Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 27 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1396/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę T. S. na decyzję Głównego Geodety Kraju z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej.
Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
Główny Geodeta Kraju decyzją z dnia [...] maja 2008 r. utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] lutego 2008 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] marca 2007 r., którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Łańcuckiego z dnia [...] stycznia 2007 r. o odmowie wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego [...] zmian dotyczących wykazania na mapie ewidencyjnej zabudowań istniejących na działce ewidencyjnej nr [...]. Główny Geodeta Kraju stwierdził, że z akt sprawy jednoznacznie wynika, że budynek usytuowany na działce ewidencyjnej nr [...], którego ujawnienia w operacie ewidencyjnym domaga się T. S. jest wkreślony na mapie ewidencyjnej wchodzącej w skład operatu ewidencyjnego prowadzonego dla obrębu [...].
Organ wyjaśnił ponadto, że "pominięcie" budynku znajdującego się na działce ewidencyjnej nr [...] na innych mapach czy "opracowaniach" nie ma wpływu na ocenę prawidłowości podjętej przez Starostę Łańcuckiego decyzji z dnia [...] stycznia 2007 r. i utrzymującej ją w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] marca 2007 r. Podstawą tej oceny jest mapa ewidencyjna obowiązująca w dniu wydania zaskarżonej decyzji, a na niej widnieje budynek usytuowany na działce ewidencyjnej nr [...].
Skargę na powyższą decyzję Głównego Geodety Kraju złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. S. W uzasadnieniu skargi nie zgodził się z argumentacją przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wniósł o wydanie wyroku "nakazującego wycofanie wszystkich opracowań wykonanych w tej sprawie".
Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę stwierdził, że decyzja, której stwierdzenia nieważności domagał się skarżący dotyczyła odmowy wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów, polegających na wykazaniu budynku, zlokalizowanego na działce nr [...] stanowiącej własność T. S. Sąd I instancji podkreślił, że zagadnienia dotyczące prowadzenia ewidencji gruntów i budynków reguluje ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postępowaniu zwyczajnym organ prawidłowo ustalił, że na aktualnej mapie ewidencji gruntów wsi W. opracowanej na bazie mapy zasadniczej w skali 1:2000, na działce [...] wykazany jest budynek i stan ewidencyjny przedmiotowej działki jest zgodny ze stanem prawnym i stanowi odzwierciedlenie stanu faktycznego.
Organ w postępowaniu nieważnościowym podkreślił, że podnoszone przez skarżącego zarzuty: naruszenia ustawy o gospodarce nieruchomościami, rozporządzenia w sprawie podziału nieruchomości i braku zgody konserwatora zabytków na podział nieruchomości nie mogą być rozpatrywane przez Głównego Geodetę Kraju.
Zasadnie, zdaniem WSA, Główny Geodeta Kraju uznał, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego Województwa Podkarpackiego z dnia [...] marca 2007 r. jest prawidłowa i nie można zarzucić jej rażącego naruszenia prawa. W uzasadnieniu wyroku wskazano również, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie omawia szczegółowo powodów wydanego rozstrzygnięcia, jednakże uchybienie to, zdaniem Sądu, nie może być jednak podstawą uchylenia zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia wniósł T. S. Zaskarżając orzeczenie w całości wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie;
- 2) zasądzenie kosztów postępowania, według norm przepisanych z uwzględnieniem kosztów zastępstwa radcy prawnego.
Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił:
- 1. naruszenie przepisów art. 7a pkt 1, art. 7d, art. 40 ust. 3, art. 40 ust. 3a, art. 20 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 2 pkt 8, art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez zdjęcie z organów administracji państwowej obowiązków jakie nakłada na nie ustawa;
- 2. naruszenie § 10, § 44 pkt 2, § 46 ust. 1, § 47 ust. 1, § 59 pkt 4, § 78 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków;
- 3. naruszenie przepisu art. 156 § 1 pkt 2 i 7 kpa poprzez jego niezastosowanie i błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do zastosowania tego przepisu. Przy tym nieuzasadnione jest przyjęcie, że naruszenie art. 107 § 3 kpa przez organ administracji nie stanowiło podstawy do uchylenia decyzji w sytuacji, gdy to naruszenie pozbawia stronę możliwości poznania motywów decyzji i jako takie stanowi o naruszeniu art. 8 i 11 kpa;
- 4. naruszenie przepisów ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, w szczególności przepisów art. 4 pkt 2 i art. 36 ust. 1 pkt 11 poprzez ich niezastosowanie oraz;
- 5. naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że działania zmierzające do różnicowania map wchodzących w skład ewidencji gruntów i budynków prowadzą do tego, że stan działek jest niejasny i utrudnia przeciwdziałanie czynnościom zmierzającym do zmniejszenia ich zabytkowego waloru (w szczególności poprzez doprowadzenie do podziałów działek).
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Skarb Państwa Państwowe Gospodarstwo Leśne Nadleśnictwo Leżajsk wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącego kosztów postępowania sądowego, podzielając stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: w myśl art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Skarga kasacyjna została oparta na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania.
Zarzuty skargi kasacyjnej są nieuzasadnione.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego tj art. 134 p.p.s.a. stwierdzić należy, ze. Sąd I instancji kontroluje legalność zaskarżonej decyzji w granicach sprawy na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy. Granice sprawy prowadzonej na wniosek wyznacza treść wniosku. We wniosku skarżący domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Łańcuckiego odmawiającej wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów poprzez naniesienie zabudowań na działce nr ew [...] obręb [...]. W ocenie Naczelnego sądu Administracyjnego Sąd I instancji dokonał analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pod kątem zaistnienia przesłanek wymienionych w art.156 kpa i zasadnie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przechodząc do zarzutów naruszenia prawa materialnego stwierdzić należy, że są one nieuzasadnione.
W myśl art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027), ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Ewidencję gruntów i budynków oraz gleboznawczą klasyfikację gruntów prowadzą starostowie (art. 22 ust. 1 ww. ustawy).
Sposób prowadzenia ewidencji i wprowadzania do niej zmian został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454).
Zgodnie z § 35 i § 45 ust. 2 pkt.1 tego rozporządzenia, źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia oraz do aktualizacji ewidencji są: materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym,
Wprowadzenie zmian danych ewidencyjnych, zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, może nastąpić w dwojakim trybie. Albo w trybie czynności materialno-technicznej, w postaci wprowadzenia do bazy danych zmiany na podstawie udokumentowanego zgłoszenia zmiany, (art. 22 ust. 2 i 3 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne) o którym organ tylko zawiadamia (§ 49 ust. 1 ww. rozporządzenia), albo w drodze decyzji, w oparciu o § 47 ust. 3 powołanego rozporządzenia. Tę drugą formę rozstrzygnięcia, zgodnie z przepisem § 47 ust. 3 rozporządzenia, stosuje organ wtedy, gdy aktualizacja operatu ewidencyjnego wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów. Wówczas starosta przeprowadza w sprawie tej aktualizacji postępowanie administracyjne, które kończy się decyzją wprowadzającą zmiany lub odmawiającą wprowadzenia żądanej zmiany (na mocy § 47 ust. 3 rozporządzenia w zw. z art. 22 ust. 3 ustawy).
Przesłanką uzasadniającą przeprowadzenie postępowania administracyjnego w sprawie aktualizacji, w trybie § 47 ust. 3 rozporządzenia, jest konieczność uzyskania przez organ "wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów".
Przenosząc powyższe ustalenia na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że budynek usytuowany na działce ewidencyjnej nr [...], którego wrysowania na mapie ewidencyjnej domagał się skarżący, został wcześniej na niej uwidoczniony. Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdującej się w aktach sprawy mapie zasadniczej w skali 1:2000 przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego (§ 45 ust. 2 pkt.1 rozporządzenia). Oznacza to, że stan ewidencyjny działki [...] jest zgodny ze stanem faktycznym. W tej sytuacji Starosta Łańcucki zasadnie odmówił wprowadzenia do operatu ewidencji gruntów i budynków budynku usytuowanego na działce [...] budynku, gdyż jak wcześniej podniesiono budynek ten został wrysowany na mapie zasadniczej, która została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego. A skoro tak to badające w trybie nadzorczym decyzję Starosty Łańcuckiego organy prawidłowo ustaliły, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa (art.156 §2 kpa).
Za nieuzasadniony uznać należy także zarzut naruszenia art. 107§3 kpa. w zw. z art. 8 i 11 kpa. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania, sporządzający skargę kasacyjną, by zarzut był skuteczny, musi wykazać, że naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd I instancji zauważył, że uzasadnienie kontrolowanej decyzji jest lakoniczne nie zmienia to jednak faktu, iż na treść rozstrzygnięcia Sądu I Instancji tak jak organów miał wpływ fakt, że budynek posadowiony na działce nr ew [...] jest wkreślony w mapę ewidencyjną, a zatem nie można go ponownie nanieść na tę samą mapę.
Nie uprawniony jest zarzut naruszenia art. 7a i 7d Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz przepisów §10, 44 pkt.2,46 ust1,47, 59 pkt.4 78, rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z przyczyn omówionych powyżej.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.