Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 grudnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1557/08, odrzucił skargę A.L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa.
W uzasadnieniu postanowienia podał, że skarżący pismem z dnia 23 września 2008 r. złożył przedmiotową skargę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Wniosek ten postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r., sygn. akt I SA/Wa 1557/08 odrzucono, a zażalenia skarżącego A.L. i uczestników postępowania tj. J.B., A.K. i H.B. na to postanowienie zostały przez Naczelny Sąd Administracyjny oddalone postanowieniem z dnia 27 października 2009 r. oraz postanowieniem z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1000/09.
Sąd wskazał, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dniu 2 czerwca 2008 r., a zatem trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi od powyższej decyzji upłynął w dniu 2 lipca 2008 r. Tymczasem skargę wniesiono pismem nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 24 września 2008 r. bezpośrednio do Sądu, który w dniu 1 października przekazał je organowi. Tym samym, Sąd uznał za datę wniesienia skargi dzień 1 października 2008 r., a w konsekwencji, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.), skargę odrzucił jako spóźnioną.
Powyższe postanowienie stało się przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego przez A.L., reprezentowanego przez adwokata, w której powołując jako podstawę kasacyjną art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1 i art. 87 § 1 P.p.s.a. oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez pominięcie.
Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.
W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej podniósł, iż przedmiotowa sprawa jest wyjątkowo trudna i złożona, a w gąszczu dat trudno jest ustalić kiedy winien być złożony wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi, a tym samym nie można uznać zasadności odrzucenia skargi, gdyż jest to uzależnione od zasadności wniosku o przywrócenie terminu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalszej części tego uzasadnienie ustawą procesową) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymienionych w art. 183 § 2 ustawy procesowej, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.
Skarga kasacyjna analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika bowiem, iż skarżący w istocie kwestionuje w niej zasadność odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.
Wskazać zatem należy, iż kwestia ta była już przedmiotem oceny Sądu. Z analizy akt sprawy wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z dnia 27 października 2009 r. oraz z dnia 10 grudnia 2009 r., sygn. akt I OZ 1000/09, oddalił zażalenia skarżącego oraz uczestników postępowania od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 sierpnia 2009 r. o odrzuceniu wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a tym samym potwierdził prawidłowość tego postanowienia.
W tej sytuacji, mając na względzie treść art. 170 P.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby, uznać należy, iż Sąd pierwszej instancji był związany oceną prawną zawartą w w/w postanowieniach. Oceną tą jest również związany Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpoznaniu niniejszej skargi kasacyjnej, a zatem argumenty w niej podnoszone dotyczące zasadności i terminowości wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie mogą zostać uwzględnione.
W tej sytuacji uznać należy, iż trafnie przyjął Sąd pierwszej instancji, że skoro zaskarżona decyzja została skarżącemu skutecznie doręczona w dniu 2 czerwca 2008 r., to termin do wniesienia skargi od powyższej decyzji upłynął w dniu 2 lipca 2008 r.
Stosownie bowiem do art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie.
Skoro zatem A.L. wniósł skargę w dniu 24 września 2008 r., bezpośrednio do Sądu, a następnie skarga ta została w dniu 1 października 2008 r. przekazana przez Sąd do organu, to za termin wniesienia skargi uznać należy dzień 1 października 2008 r., a to oznacza, iż zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga ta jako spóźniona podlegała odrzuceniu.
W tej sytuacji, zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 86 § 1 i art. 87 § 1 ustawy P.p.s.a., nie zasługuje na uwzględnienie.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 powołanej ustawy, stwierdzić należy, iż zgodnie z tym przepisem uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Przepis ten ma zastosowanie również w odniesieniu do postanowień (art. 166 P.p.s.a.).
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zwięźle przestawiono stan sprawy, wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i ją wyjaśniono, a tym samym bark jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 ustawy P.p.s.a.
Z tych powodów, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.