Uzasadnienie
Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 510/05, oddalający skargę B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.
W niniejszej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...], po rozpatrzeniu odwołania B. W., utrzymało w mocy decyzję Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z dnia [...] znak: [...] o przyznaniu B. W. świadczenia pielęgnacyjnego, w kwocie 420 złotych miesięcznie, na okres od dnia 1 grudnia 2004 r. do dnia 31 stycznia 2005 r. oraz składek na ubezpieczenie społeczne i ubezpieczenie zdrowotne za ten sam okres.
Oddalając skargę B. W. na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], wskazanym na wstępie wyrokiem z dnia 29 grudnia 2005 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W uzasadnieniu wyroku podniesiono w szczególności, iż prawidłowo ustalono okres, od którego przysługiwało skarżącej prawo do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego. Skarżąca złożyła wniosek o przyznanie świadczenia do odpowiedniego organu w dniu 6 grudnia 2004 r., zatem zgodnie z przepisem art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm., powoływanej dalej jako: "ustawa") prawo do omawianego świadczenia przysługiwało skarżącej od dnia 1 grudnia 2004 r.
Podstawą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nie mogło być natomiast, złożone wcześniej przez skarżącą, orzeczenie Miejskiego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...] z dnia 21 stycznia 2004 r. o zaliczeniu syna skarżącej G. K. do osób niepełnosprawnych, bowiem w orzeczeniu tym stwierdzono, iż nie występuje konieczność stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby, w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji G. K. Dopiero wydany w postępowaniu odwoławczym wyrok Sądu Rejonowego w [...] – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 listopada 2004 r., sygn. akt IV U 321/04, zmieniający orzeczenie z dnia 21 stycznia 2004 r. spowodował, że wniosek skarżącej mógł zostać rozpatrzony.
Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 6 grudnia 2004 r. i stanowił dokument, w rozumieniu przepisu art. 24 ust. 2 ustawy, zatem okresem początkowym, od którego przysługiwało skarżącej prawo do otrzymywania świadczenia pielęgnacyjnego, był dzień 1 grudnia 2004 r. (art. 24 ust. 1 ustawy).
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2005 r. wniosła B. W., domagając się zmiany zaskarżonego wyroku w całości, uznania prawa skarżącej do świadczenia z tytułu opieki nad synem od dnia 1 grudnia 2003 r. do dnia 31 listopada 2004 r. oraz zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego.
Skargę kasacyjną oparto na podstawie naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 (w skardze kasacyjnej błędnie wskazano pkt 2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.).
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisu art. 24 ust. 2 w związku z art. 17 ustawy, wskutek ich niewłaściwego zastosowania, polegającego na przyjęciu, że świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało skarżącej dopiero od grudnia 2004 r., tj. od daty uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia 9 listopada 2004 r.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż wyrok Sądu Rejonowego w [...] z dnia 9 listopada 2004r. – wbrew poglądowi wyrażonemu przez sąd I instancji – nie stanowił dokumentu, w rozumieniu przepisu art. 24 ust. 2 ustawy, będącego podstawą do określenia początkowego miesiąca, od którego przysługuje omawiane świadczenie. Dokumentem takim jest wniosek osoby uprawnionej do otrzymania świadczenia, zaś okoliczność stwierdzona wyrokiem, stanowi przesłankę uzasadniającą przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i stanowi załącznik do wniosku.
Uprawomocnienie się powyższego orzeczenia z dnia 9 listopada 2004 r. oznacza, że już w chwili wystąpienia z wnioskiem w dniu 16 grudnia 2003 r., istniał stan, uzasadniający przyznanie skarżącej pomocy społecznej z tytułu opieki nad synem.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Dokonując oceny zasadności wniesionej przez B. W. skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 grudnia 2005 r. o którym wyżej mowa Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta nie ma usprawiedliwionych podstaw.
W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W rozpoznawanej sprawie w skardze kasacyjnej wskazano na naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 2 w zw. z art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst obowiązujący w dacie wydania decyzji organu II instancji - Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) powołując jednak błędną podstawę skargi tj. art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zamiast właściwego art. 174 pkt 1.
Jednakże oczywiste uchybienia formalne skargi kasacyjnej w ocenie sądu nie stanowiły przeszkody do jej rozpoznania.
Podstawy skargi kasacyjnej sprowadzają się do jednego zarzutu, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku dokonał niewłaściwego zastosowania wyżej powołanych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez przyjęcie, że świadczenie pielęgnacyjne przysługiwało B. W. dopiero od grudnia 2004 r., a mianowicie od chwili uprawomocnienia się wyroku Sądu Rejonowego w [...]
Powyższy zarzut jest nieuzasadniony.
Zgodnie z przepisem art. 17 ust. 1 cyt. ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami, o których mowa w art. 6b ust. 3 pkt 7 i 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. Nr 123, poz. 776 ze zm.) albo o znacznym stopniu niepełnosprawności.
Chybionym jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji powyższego przepisu, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w zaskarżonym wyroku prawidłowo uznał – za organami administracji – że B. W. spełniała warunki do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego.
Nietrafnym jest również zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu art. 24 cyt. ustawy przez błędne ustalenie okresu od którego B. W. nabyła prawo do otrzymania świadczenia pielęgnacyjnego. Przepis art. 24 stanowi, że prawo do świadczeń rodzinnych ustala się, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek z prawidłowo wypełnionymi dokumentami, do końca okresu zasiłkowego. Zakładając więc, że B. W. złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego dnia 6 grudnia 2004 r. wraz z prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 9 listopada 2004 r. sygn. akt IV U 321/04 orzekającym o uznaniu, iż G. K. wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji – to w myśl cytowanego przepisu świadczenie pielęgnacyjne mogło zostać jej przyznane począwszy od miesiąca grudnia 2004 r. Sąd I instancji właściwie zakwalifikował wyrok Sądu Rejonowego w [...] jako dokument w rozumieniu art. 24 ust. 2 cyt. ustawy i poprawnie przyjął, iż nie ma podstaw do rozpatrzenia sprawy na podstawie wcześniejszych przepisów i przyznania świadczenia za okres przed grudniem 2004 r. - czego domagała się skarżąca.
Dokonana przez Sąd I instancji wykładnia art. 24 ust. 2 w związku z art. 17 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy o pomocy społecznej jest więc prawidłowa.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. oraz § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) orzekł jak w sentencji.