Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie – na skutek wniesionej przez V. Sp. z o.o. w P. skargi - wyrokiem z dnia 14 grudnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 1447/12) uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia [...]kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia dodatkowej opłaty rocznej – w części dotyczącej terminu uiszczenia opłaty.
Z motywów wyroku wynikało, że Prezydent Miasta K. decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r., Nr [...]:
- ustalił i nałożył na Spółkę V. sp. z o.o. w P. - jako użytkownika wieczystego nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Miasta K., oznaczonej jako zabudowana działka nr [...], o powierzchni [...] m2, położona przy ulicy B., obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty rocznej za 2011 r. w wysokości [...] zł - z tytułu niedotrzymania terminu zakończenia remontu budynku, zgodnie z umową o oddanie w użytkowanie wieczyste,
- orzekł, że ww. opłatę należy uiścić w terminie 14 dni od daty, kiedy decyzja ta stanie się ostateczna.
Rozpoznając sprawę w trybie instancji odwoławczej, na skutek wniesionego przez Spółkę V. sp. z o.o. w P. odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...], uchyliło w/w w całości z powodów proceduralnych i przekazało sprawę Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpatrzenia.
Powyższa decyzja Kolegium w całości została zaskarżona przez V. Sp. z o.o. w P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono organowi odwoławczemu naruszenie art. 63 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm.), dalej "u.g.n." poprzez pominięcie faktu, że skarżąca spółka nie ponosi winy w niedotrzymaniu terminu zagospodarowania nieruchomości zgodnie z umową o ustanowienie użytkowania wieczystego.
W odpowiedzi na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zakwestionowanej decyzji.
Uchylając – na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej: "P.p.s.a." - zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji - w części dotyczącej terminu uiszczenia opłaty dodatkowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że obie decyzje w ww. części zostały wydane z naruszeniem prawa.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok (cyt.): "w części, tj. w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uchylił nim rozstrzygnięcia (decyzji) z dnia 1 sierpnia 2012 r. nr [...]), Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.", V. spółka z o.o. w P. zarzuciła Sądowi I instancji naruszenie:
- prawa materialnego, tj. art. 63 ust. 2 w zw. z art. 64 w zw. z art. 71 ust. 4 u.g.n. poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż dodatkowa opłata roczna za niedotrzymanie terminu zabudowania nieruchomości oddanej w użytkowanie wieczyste obciąża aktualnego użytkownika wieczystego, a nie podmiot, który był użytkownikiem wieczystym w dniu 1 stycznia danego roku kalendarzowego;
- przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 1 w zw. z § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit "a" P.p.s.a. oraz art. 134 § 1 P.p.s.a., mające istotny wpływ na wynik sprawy, przejawiające się w niedokonaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie weryfikacji zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. oraz poprzedzającej jej decyzji organu I instancji przez pryzmat naruszenia innych, niż wyłącznie wskazane w skardze, przepisów prawa, w tym przepisów wskazanych w ramach podstawy skargi kasacyjnej.
Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, skarżąca kasacyjnie wnosiła o uchylenie przedmiotowego orzeczenia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono merytoryczną dalszą argumentację dotyczącą wspomnianych wyżej zarzutów.
Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 173 § 1 P.p.s.a. skarga kasacyjna przysługuje od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Stosownie zaś do art. 176 P.p.s.a., skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej skargi kasacyjnej, wniesionej przez V. Spółka z o.o. z siedzibą w P., należy stwierdzić, że nie spełnia ona w pełni w/w wymogów.
W analizowanej sprawie, decyzją Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 2012 r. została ustalona dodatkowa opłata roczna za 2011 r. z tytułu użytkowania wieczystego z rok 2011 (pkt 1 decyzji) oraz określono termin zapłaty w/w opłaty – 14 dni od daty ostateczności decyzji (pkt 2 decyzji).
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości w/w decyzję organu I instancji i sprawę przekazało Prezydentowi Miasta K. do ponownego rozpoznania.
Następnie, decyzja Kolegium - w całości – stała się przedmiotem skargi, wniesionej przez V. Spółka z o.o., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który, zaskarżonym wyrokiem, uchylił decyzję zaskarżoną i decyzję organu I instancji, ale jedynie w części, w której obie decyzje odnosiły się do terminu zapłaty opłaty dodatkowej, nałożonej na skarżącą Spółkę. Wprawdzie rozstrzygnięcie Sądu, zawarte w sentencji zaskarżonego wyroku, jest mało czytelne, ale wszelkie wątpliwości, co do jego treści, rozwiewa uzasadnienie zaskarżonego wyroku.
W związku z powyższym, zaistniała sytuacja, w której choć skarga, wniesiona do Sądu I instancji, zaskarżała całą decyzję Kolegium, to Sąd Wojewódzki rozstrzygnął jedynie o tej jej części, w której dotyczyła ona pkt 2 decyzji Prezydenta Miasta K. (terminu zapłaty opłaty dodatkowej). Brak jest natomiast rozstrzygnięcia co do pozostałej części zaskarżonej decyzji Kolegium. Sąd Wojewódzki nie stwierdził bowiem w sentencji zaskarżonego wyroku, że: "w pozostałym zakresie skargę oddala". Skarżąca nie wniosła też wniosku o uzupełnienie tego wyroku. Nie wniosła też skargi kasacyjnej od całego wyroku (a co pozwalałoby już Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na rozpoznanie skargi kasacyjnej).
Skarga kasacyjna natomiast została wniesiona od tej części wyroku Sądu Wojewódzkiego, która formalnie nie istnieje. Jak wyżej wspomniano, skarżąca kasacyjnie zaskarżyła wyrok Sądu I instancji (cyt.) " w zakresie, w jakim Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie uchylił (...) rozstrzygnięcia (decyzji) z dnia [...] sierpnia 2012 r. nr [...]), Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.".
Biorąc więc pod uwagę, że skarga kasacyjna przysługuje wyłącznie od orzeczenia Sądu I instancji (czyli od tego, o czym Sąd orzekł), należało uznać, iż przedmiotowa skarga kasacyjna była niedopuszczalna z mocy art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 193 P.p.s.a.
Z przedstawionych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 180 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono stosownie do treści art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy.