Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 679/12 oddalił skargę P. P. (dalej powoływany jako skarżący) na decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie z dnia 29 czerwca 2012 r. nr [..] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Skarżący wnioskiem z dnia 20 maja 2010 r. zwrócił się do Starosty [..] o sprostowanie błędu w prowadzonej przez ten organ ewidencji gruntów i budynków. Według niego istnieje istotna różnica w przebiegu granicy pomiędzy działkami oznaczonymi numerami [..]/1 i [..] na mapie ewidencyjnej z 2005 r. oraz na mapie aktualnej.
Starosta [..] decyzją z dnia 16 maja 2011 r. nr [..]orzekł o odmowie wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów obrębu [..] zmiany w odniesieniu do granicy pomiędzy działkami oznaczonymi numerami [..]/1 i [..]. W uzasadnieniu decyzji Starosta podnosił, że aktualna mapa ewidencyjna odzwierciedla przebieg granicy prawnej wynikający z operatu scaleniowego z 1977 r., przyjętego do zasobu geodezyjno kartograficznego pod numerem [..].
Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie, po rozpatrzeniu odwołania P. P., decyzją z dnia 14 października 2011 r. nr [..]JW utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. uchylił powyższą decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że organ prowadząc po raz kolejny postępowanie, powinien mieć na uwadze konieczność procedowania zgodnie z regułami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako "Kpa", celem należytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i prawidłowego zastosowania prawa materialnego.
Lubelski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Lublinie, po ponownym przeprowadzeniu postępowania w sprawie, decyzją z dnia 29 czerwca 2012 r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [..] z dnia 16 maja 2011 r. W uzasadnieniu organ wskazał że w 2005 r. opracowano mapę numeryczną ewidencji gruntów i budynków na podstawie analogowej mapy ewidencji gruntów poprzez kalibrację obrazów rastrowych i ich wektoryzację i na podstawie tak sporządzonej mapy wydano wyrys między innymi i dla działki oznaczonej nr [..]/1. W trakcie prowadzonej w 2006 r. modernizacji ewidencji stwierdzono że na mapie numerycznej sporządzonej w 2005 r. błędnie wykazano przebieg granicy pomiędzy działką nr [..]/1 a [..] i błąd ten w trakcie tych prac usunięto. Przebieg granicy między tymi działkami przyjęto z operatu scaleniowego z 1977 r. nr [..], oraz przeprowadzonej zgodnie z § 36 pkt 3 i 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. z 2001 r. Nr 38, poz. 454) modernizacji ewidencji gruntów i budynków, z której operat został przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 28 grudnia 2006 r. pod numerem 1781-154/2006.
Informacja o tym, że projekt operatu opisowo kartograficznego ewidencji gruntów i budynków dla wszystkich obrębów gminy [..] stał się operatem ewidencji gruntów i budynków została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Lubelskiego z dnia 13 kwietnia 2007 r. Nr 63 poz. 1377. Skarżący w trakcie tego postępowania nie zgłaszał żadnych uwag co do przebiegu granicy jego działki. Zdaniem organu, jeżeli skarżący kwestionuje wykazany w procesie modernizacyjnym przebieg granicy i żąda wykazania innego stanu, winien zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287, ze zm.), powoływanej dalej jako "Pr. geod.", przedłożyć stosowną dokumentację geodezyjno-kartograficzną, która na powyższe będzie wskazywała.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na powyższą decyzję wniósł skarżący. Zarzucił w niej organowi niezastosowanie się do zaleceń sądu oraz "unikanie" wypowiedzenia się w kwestii zmiany wielkości działki oznaczonej nr 735. Wskazał także, że organy oczekują od niego dokumentów, które same posiadają.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalając powyższą skargę stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę, po uchyleniu poprzedniej decyzji przez ten Sąd wyrokiem z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt III SA/Lu 781/11, organ drugiej instancji uzupełnił postępowanie dowodowe o operat ewidencyjny nr [..] (k. 170 akt administracyjnych) oraz o dane wskazujące zmianę czołową działki nr [..]/1 wg ewidencji z 1965 r. i z 1977 r. (po scaleniu) oraz z daty powstania błędu w 2005 r. (k. 43). Analiza powyższych danych dokonana przez organ II instancji jednoznacznie wskazuje, że dane ewidencyjne sporządzone w 2005 r. – na które powołuje się skarżący – nie mogą stanowić podstawy do uwzględnienia jego wniosku. Dane te powstały podczas prac związanych z kameralnym (bez pomiaru metodą digitalizacji rastra) opracowaniem istniejącej mapy ewidencji gruntów w wersji analogowej do postaci numerycznej i nie mogą być podstawą do zmian ewidencji.
Analizując powyższe dokumenty organ orzekający wyprowadził prawidłowe wnioski sprowadzające się do porównania miar działki nr [..]/1 (a wcześniej działek [..] i [..]), wg. rejestru z 1965 r. i rejestru poscaleniowego z 1977 r. Należy także podkreślić, że w postępowaniu modernizacyjnym prowadzonym w 2006 r., w którym brał udział skarżący jako właściciel działki nr [..]/1, dokonano poprawienia błędów w ewidencji gruntów sporządzonej w 2005 r. na podstawie opisanej wyżej mapy analogowej. Powyższe ustalenia zawierają pełne wykonanie wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 28 lutego 2012 r. i w pełni zasługiwały na aprobatę.
W świetle powyższych rozważań za prawidłowe Sąd uznał stanowisko reprezentowane w zaskarżonej decyzji, o braku podstaw do dokonania zmian w ewidencji na wniosek skarżącego, skoro nie przedstawił on danych, o których mowa w art. 22 ust. 3 Pr. geod.
Z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje przebieg granicy między jego działką nr [..]/1, a działką nr [..]. Wobec prawidłowego ustalenia powierzchni i granic zewnętrznych działki skarżącego na podstawie danych znajdujących się w ewidencji gruntów, przebieg granicy między tymi działkami i ustalenie ich nowej powierzchni możliwe byłoby tylko poprzez przeprowadzenie rozgraniczenia w trybie przepisów powołanej wyżej ustawy – Prawo geodezyjne i kartograficzne. Powstała w wyniku rozgraniczenia dokumentacja geodezyjna mogłaby stanowić podstawę do zmiany ewidencji gruntów.
Skarżący od powyższego wyroku wniósł skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając istotne naruszenie przepisów postępowania tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), powoływanej dalej jako "Ppsa" w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa poprzez uznanie, że sprawa została wyjaśniona w sposób należyty;
- b) art. 134 § 1 Ppsa w zakresie nie ustalenia właściwego przedmiotu skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 183 § Ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 Ppsa, a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 Ppsa, które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu I instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.
Zauważyć należy, że dla skutecznego podania podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez Sąd I instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy, a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 2 Ppsa konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Oceniając w tym kontekście zarzuty naruszenia prawa procesowego, wskazać należy, że w skardze kasacyjnej w ogóle nie wyjaśniono, na czym miałoby polegać naruszenie przez Sąd I instancji art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) Ppsa i jaki wpływ naruszenie tych przepisów miało na wynik postępowania. Autor skargi kasacyjnej stawia jedynie pytania, które nie mogą być w żadnym razie uznane za uzasadnienie zarzutów stawianych Sądowi I instancji.
Należy mieć przy tym na względzie, że stan faktyczny i prawny sprawy jest oczywisty, ponieważ Sąd I instancji orzekał w jednoznacznym stanie faktycznym tj. wynikającym ze stanu ustalonego wskutek modernizacji ewidencji gruntów i budynków (operat przyjęty do zasobu geodezyjnego i kartograficznego 28 grudnia 2006 r. pod numerem [..] wskazując na niemożliwość ujawnienia granic według wcześniejszej mapy z 2005 r. Ponadto Sąd orzekał będąc związany oceną prawną wyrażoną w wyroku tego Sądu z dnia 28 lutego 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 781/11.
Dodatkowo podkreślić należy, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają charakter informacyjny, a sam rejestr ewidencji gruntów jest wyłącznie odzwierciedleniem aktualnego stanu prawnego dotyczącego danej nieruchomości. Ma on charakter deklaratoryjny, a nie konstytutywny, co oznacza, że nie tworzy nowego stanu prawnego nieruchomości, a jedynie potwierdza stan faktyczny. Organy ewidencyjne rejestrują jedynie stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Nie mogą one natomiast samodzielnie korygować granic działek wobec braku dokumentu późniejszego niż stan wprowadzony wskutek modernizacji ewidencji. Wprowadzenie zmian musi wynikać wprost z dokumentów wskazanych w rozporządzeniu z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków.
W tym stanie rzeczy skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.