Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 listopada 2012 r., II SA/Wa 1051/12 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie elektroniki.
W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji odbiega od osnowy decyzji. Przedmiot niniejszej sprawy określony został w decyzji Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z [...] lutego 2012 r. nr [...]. Decyzja ta stwierdzała (i to było przedmiotem), że dr inż. J. K. nabył uprawnienia równoważne do uprawnień wynikających z posiadania stopnia doktora habilitowanego. Równocześnie decyzja ta wskazywała podstawę prawną nabycia tych praw, a mianowicie art. 21a ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. nr 65, poz. 595 ze zm.) oraz § 17 ust. 7 Statutu Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie.
Zauważyć należy, iż zgodnie z art. 115 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), na stanowisku profesora nadzwyczajnego (...) może być zatrudniona osoba niespełniająca wymagań określonych odpowiednio w art. 114 ust. 2 i 3, jeżeli posiada stopień naukowy doktora oraz znaczne i twórcze osiągnięcia w pracy naukowej, zawodowej lub artystycznej, potwierdzone w trybie określonym w statucie. Zatem, powyższy przepis nie ustanawia wymogu zasięgnięcia przez Rektora opinii Centralnej Komisji w przedmiocie zatrudnienia dr J. K. Tymczasem zaskarżona decyzja i jej uzasadnienie, zamiast odniesienia się do kwestii "nabycia uprawnień równoważnych", skupia się na fakcie, iż Rektor zaniechał zasięgnięcia opinii w zupełnie innej sprawie, tj. w przedmiocie zatrudnienia dr inż. J. K. od [...] lutego 2012 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale [...].
Dodatkowo, przywołane przez Centralną Komisję w zaskarżonej decyzji przepisy prawa nie obowiązywały w dacie jej wydania. W dniu [...] lutego 2012 r. (data wydania decyzji) obowiązywała ustawa z 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 84, poz. 455), która weszła w życie w dniu 1 października 2011 r. Już sam fakt, iż Centralna Komisja wydała decyzję na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa, uzasadnia wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.
W ocenie Sądu, organ dokonał też nieprawidłowej wykładni art. 33 ust. 2 omawianej ustawy, który stanowi, że Centralna Komisja (...) wyraża opinie w sprawie zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego osób nieposiadających stopnia doktora habilitowanego, z wyłączeniem osób o których mowa w art. 21a. Skoro dr inż. J. K. był osobą, o której mowa w art. 21a ust. 1 ustawy, to zgodnie z art. 33 ust. 2 Rektor nie był zobowiązany do zasięgnięcia opinii Centralnej Komisji przed jego zatrudnieniem na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Zaprezentowana wyżej wykładnia znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu do projektu ustawy o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym (k. 121 akt sprawy), gdzie stwierdza się, że w ramach otwarcia uczelni na wybitnych badaczy z zagranicy wprowadzono możliwość podejmowania przez rektora decyzji o zatrudnieniu na stanowisku profesora nadzwyczajnego i wizytującego (bez konieczności przechodzenia postępowania habilitacyjnego) nie tylko cudzoziemców i obywateli polskich, którzy uzyskali stopień doktora za granicą, ale również obywateli polskich, którzy uzyskali stopień doktora w Polsce i podczas pracy za granicą przez minimum pięć lat kierowali samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe. Decyzja ta będzie podejmowana na wniosek kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, bez zasięgania opinii Centralnej Komisji.
Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego. Zaskarżonemu wyrokowi w całości, zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), w szczególności art. 21a ust. 1 i 3 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki i art. 115 ustawy z 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym przez:
- 1) przyjęcie, że do procedury wszczętej przez Rektora uczelni ma zastosowanie po nowelizacji art. 115 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym w zw. z art. 21a ust. 1 ustawy o stopniach i tytule naukowym z wyłączeniem art. 33 ust. 2 tej ustawy,
- 2) stwierdzenie, że zastosowane przepisy nie obowiązywały w dacie wydania zaskarżonej decyzji,
- 3) przyjęcie, że decyzja Rektora o nadaniu doktorowi uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego nie wymaga uprzedniej pozytywnej opinii Centralnej Komisji w sprawie zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego,
- 4) uznanie, że Centralna Komisja nie miała podstaw do wyrażania sprzeciwu i uchylenia decyzji Rektora,
- 5) przyjęcie, że Centralna Komisja nie jest uprawniona do badania przesłanek do nabycia przez pracownika akademickiego uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego oraz do badania przesłanek dopuszczalności wcześniejszego zatrudnienia w szkole wyższej pracownika akademickiego na stanowisku profesora nadzwyczajnego niezbędnych do uzyskania tych uprawnień.
Ponadto zarzucono Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 p.p.s.a)., tj.: art. 133 p.p.s.a., art. 134 § 1 p.p.s.a., art. 135 p.p.s.a., art. 141 § 4 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., art. 152 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. przez:
- 1) stwierdzenie, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia procedury administracyjnej obowiązującej Centralną Komisję, która miała istotny wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisów ustawy,
- 2) błędne wskazanie, że zaskarżona decyzja nie odnosi się do kwestii "nabycia uprawnień równoważnych" i nie rozstrzyga istoty sporu i nie podlega wykonaniu,
- 3) nieuwzględnienie całości zgromadzonego materiału dowodowego, jego błędną ocenę.
Wskazując powyższe przesłanki skargi kasacyjnej wniesiono o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, ewentualnie w przypadku stwierdzenia jedynie naruszenia przepisów prawa materialnego uchylenie wyroku i oddalenie skargi Rektora oraz 2) zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że przepis art. 21a ust. 4 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) wskazuje na szczególny tryb zaskarżania w tego typu sprawach. Decyzja Rektora jest aktem wewnętrznym uczelni i podlega weryfikacji przez Centralną Komisję w trybie decyzji administracyjnej zaskarżalnej do Sądu (wyrok WSA w Warszawie z 23.02.2012 r., II SA/Wa 1146/12). Przepis art. 21a cyt. ustawy nie mógł być zastosowany w tej sprawie, gdyż dr inż. J. K. został zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego bez uzyskania uprzedniej opinii Centralnej Komisji w trybie art. 33 ust. 2 tej ustawy. Zmiana ust. 2 art. 33 ustawy polega na wprowadzeniu nowego przepisu art. 21a ustawy - przy zmianie kompetencji Centralnej Komisji wynikającej z dotychczasowego brzmienia art. 115 Pr. o szkolnictwie wyższym, w ten sposób, że w materii zatrudniania na stanowisku profesora nadzwyczajnego osób nieposiadających stopnia doktora habilitowanego zrezygnowano z wymogu pozytywnej opinii Centralnej Komisji z wyjątkiem sytuacji opisanej art. 21a.
Centralna Komisja działając w trybie art. 21a ustawy o stopniach naukowych wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z [...] lutego 2012 r. stwierdzającą, że dr inż. J. K. nabył uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie elektroniki. Wcześniej Rektor uczelni pismem z 1.03.2012 r. zawiadomił Centralną Komisję w trybie art. 21a ustawy o nabyciu przez zainteresowanego stosownych uprawnień.
Rektor UWM stwierdza w skardze, że procedura uzyskania uprawnień odbywa się w trybie art. 21a ustawy, zaś w wyniku nowelizacji ustawy w 2011 r. przepis art. 33 ust. 2 wyłącza konieczność uzyskania opinii Centralnej Komisji, Rektor przedstawił dokument, z którego wynika, że Rada Wydziału [...] Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie w dniu [...] stycznia 2012 r. wyraziła zgodę na zatrudnienie dr inż. J. K. od dnia [...] lutego 2012 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Przed tą datą, zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski winien był wystąpić do Centralnej Komisji z wnioskiem o opinię w trybie art. 33 ust 2 znowelizowanej ustawy. W dniu [...] lutego 2012 r. J. K. nie był osobą, o której mowa w art. 21a ustawy tj. nie posiadał uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie elektroniki, żeby mógł być zatrudniony na stanowisku profesora nadzwyczajnego.
Bezspornie Uniwersytet Warmińsko-Mazurski nie wystąpił i nie uzyskał pozytywnej opinii Centralnej Komisji w przedmiocie zatrudnienia zainteresowanego na stanowisku profesora nadzwyczajnego przed nadaniem uprawnień równoważnych uprawnieniom doktora habilitowanego. Inaczej mówiąc, Uniwersytet Warmińsko-Mazurski mógł zatrudnić dr inż. J. K. na stanowisku profesora nadzwyczajnego bez opinii Centralnej Komisji, ale następnie Rektor tej uczelni nie mógł nadać mu uprawnień równoważnych uprawnieniom doktora habilitowanego. Żeby to uczynić powinien być wszczęty inny tryb: uprzednie wystąpienie do Centralnej Komisji o wyrażenie opinii w sprawie zatrudnienia na stanowisku profesora nadzwyczajnego osoby posiadającej tylko stopień doktora, następnie po uzyskaniu pozytywnej opinii, zatrudnienie na stanowisku profesora nadzwyczajnego oraz późniejsze nadanie uprawnień przez Rektora. Pominięcie tej drogi oznacza obejście prawa.
Przyjęcie interpretacji Sądu Wojewódzkiego spowoduje, że osoba posiadająca stopień naukowy doktora uzyska uprawnienia równoważne uprawnieniom stopniu doktora habilitowanego bez uzyskania habilitacji. Umożliwi to zaliczanie takiej osoby do minimum kadrowego uczelni i możliwość wystąpienia o uzyskanie tytułu naukowego profesora. Nie taki był zamysł ustawodawcy. Instytucja habilitacji nie została zlikwidowana. Zadaniem Centralnej Komisji jest zapewnienie harmonijnego rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego (art. 33 ust. 1a ustawy). Stąd też dla zagwarantowania wysokiego poziomu naukowego kandydata i uproszczenia procedury uzyskiwania "habilitacji" Centralna Komisja sprawuje kontrolę nad uzyskiwaniem takich uprawnień poprzez wyrażanie opinii o kandydacie w trybie art. 33 ust. 2 ustawy.
Natomiast osoba posiadająca już takie uprawnienia może być zatrudniona na stanowisku profesora nadzwyczajnego bez uprzedniej opinii Centralnej Komisji (art. 33 ust. 2 - "z wyłączeniem osób, o których mowa w art. 21a"). Należy tu przywołać art. 114 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym, który stwierdza, że na stanowisku profesora nadzwyczajnego może być zatrudniona osoba posiadająca stopień naukowy doktora habilitowanego lub tytuł naukowy profesora, zaś przepis art. 115 ust. 1 jest wyjątkiem od tej zasady.
Wykładnia przepisów dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest błędna. Przepis art. 21a ustawy o stopniach naukowych stanowi, że na podstawie decyzji rektora uczelni osoby, które uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i podczas pracy w innym państwie przez co najmniej 5 lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.
Sąd bezzasadnie zakwestionował kompetencje Centralnej Komisji do badania przesłanki zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego. Wbrew temu twierdzeniu, Komisja była uprawniona, zarówno w brzmieniu przepisów pierwotnej ustawy, jak pod rządem znowelizowanej ustawy po dniu 1 października 2011 r. do weryfikacji procesu zatrudniania w szkołach wyższych osób ze stopniem doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego i nie posiadających uprawnienia równoważnego uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego.
Przepis art. 115 ust. 2 Prawa o szkolnictwie wyższym w pierwotnym brzmieniu wskazywał na wymóg uzyskania pozytywnej opinii Centralnej Komisji. Zatrudnienie pracownika akademickiego bez stopnia doktora habilitowanego na stanowisku profesora nadzwyczajnego powodowało nieważność aktu zatrudnienia z mocy prawa. Obecnie te uprawnienia wynikają z art. 33 ust. 2 w zw. z art. 21a ustawy o stopniach naukowych (...). W kompetencjach tych mieści się także uprawnienie do badania, czy wcześniejsza decyzja o zatrudnieniu była prawidłowa. Uchwała Rady Wydziału i decyzja Rektora podlega kontroli Centralnej Komisji, która zastosowała prawidłowo powołane przepisy.
Na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych (...) Centralna Komisja wyraża opinie w sprawie zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego osób nieposiadających stopnia doktora habilitowanego, z wyłączeniem osób o których mowa w art. 21a ustawy. Kompetencji opiniowania w sprawie zatrudnienia odpowiada obowiązek Uczelni wystąpienia do Centralnej Komisji o wyrażenie opinii. Termin wyrażenia opinii w sprawie zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego osoby nieposiadającej stopnia doktora habilitowanego i ubiegającej się o uprawnienia równoważne wynosi trzy miesiące od dnia przedstawienia wniosku. Centralna Komisja nie wyrażała jednak w tej sprawie opinii na podstawie art. 33 ust. 2 ustawy stopniach naukowych (...). W tej sytuacji, Rektor naruszył ten przepis poprzez nieuzyskanie opinii Centralnej Komisji w sprawie zatrudnienia kandydata na stanowisku profesora nadzwyczajnego i niespełnienie tym samym ustawowego warunku zatrudnienia, a wobec tego Centralna Komisja zmuszona była wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego Olsztynie.
Kandydat nie spełniał warunku posiadania statusu zatrudnienia na stanowisku profesora nadzwyczajnego w trybie art. 33 ust. 2 ustawy, które to zatrudnienie od początku było bezskuteczne z mocy prawa dla nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom doktora habilitowanego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wobec tego, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny – zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. tej ustawy rozpoznał sprawę w granicach skargi kasacyjnej. Podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 21a ust. 1 i 3 art. 33 ust. 2 ustawy z 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki należało uznać za mający usprawiedliwione podstawy.
Artykuł 21a powołanej ustawy dodany został z dniem 1 października 2011 r. przez art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2011 r. Nr 84, poz. 455). W przepisie tym wskazane zostały przesłanki, których spełnienie uprawnia rektora szkoły wyższej do wydania decyzji w przedmiocie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego. Stanowi on, że osoby, które 1) uzyskały stopień doktora w Rzeczypospolitej Polskiej lub za granicą i 2) podczas pracy w innym państwie przez co najmniej 5 lat kierowały samodzielnie zespołami badawczymi oraz 3) posiadają znaczący dorobek i osiągnięcia naukowe, 4) zatrudnione w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego, nabywają uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego na podstawie decyzji rektora.
Wykonując uprawnienia nadzorcze przewidziane w cytowanym przepisie Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów badając prawidłowość decyzji wydanej przez rektora w myśl art. 21a ust. 1 ustawy – wbrew poglądowi wyrażonemu w zaskarżonym wyroku – jest uprawniona do oceny, czy w sprawie spełnione zostały wszystkie przesłanki przewidziane w tym przepisie przez ustawodawcę. Uprawnienie to obejmuje więc także sprawdzenie, czy spełniona została przesłanka "zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego" dokonanego zgodnie z przepisami prawa obowiązującymi w dacie zatrudnienia.
W ust. 3 tego artykułu postanowiono: "Decyzja rektora wchodzi w życie po upływie 3 miesięcy od dnia zawiadomienia Centralnej Komisji, która w tym okresie może, w drodze decyzji administracyjnej, wyrazić sprzeciw i uchylić decyzję rektora w sprawie nabycia uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego". Rozważając w niniejszej sprawie powyższą kwestię Centralna Komisja decyzją z [...] marca 2012 r., nr [...] wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z [...] lutego 2012 r., nr [...], ponieważ uznała, że zatrudnienie dr J. K. na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale [...] bez uprzedniego uzyskania opinii Centralnej Komisji w trybie art. 33 ust 2 znowelizowanej ustawy o stopniach naukowych (...) było bezskuteczne. Zgodnie bowiem z tą regulacją zatrudnienie w szkole wyższej osoby ze stopniem naukowym doktora na stanowisku profesora nadzwyczajnego wymaga uzyskania opinii Centralnej Komisji, ażeby zatrudnienie na tym stanowisko spełniało przesłankę "zatrudnienia w szkole wyższej na stanowisku profesora nadzwyczajnego lub profesora wizytującego", wymaganą w art. 21a ustawy o stopniach naukowych (...).
O taką opinię Uczelnia nigdy nie wystąpiła, a więc z uwagi na brak opinii Centralnej Komisji, zatrudnienie dr J. K. z dniem [...] lutego 2012 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale [...] UW-M nie stanowiło spełnienia czwartej przesłanki wymaganej przez art. 21a ustawy o stopniach naukowych (...).
Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowiska skarżącej kasacyjnie, że wymóg uzyskania opinii Centralnej Komisji w trybie art. 33 ust 2 znowelizowanej ustawy o stopniach naukowych (...) nie dotyczy osób posiadających uprawnienia, o których mowa w art. 21a tej ustawy. W dniu [...] lutego 2012 r. dr J. K. nie był osobą, o której mowa w art. 21a ustawy, ponieważ nie posiadał uprawnień równoważnych uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie elektroniki, zatem wyrażenie przez Centralną Komisję sprzeciwu i uchylenie decyzji Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z [...] lutego 2012 r. znajdowało uzasadnienie faktyczne i prawne.
Błędnie również przyjął Sąd I instancji, że organ administracji orzekł w oparciu o art. 115 ust. 1 Prawa o szkolnictwie wyższym, a tym samym, że "Centralna Komisja wydała decyzję na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa". Tymczasem Centralna Komisja działając w trybie art. 21a ustawy o stopniach naukowych wyraziła sprzeciw i uchyliła decyzję Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego z [...] lutego 2012 r. stwierdzającą, że dr inż. J. K. nabył uprawnienia równoważne uprawnieniom wynikającym z posiadania stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk technicznych w zakresie elektroniki, ponieważ został on zatrudniony z dniem [...] lutego 2012 r. na stanowisku profesora nadzwyczajnego na Wydziale [...] bez uprzedniego uzyskania opinii Centralnej Komisji w trybie art. 33 ust 2 znowelizowanej ustawy o stopniach naukowych (...).
W warunkach rozpoznawanej sprawy, wobec braku naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a stwierdzając zaistnienie jedynie naruszenie prawa materialnego w zakresie wyżej omówionym, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok na mocy art. 188 p.p.s.a. i rozpoznał skargę na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku. Z uwagi na brak zasadności skargi wniesionej przez Rektora Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 151 p.p.s.a. orzekł o jej oddaleniu.
Orzeczenie o kosztach oparto na podstawie art. 203 pkt 2 ustawy.