Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę E.B. na decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi K., gmina K., polegającej na zmianie powierzchni działki nr [...]/2 i jej granicy z działką nr [...]/8.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2010 r. Starosta Rzeszowski odmówił wprowadzenia powyższych zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi K. żądanych przez E.B. Organ wyjaśnił, że pomiędzy działkami nr [...]/2 i [...]/1 stanowiącymi własność A.B., a działką nr [...]/8 będącą własnością E.B. jest wkopany granicznik odpowiadający punktowi 620. W czasie kartowania wyników podziału działki nr [...] dokonywanego w 1999 r. w części dotyczącej działki nr [...]/2 popełniono pomyłkę polegającą na niewłaściwym połączeniu punktu granicznego nr 620 z punktem nr 621 na szkicu polowym oraz na mapie zasadniczej i ewidencyjnej.
W związku z tym dokonano skorygowania w części kartograficznej zasobu zaistniałej pomyłki kreślarskiej, łącząc punkt graniczny 620 z punktem granicznym nr 622, zgodnie z mapą podziałową przedłożoną do aktu notarialnego oraz danymi ujawnionymi w księdze wieczystej nr [...].
Zaskarżoną decyzją, po rozpoznaniu odwołania E.B., Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Rzeszowie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wskazał, że podział działki nr [...] na działki nr od [...]/1 do [...]/7 nastąpił w 1999 r. zgodnie ze wstępnym projektem podziału pozytywnie zaopiniowanym przez Wójta Gminy K. Granice nowopowstałych działek zastabilizowano słupkami betonowymi w obecności właściciela działki nr [...] R.B. oraz właścicieli działek przyległych. Błąd na mapie co do granic i powierzchni działki nr [...]/2 powstał zaś podczas kartowania wyników podziału działki nr [...] i polegał na połączeniu punktów granicznych nr 620 z 621 zamiast 620 z 622. Ponadto organ podkreślił, że analiza całości materiału dowodowego wykazała, że granica wykazana na mapie ewidencyjnej jest zgodna ze stanem faktycznego użytkowania na gruncie.
W związku zaś z informacją ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 12 stycznia 2009 r. Nr 3 poz. 37, projekt operatu opisowo-kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębu K. gmina K. stał się operatem ewidencji gruntów i budynków.
Skargę na powyższą decyzję wniósł E.B. zarzucając jej naruszenie art. 7, art. 80, art. 81, a także art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż w zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do sformułowanych w odwołaniu wniosków, zarzutów i uwag.
Oddalając skargę wymienionym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie podkreślił, że organy w sprawie trafnie oparły się na operacie geodezyjnym sporządzonym przez geodetę uprawnionego T.M. w 1999 r. Z dokumentacji sporządzonej przez wykonawcę w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że działka nr [...]/2 miała (i ma) kształt trójkąta, którego wschodni wierzchołek sięga do działki nr [...]/2. Określona w taki sposób działka nr [...]/2 i jej granice wraz z pozostałymi działkami powstałymi z podziału nr [...] zostały zaakceptowane przez ówczesnego właściciela działki podlegającej podziałowi – R.B., jak również przez właścicieli działek sąsiednich. Taki stan prawny działek, w tym działki nr [...]/2, stanowił podstawę sporządzonej w dniu 14 kwietnia 1999 r. umowy darowizny, którą R.B. darował m.in. E.B. działkę nr [...]/1, a A.B. działkę nr [...]/2.
Sąd uznał, że w tym kontekście sporządzone przez T.M. sprawozdanie z dnia 10 sierpnia 2003 r. wyjaśniające popełnioną pomyłkę na mapie zasadniczej i mapie ewidencyjnej polegającą na niewłaściwym połączeniu punktów granicznych, nie miało żadnego wpływu na stan prawny powstały w wyniku podpisania protokołu granicznego w odniesieniu do działek powstałych z podziału działki nr [...]. W sprawozdaniu wykonawca stwierdził, że projekt podziału, obliczenie powierzchni oraz inna dokumentacja wykonana została prawidłowo, tj. według projektu podziału. Aktualnie działka nr [...]/2 ma powierzchnię 2 ary a jej kształt i położenie względem działek sąsiednich, w tym działki E.B. nr [...]/8 (powstałej w wyniku podziału działki nr [...]/1) odzwierciedla mapa – projekt podziału sporządzony przez T.M.
Sąd podkreślił, że w oparciu o materiał dowodowy uzupełniony o rozprawę na gruncie, podczas której A.B. złożył do protokołu oświadczenie dotyczące działki nr [...]/2, do którego załączono kopię z mapy ewidencyjnej z uwidocznioną działką nr [...]/2, organy trafnie oceniły, że brak jest podstaw do wprowadzenia zmian zgodnie z wnioskiem E.B. dotyczącym żądania wprowadzenia zmian w operacie ewidencji gruntów i budynków wsi K. gmina K. polegającej na zmianie granic i powierzchni działki nr [...]/2 z działką nr [...]/8. Sąd stwierdził ponadto, że dalej idący wniosek nie mógł być rozpatrywany, gdyż nie pochodził od właściciela działki nr [...]/2, a tylko właściciel byłby uprawniony do wystąpienia z żądaniem dotyczącym wprowadzenia zmian w operacie co do położenia, konfiguracji, kształtu, granic i powierzchni całej nieruchomości.
Sąd podkreślił również, że uzasadnienie decyzji organu II instancji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż wskazuje fakty istotne dla rozstrzygnięcia, które organ uznał za udowodnione i dowody, na których się oparł oraz wyjaśnia w niezbędnym zakresie podstawę prawną decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W sprawie, zdaniem Sądu, nie doszło także do naruszeń innych przepisów postępowania. Organy zgromadziły wystarczający materiał dowodowy, który poddany został ocenie, a potwierdzeniem tego jest sporządzone uzasadnienie. Ponadto pismo z informacją o rozprawie trafnie zostało skierowane do ustanowionego w sprawie pełnomocnika, a w toku całego postępowania organ realizował zasadę ogólną wyrażoną w art. 10 k.p.a.
Skargę kasacyjna od powyższego wyroku wniósł E.B., domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie wyroku wyłącznie na orzeczeniach organów administracyjnych i nierozpoznanie wszystkich zarzutów skargi, a także naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 3 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzajów materiałów stanowiących państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączenia z zasobu oraz udostępnienia zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493) poprzez pominiecie faktu, iż przepisy te nie zostały zastosowane przez organy.
Naczelny Sąd Administracyjny zauważył co następuje:
Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie przekonywująco wykazał, że żądanie zgłoszone przez E.B. pismem z dnia 24 sierpnia 2009 r. stanowi, zgodnie z art. 24a ust. 12 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (dalej: u.p.g.k. – Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), wniosek o zmianę danych objętych ewidencją gruntów i budynków co do powierzchni i granic działki nr [...]/2 należącej do A.B., graniczącej z działką nr [...]/8 wnioskodawcy. Twierdził on bowiem, że w czasie przeprowadzonej w 2003 r. modernizacji ewidencji doszło do błędnego ustalenia granic i powierzchni tej nieruchomości.
Podzielając trafność ustaleń dokonanych przez organy prowadzące postępowanie w tej sprawie Sąd I instancji wskazał, że organy ustalenia swoje oparły na materiałach źródłowych wytworzonych w 1999 r., kiedy to właściciel dzielonej nieruchomości nr [...] R.B. (ojciec A.B. i E.B.) spowodował geodezyjny podział działki nr [...] na działki oznaczone numerami od [...]/1 do [...]/7. Tak utworzone, nowe działki były przedmiotem darowizn, w tym działka nr [...]/1 została darowana E.B., zaś działka nr [...]/2 A.B. Notarialne umowy darowizny i istniejące w tym czasie materiały geodezyjne związane z podziałem działki nr [...] stanowiły następnie podstawę do sprostowania błędu powstałego przy przeniesieniu granic działki nr [...]/2 do zasobu geodezyjnego. Organy ustaliły też, że obecnie istniejący stan na gruncie odpowiada stanowi uwidocznionemu w ewidencji gruntów i budynków, który z kolei jest zgodny z dokumentami źródłowymi wytworzonymi w czasie podziału działki nr [...].
Ustalono też, że powierzchnia działki nr [...]/2 jest taka sama jak na mapie z projektu podziału zatwierdzonego w 1999 r., na podstawie którego została też założona księga wieczysta. Również granica działki nr [...]/2 z działką nr [...]/1 (obecnie [...]/8) jest zgodna z projektem podziału z 1999 r.
Skarga kasacyjna zarzuciła naruszenie art. 3 § 1, art. 141 § 4 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a. – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) "poprzez oparcie wyroku wyłącznie na orzeczeniach organów administracyjnych i nierozpoznanie wszystkich zarzutów stawianych przez skarżącego" oraz "poprzez pobieżną analizę i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w skardze, w szczególności do zarzutu o pozorach zupełności zebranych akt i zgromadzonego materiału dowodowego". Te ogólnikowo sformułowane zarzuty nie zostały w ogóle sprecyzowane w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.
Skarżący nie wykazał jakich dowodów nie uwzględniły organy, dlaczego – jego zdaniem – oparcie się na orzeczeniach organów administracyjnych było błędne i do jakich zarzutów strony nie odniósł się Sąd I instancji w swoim wyroku. Całkowicie ogólnikowy i nieuzasadniony jest też zarzut, że WSA nie dokonał szczegółowego i dogłębnego rozpatrzenia wszystkich niezbędnych okoliczności mogących mieć wpływ na ostateczne rozstrzygnięcie w sprawie.
Nieuzasadnione są również zarzuty błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przepisów § 4 ust. 3 pkt 2 i § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 17 maja 1999 r. w sprawie określenia rodzaju materiałów stanowiących podstawowy zasób geodezyjny i kartograficzny, sposobu i trybu ich gromadzenia i wyłączenia z zasobu oraz udostępnienia zasobu (Dz.U. Nr 49, poz. 493) "poprzez pominięcie przez Sąd administracyjny faktu, iż przepis ten nie został zastosowany przez organy prowadzące postępowanie".
Pierwszy z wymienionych przepisów (§ 4 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia) ustala jedną z grup funkcjonalnych zasobu geodezyjnego, to jest zasób użytkowy, który stanowią materiały służące do bezpośredniego i powszechnego udostępnienia. Drugi przepis (§ 10 ust. 1 pkt 2) określa sposób udostępniania materiałów z zasobu użytkowego. Skarga kasacyjna nie wykazała w jaki sposób wymienione przepisy zostały naruszone zaskarżonym wyrokiem. W szczególności nie wykazano, że skarżącym nie został udostępniony zasób geodezyjny związany z prowadzoną sprawą i że wpłynęło to na jej wynik.
Wobec braku uzasadnionych podstaw kasacyjnych skarga kasacyjna podlega oddaleniu na mocy art. 184 p.p.s.a.