Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 1143/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę L. S. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia.
W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 czerwca 2012 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych skargi przez złożenie oryginału bądź poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz do podpisania skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwanie zostało doręczone w dniu 9 lipca 2012 r. W dniu 11 lipca 2012 r. skarżący nadesłał pełnomocnictwo procesowe do działania w jego imieniu przez A. S. przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie oraz niepodpisany odpis skargi.
Wobec powyższego, Sąd I instancji odrzucił wniesioną skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie wniósł L. S., domagając się jego zmiany i rozstrzygnięcia merytorycznego lub uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Ponadto wnoszący skargę kasacyjną wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:
- 1) prawa materialnego, tj. art. 2, art. 3, art. 5, art. 7 i innych ustawy z dnia 8 lipca 2005r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię w części pominięcia rekompensaty za nieruchomość pozostawioną we Lwowie należącą w 1939 r. do małżeństwa J. S. i A. W.;
- 2) przepisów postępowania, tj. art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." poprzez błędną wykładnię w wyniku czego uznano, że strona nie uzupełniła braków formalnych w dostatecznym stopniu, błędne pouczenie strony oraz błędne przyjęcie, że to strona, a nie ustanowiony w sprawie pełnomocnik ma podpisywać skargę, co całkowicie wypaczyło i podważało sens jego ustanowienia w sprawie i mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego. Podpis pod pismem w postępowaniu potwierdza, że pismo to pochodzi od osoby podpisującej je i sankcjonuje jej wolę dokonania czynności w postępowaniu. Nie budzi zatem wątpliwości, że gdy pismo sporządza osoba fizyczna we własnym imieniu bądź działając jako pełnomocnik czy przedstawiciel ustawowy, to ona musi je podpisać. Podpis musi być własnoręczny z wyjątkiem przypadków, o których mowa w art. 46 § 4 P.p.s.a.
Ponadto stosownie do art. 49 § 1 P.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Takim przepisem szczególnym jest art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym skarga, której braków formalnych nie uzupełniono w terminie, podlega odrzuceniu. Niepodpisanie skargi stanowi brak formalny uniemożliwiający nadanie pismu dalszego biegu.
W niniejszej sprawie, pełnomocnik strony skarżącej został prawidłowo wezwany zarządzeniem z dnia 26 czerwca 2012 r. do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed sądami administracyjnymi oraz do podpisania skargi. Skarga, która wpłynęła do Sądu I instancji za pośrednictwem Ministra Skarbu Państwa nie była bowiem podpisana, a ponadto mimo wskazania w jej treści, że sporządził ją pełnomocnik, nie załączono do niej pełnomocnictwa.
Wobec uzupełnienia braków formalnych skargi jedynie w części, tj. złożenia pełnomocnictwa procesowego uznać należy, że prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.
Za niezasadny uznać należy zarzut związany z błędnym pouczeniem strony oraz błędnym przyjęciem, że to strona a nie ustanowiony w sprawie pełnomocnik ma podpisać skargę. Wezwanie z dnia 2 lipca 2012 r. wzywające do złożenia pełnomocnictwa oraz podpisania skargi zostało sformułowane w sposób precyzyjny. Pismo to skierowano do działającej w imieniu L. S. – A. S. i zobowiązywało pełnomocnika (nie stronę) do uzupełnienia braków formalnych skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł się odnieść do zarzutów naruszenia podniesionych w skardze kasacyjnej przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej, gdyż Sąd I instancji nie stosował tych przepisów odrzucając skargę. Mogłyby one mieć ewentualnie zastosowanie w sytuacji, gdyby skarga podlegała merytorycznemu rozpoznaniu na rozprawie.
Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.