Uzasadnienie
I OSK 556/05 2
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, wyrokiem z dnia 2 lutego 2005 r. III SA/Łd 1071/04, oddalił skargę Haliny Ś. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 30 września 2004 r. (...), utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia 29 lipca 2004 r. (...), którą odmówiono skarżącej przyznania prawa do świadczenia przedemerytalnego.
Sąd podzielił stanowisko obydwu organów, że - stosownie do art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o świadczeniach przedemerytalnych /Dz.U. nr 120 poz. 1252/ - sprawa podlegała rozpatrzeniu na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 2003 nr 58 poz. 514 ze zm./, gdyż wniosek o przyznanie świadczenia skarżąca złożyła 26 lipca 2004 r., lecz - w świetle art. 37k ust. 1 w związku z art. 37 1 ust. 1 tej ustawy - świadczenie jej nie przysługuje, gdyż w dniu rejestracji w powiatowym urzędzie pracy /tj. 1 marca 2002 r./ urodzona 1 maja 1952 r. skarżąca, ani nie osiągnęła wymaganego ustawą wieku /co najmniej 58 lat/, ani też wymaganego ustawą okresu zatrudnienia.
Skarżąca bowiem w dniu rejestracji miała ukończone 49 lat - nie osiągnęła więc 58 lat, jak o tym mowa w art. 37k ust. 1 pkt 1 - oraz udokumentowała staż wynoszący 22 lata 7 miesięcy i 1 dzień, podczas gdy -aby pominąć wymagania dotyczące wieku - określony ustawą staż pracy wynosi 30 lub 35 lat i jest liczony do dnia rozwiązania stosunku pracy z przyczyn dotyczących zakładu pracy /art. 37k ust. 1 pkt 2 i 3/, tj. w przypadku skarżącej do dnia 30 listopada 1990 r. /rozwiązanie stosunku pracy z Przedsiębiorstwem Zagranicznym “A." w Ł./.
Sąd wyjaśnił ponadto, że - w świetle art. 6 i 7 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych /Dz.U. 2004 nr 39 poz. 353/ - okres pobierania przez skarżącą renty z tytułu niezdolności do pracy /od 17 lutego 1996 r. do 31 stycznia 2002 r./ nie stanowi, ani składkowego, ani nieskładkowego okresu, nie mógł więc zostać uwzględniony przy obliczaniu stażu pracy.
Wnosząc skargę kasacyjną Halina Ś., reprezentowana przez ustanowionego z urzędu radcę prawnego, jako jej podstawy przytoczyła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie tj. art. 30 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych oraz art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach w Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że pierwsza z powołanych ustaw, która weszła w życie 1 czerwca 2004 r., powinna znaleźć zastosowanie w sprawie, gdyż wniosek o świadczenie przedemerytalne został złożony 29 lipca 2004 r., druga zaś ustawa została naruszona dlatego, że - jak podnosiła skarżąca z powołaniem na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Ł. z dnia 17 stycznia 2001 r. ustalającą wysokość renty z tytułu częściowej niezdolności do pracy - już wówczas ZUS uwzględnił 23 lata i 2 miesiące okresów składkowych oraz 1 rok i 5 miesięcy okresów nieskładkowych.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Wojewoda Ł. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Jak o tym mowa w art. 32 ustawy o świadczeniach przedemerytalnych, ustawa wchodzi w życie /poza wyjątkami/ z dniem 1 czerwca 2004 r., lecz - jak stanowi art. 30 ust. 1 - do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem jej wejścia w życie, stosuje się przepisy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu; przez sprawy zaś wszczęte i niezakończone rozumie się również wnioski o ustalenie prawa do świadczenia przedemerytalnego złożone przed dniem przejęcia przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych przyznawania i wypłacania świadczeń przedemerytalnych, tj. przed dniem 2 sierpnia 2004 r. /art. 23 ust. 3 powołanej ustawy/.
Zarzut pierwszy jest więc nietrafny, natomiast zarzut drugi nie nadaje się do oceny.
Przytoczenie bowiem podstaw kasacyjnych - w rozumieniu art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - polega na dokładnym oznaczeniu normy prawnej, której naruszenie się zarzuca, podczas gdy art. 6 i 7 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych mają skomplikowaną budowę, i każdy z nich dzieli się na wiele punktów oraz podpunktów, a pierwszy ponadto na ustępy; nie wiadomo zatem, o który szczegółowy przepis chodzi.
Nie wiadomo również do pominięcia jakiego okresu doszło, składkowego lub nieskładkowego, i - czy uwzględniając pominięty okres - skarżąca osiągnęłaby staż legitymujący do uzyskania świadczenia przedemerytalnego.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na mocy art. 184 oraz art. 250 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.