprawa nie może być rozpatrzona przez organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków.
Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego Kartograficznego w R. z dnia [...] lipca 2008 r. nr [.].
W związku ze złożeniem przez M.W. i K.P. skargi na decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2008 r. nr[...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 578/08 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...]. W uzasadnieniu Sąd wskazał na brak podstawy prawnej do wydania decyzji organów I i II instancji, z uwagi na utratę mocy prawnej rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
Po rozpoznaniu w dniu 23 marca 2010 r. skargi kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. od wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 28 stycznia 2009 r., Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt I OSK 774/09 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. W wyniku ponownego zbadania sprawy, WSA w Rzeszowie wyrokiem z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 472/10 uchylił decyzję organu II instancji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] wskazując w uzasadnieniu na pominięcie w postępowaniu W.W. jako strony oraz brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zalecił także rozważenie możliwości aktualizacji operatu ewidencyjnego w zakresie stanowiącym przedmiot postępowania, w oparciu o wyniki pomiarów terenowych. W. W. stał się współwłaścicielem działki nr 2641 w miejsce K.P., na podstawie aktu notarialnego zawartego w dniu [...] lipca 2008 r. Rep. [...] o przeniesieniu własności w zamian za prawo dożywocia.
Rozpatrując sprawę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] orzekł o uchyleniu decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] dotyczącej odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmiany w zakresie wykazania wschodniej granicy działki nr 2641.
Po ponownym rozpoznaniu sprawy Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] orzekł o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmian dotyczących przebiegu granic działki ewidencyjnej nr 2641. W podstawie prawnej powołał się na art. 20, 21, 22 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010r., Nr 193, poz. 1287) oraz § 36, § 44 pkt 2, § 46 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm.). Organ dokonał szczegółowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego oraz uwzględnił zalecenia zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lipca 2010 r. i decyzji organu II instancji z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...].
W dniu [...] stycznia 2011 r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem zainteresowanych stron, w celu ustalenia stanu faktycznego. Organ I instancji w uzasadnieniu podał, iż na podstawie dokonanej analizy zgromadzonych dokumentów, w tym materiałów źródłowych znajdujących się w zasobie Grodzkiego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w K., dokumentów złożonych w zbiorach ksiąg wieczystych, operatów opracowanych przez biegłych sądowych oraz ustaleń organu wynikających z rozprawy administracyjnej stwierdzono, że brak jest podstaw prawnych i faktycznych do dokonania w operacie ewidencyjnym miasta K. obręb nr [...] żądanej zmiany dotyczącej wykazania innego niż dotychczas przebiegu granicy działki nr 2641. Organ I instancji stwierdził, że wobec kwestionowania przez zainteresowanych przebiegu granicy na gruncie, sprawa może być przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu rozgraniczeniowym.
Po rozpatrzeniu odwołania M. i W.W. organ II instancji decyzją z dnia [...] maja 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wskazał, że (wbrew twierdzeniom odwołujących się) zgodnie z przepisami, stanowiącymi materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia, ewidencja gruntów i budynków obejmuje informacje o gruntach, budynkach i lokalach oraz ich właścicielach, a w odniesieniu do gruntów państwowych i samorządowych - o innych osobach fizycznych lub prawnych, władających tymi gruntami i budynkami. Informacje te zawarte są w operacie ewidencyjnym i stanowią odzwierciedlenie danych, które wynikają z przedłożonych dokumentów. Oznacza to, że ewidencja nie kształtuje stanu prawnego, a jedynie potwierdza stan prawny ustalony w innym trybie lub przez inne organy orzekające. W myśl art. 22 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz § 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia, osoby zgłaszające zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków obowiązane są dostarczyć dokumenty geodezyjne i inne niezbędne do wprowadzenia zmian.
W przypadku gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów, starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 w/w ustawy. W rozpatrywanej sprawie M. i W. W. żądają zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] dotychczasowego przebiegu wschodniej granicy własnej działki nr 2641, poprzez wykazanie jej przebiegu według zapisów przyjętych w aktach notarialnych z 1945 r. i 1958 r. podnosząc, że wskutek popełnienia błędu przy opracowaniu operatu ewidencji gruntów miasta K., część gruntu który zgodnie z umowami notarialnymi z 1945 r. i 1958 r. należał do działki ich poprzedników prawnych, została włączona do sąsiedniej działki. Według dokonanych przez organ I instancji ustaleń, brak jest podstaw prawnych do wprowadzenia wnioskowanych powyżej zmian, a powoływane przez zainteresowanych dokumenty mające stanowić dowody w sprawie o sprostowanie błędu w ewidencji gruntów, tj. plany podziału parcel katastralnych i opisy nieruchomości, nie wywierają żadnych skutków prawnych co do przebiegu tej granicy.
Istnienie dokumentacji geodezyjnej nieruchomości, która jest powołana w aktach notarialnych sporządzonych kilkadziesiąt lat przed przeprowadzonym z urzędu postępowaniem dotyczącym modernizacji ewidencji gruntów i budynków, nie stanowi podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie wykazania granicy tej nieruchomości, bowiem zawarte w tej dokumentacji dane są nieaktualne i nie spełniają kryterium dokładności określonych w wytycznych technicznych G - 5. Natomiast w okolicznościach sporu dotyczącego zasięgu własności nieruchomości ujawnionej w operacie ewidencyjnym, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie, najpierw musi dojść do rozstrzygnięcia problemu w postępowaniu rozgraniczeniowym lub w postępowaniu cywilnym. Wydana w tej sprawie ostateczna decyzja lub prawomocny wyrok sądu, stanowić będą podstawę do dokonania zmian w tym zakresie w operacie ewidencyjnym. W rozpatrywanej sprawie zgromadzony materiał dowodowy ponad wszelką wątpliwość wskazuje na występowanie sporu o zasięg własności na gruncie.
W okolicznościach sprawy, M. i W. W. winni uzyskać dokument dotyczący ustalenia prawnego przebiegu granicy pomiędzy własną działką nr 2641, a działką nr 2639 - tzw. sięgaczem stanowiącym drogę dojazdową, a następnie na jego podstawie żądać wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. zmian dotyczących danych ewidencyjnych tej działki.
Skargę na decyzję organu II instancji z dnia [...] maja 2011 r. złożyli M. i W. W. wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazali, że przedmiotem sprawy jest błąd kartograficzny powstały w mapie z winy organu, a nie zakres prawa własności. Przedmiotem żądania skarżących nie jest zmiana granic prawnych ich własności, lecz ich wykazanie zgodnie ze stanem prawnym. Błąd zaś polega na nieprawidłowym wrysie do mapy numerycznej dzielonego gruntu według pierwotnego planu podziałowego z [...] marca 1954 r. Stan ten uległ zmianie planem z [...] czerwca 1955 r. i po ostatecznej korekcie dokonanej planem z [...] czerwca 1967 r. wykazany został plan z [...] marca 1968 r., który jest zgodny ze stanem rzeczywistym w terenie i powinien stanowić podstawę wrysu dzielonego gruntu do dzisiejszej mapy ewidencyjnej numerycznej.
W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. wniósł o jej oddalenie.
Oddalając skargę M.W. i W.W. na opisaną decyzję z dnia [...] maja 2011 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wskazał, że ewidencja gruntów i budynków, zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jednolity Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027) jest zbiorem danych, które stanowią podstawę planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych. Stosownie do treści art. 20 ustawy odnośnie gruntów, zawiera ona informacje o ich położeniu, granicach, powierzchni, rodzajach użytków gruntowych oraz ich klas gleboznawczych, oznaczeniu ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, właścicielach i władających, ich miejscu zamieszkania lub siedzibie. Spełnia ona zatem funkcje informacyjno – techniczne, rejestrując stany prawne ustalone w innym trybie i przez inne organy.
Ewidencja ta powinna być zachowana w stanie aktualności, co wynika z art. 20 cyt. ustawy w związku z § 44 pkt 2 i § 47 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454). Zgodnie z art. 22 ust.
1. ewidencję gruntów i budynków prowadzą starostowie. Właściciele i władający gruntami, są obowiązani zgłaszać właściwemu staroście wszelkie zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian, przy czym obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z decyzji właściwych organów (ust. 2). Art. 23 ustawy stanowi, że właściwe organy, sądy i kancelarie notarialne przesyłają staroście odpisy prawomocnych decyzji i orzeczeń oraz odpisy aktów notarialnych, z których wynikają zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się decyzji, orzeczenia lub sporządzenia aktu notarialnego. Aktualizacji danych dokonuje się więc na podstawie przedłożonych dokumentów: prawomocnych orzeczeń, decyzji, aktów notarialnych, aktów normatywnych ilustrujących stan odmienny od uwidocznionego w operacie ewidencji gruntów (art. 20 w zw. z art. 23 ustawy i § 46 cyt. rozporządzenia). Oznacza to, że w toku postępowania organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków nie może we własnym zakresie dokonywać ustaleń dotyczących danych zawartych w wymienionych dokumentach, w tym także rozstrzygać sporów dotyczących własności. Wynika to z istoty ewidencji gruntów i budynków, która ma charakter techniczno-deklaratoryjny i znalazło potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Kompetencje organów ewidencyjnych sprowadzają się zatem do rejestracji stosownego dokumentu i naniesienia wynikających z niego zmian.
Sąd I instancji wskazał, iż zaskarżona decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w R. w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...], w odniesieniu do granicy działki nr 2641 z działką nr 2639 wg przebiegu odpowiadającego granicom parceli gruntowej nr 445/1, wynikającego z aktów notarialnych sporządzonych w 1945 r. i 1958 r. jest prawidłowa. Skarżący domagali się wprowadzenia powyższych zmian, uzasadniając swój wniosek błędem, jaki powstał przy sporządzaniu ewidencji gruntów w 1972 r. polegającym na włączeniu części działki o nr 3659/4 – pasu o szerokości 3 m zamiast do działki 8051/2 (wcześniej 445/1) do działki 8057. Odmawiając wprowadzenia zmian organ odwoławczy wskazał, że powoływane przez strony dokumenty, tj. plany podziału parcel katastralnych i opisy nieruchomości nie wywierają żadnych skutków prawnych co do przebiegu granicy.
Sąd podzielił pogląd organu w powyższym zakresie. Istnienie dokumentacji geodezyjnej nieruchomości, która jest powołana w aktach notarialnych z 1945 r. i z 1958 r., sporządzonych przed prowadzonym z urzędu postępowaniem w sprawie modernizacji ewidencji gruntów i budynków, nie stanowi podstawy do dokonania zmian w ewidencji gruntów w zakresie wykazania błędu w ewidencji gruntów. Plany podziału parcel gruntowych i opisy nieruchomości, nie wywierają skutków prawnych co do przebiegu granicy tej nieruchomości, ponieważ dane w nich zawarte są nieaktualne. Aktualizacja operatu ewidencyjnego ma charakter wtórny w stosunku do zdarzeń prawnych, z których wynikają zmiany danych ewidencyjnych, a tych dokonuje się na podstawie ostatecznych decyzji lub prawomocnych wyroków.
Sąd I instancji wskazał również, że w sprawie niewątpliwie istnieje spór graniczny, z uwagi na fakt, że wbrew twierdzeniu skarżących postępowanie niniejsze nie sprowadza się jedynie do sprostowania błędu w zakresie ewidencji gruntów. Na istnienie sporu granicznego wskazuje chociażby oświadczenie uczestników postępowania L. i K.M., złożone na rozprawie w dniu [...] listopada 2011 r. Stwierdzili oni, że sporna granica pomiędzy działkami, wykazana w ewidencji jest granicą prawidłową i istnieje co najmniej od 1956 r. Przyjmując nawet, że nie jest to prawidłowy przebieg granicy wyjaśnienia wymaga chociażby problem, czy nie doszło do zasiedzenia spornego pasa gruntu. Ta kwestia nie może, z przyczyn oczywistych, być rozpatrywana przez organ prowadzący ewidencję gruntów, a zatem Sąd nie może wypowiadać się w materii prawidłowości przebiegu spornej granicy, w sposób określony przez skarżących zwłaszcza w sytuacji, kiedy w aktach administracyjnych sprawy I instancji na kartach 141- 145, 100 – 102 i II instancji na kartach 192 – 193 znajdują się opinie biegłych geodetów wydane w sprawach toczących się przed sądem powszechnym, wskazujące na tożsamość przebiegu obecnej granicy ewidencyjnej z granicą katastralną.
W aktach administracyjnych sprawy organu II instancji na kartach 205 – 207 znajdują się również wyroki Sądu Rejonowego w K. z dnia 19 grudnia 2008 r., sygn. akt: I C 336/06 i Sądu Okręgowego w K. z 5 maja 2009 r., sygn. I Ca 97/09, z których wynika, że powództwo W. i M W. przeciwko K. i L. M. i Z. S. o ochronę własności nie zostało uwzględnione. W aktach nie ma wprawdzie uzasadnień tych wyroków, jednak patrząc na oznaczenia wskazanych wyżej opinii biegłych geodetów można stwierdzić, iż przedmiot rozstrzygania w sprawach cywilnych był tożsamy z przedmiotem niniejszego postępowania.
W tej sytuacji, wobec braku zgodnego wskazania granicy, słusznie przyjął organ, że w żadnym wypadku nie można dokonać zmian w ewidencji gruntów w zakresie jej przebiegu na podstawie dokumentów, na które w chwili obecnej powołują się skarżący. Dokumenty te, zdaniem Sądu I instancji mogą co najwyżej stanowić dowód na okoliczność przebiegu spornej granicy w ramach postępowania cywilnego. M. i W. W. winni uzyskać dokument dotyczący ustalenia prawnego przebiegu granicy spornej i dopiero taki dokument byłby podstawą wprowadzenia zmian dotyczących danych ewidencyjnych tej działki. Takie zmiany mogą zostać dokonane dopiero po rozstrzygnięciu sporu o własność, kiedy w sposób ostateczny ustalona zostanie granica pomiędzy przedmiotowymi działkami. Organy ewidencyjne nie są bowiem uprawnione do rozstrzygania sporów o prawa do gruntów, ani tych praw nie nadają, a rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy.
W rozpatrywanej sprawie, skoro skarżący nie przedstawili nowych dokumentów wymienionych w § 46 ust. 2 powołanego rozporządzenia, wskazujących na zmiany w zakresie danych podlegających ujawnieniu w ewidencji gruntów i budynków, brak było podstaw do uwzględnienia ich żądania.
Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 30 listopada 2011 r. wniósł W. W., reprezentowany przez adwokata A.P., zaskarżając wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi I instancji. W skardze kasacyjnej zawarty został również wniosek o zasądzenie kosztów postępowania.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania, m. in. art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej Ppsa), polegające na przyjęciu przez Sąd I instancji stanu faktycznego, który został ustalony bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny. W konsekwencji Sąd I instancji błędnie przyjął w uzasadnieniu, iż brak jest podstaw do wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że kwestionowane orzeczenie Sądu zostało oparte na błędnych ustaleniach faktycznych, będących wynikiem zaniechania przeprowadzenia zaleconych pomiarów - ograniczono się bowiem jedynie do analizy dokumentów.
Skarga kasacyjna została uzupełniona sporządzonymi osobiście przez M.W. i W.W. pismami z dnia: 3, 9, 14, 15 i 22 stycznia 2013 r., w których wniesiono o dopuszczenie nowych dowodów istotnych dla sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.
Zgodnie z treścią art. 183 § 1 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z uwagi na to, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania.
Związanie granicami skargi kasacyjnej pozwala Sądowi tylko na badanie, czy - oprócz istnienia powodów nieważności - rzeczywiście doszło do naruszenia wskazanych w podstawie kasacyjnej przepisów. Przy czym Sąd nie może samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani ich uściślać, czy w inny sposób korygować. Należy bowiem podkreślić, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, a wymagania co do jej konstrukcji zawiera art. 176 Ppsa. Z tych względów ustawodawca w art. 175 § 1 powołanej ustawy sporządzenie skargi kasacyjnej powierzył profesjonalnym pełnomocnikom. W świetle czego uzupełnienie skargi kasacyjnej po upływie terminu do jej wniesienia przez samego skarżącego jest niedopuszczalne.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, iż Sąd nie mógł odnieść się do zarzutów wskazanych w pismach procesowych M.W. i W.W. z dnia: 3, 9, 14, 15 i 22 stycznia 2013 r. W istocie zarzut naruszenia przepisów o postępowaniu w petitum skargi kasacyjnej został sprowadzony do uchybienia art. 141 § 4 Ppsa, który stanowi, że "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania". W judykaturze nie budzi wątpliwości, że z naruszeniem art. 141 § 4 Ppsa mamy do czynienia zarówno w przypadku, gdy brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, jak i w przypadku, gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia, przy czym nie każde naruszenie tego przepisu może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok NSA z 7 marca 2006 r., I OSK 990/05, LEX nr 198283).
W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, który skład orzekający Sądu podziela, wedle którego uzasadnienie wydanego rozstrzygnięcia, winno wskazywać na rzeczywisty zakres rozstrzygania oraz na tok rozumowania, które doprowadziło do określonej oceny decyzji podlegającej zaskarżeniu. Obowiązek sporządzenia uzasadnienia o treści odpowiadającej wymogom przepisu art. 141 § 4 Ppsa obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń faktycznych zmierzających do wykazania stanu faktycznego, przyjętego przez sąd do swoich rozważań, ale musi obejmować także ocenę ustaleń poczynionych przez organ administracyjny z punktu widzenia przepisów regulujących postępowanie przed tym organem oraz ocenę znaczenia prawnego takich ustaleń faktycznych z punktu widzenia norm prawa materialnego, które w sprawie miały zastosowanie (wyrok NSA z 19 marca 2008 r., I OSK 427/07, LEX nr 477268). Trafne są te stwierdzenia, które wskazują, że art. 141 § 4 Ppsa można naruszyć wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia, lub brak jest uzasadnienia któregokolwiek z rozstrzygnięć sądu, albo gdy uzasadnienie obejmuje rozstrzygnięcie, którego nie ma w sentencji orzeczenia (wyrok NSA z 19 marca 2012 r., II GSK 85/11, LEX nr 1135531).
Taki przypadek w sprawie poddanej kontroli Sądu nie zachodzi. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia powyższe wymagania, a Sąd I instancji odniósł się do wszystkich zarzutów przedstawionych w skardze oraz wszechstronnie wyjaśnił podstawę rozstrzygnięcia. W szczególności wyjaśnione zostały powody odmowy wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków miasta K. obręb nr [...] zmian dotyczących przebiegu granic działki ewidencyjnej nr 2641. Przy czym odniesiono się w sposób niezwykle szczegółowy do kwestii związanej z aktualnością ewidencji gruntów i budynków prowadzonej przez starostów.
Natomiast fakt, że stanowisko przyjęte przez Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jest niekorzystne dla skarżącego, nie oznacza iż doszło do naruszenia art. 141 § 4 Ppsa. Celem uzasadnienia jest wprawdzie przekonanie stron postępowania o trafności rozstrzygnięcia, ewentualna wadliwość argumentacji bądź prezentowanie przez stronę innego poglądu niż wskazany w uzasadnieniu, nie stanowi jednak o naruszeniu przez Sąd I instancji art. 141 § 4 Ppsa, gdy uzasadnienie zawiera odniesienie się do wszystkich zarzutów poprzez odwołanie się do treści przepisów prawa i wyjaśnienie ich zastosowania w konkretnej sprawie (wyrok NSA z 2 marca 2012 r. II FSK 1849/11, LEX nr 1137612). Wobec czego Sąd I instancji nie naruszył wskazanego w skardze kasacyjnej art. 141 § 4 Ppsa.
Mając na uwadze, że zarzuty skargi kasacyjnej nie są usprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 Ppsa oddalił skargę kasacyjną.