Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 7 grudnia 2022 r., po rozpoznaniu skargi kasacyjnej T. W., uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 marca 2019 r. sygn. akt I SA/Wa 1279/18, zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2018 r. i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia 12 marca 2018 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia wychowawczego.
W piśmie z dnia 29 grudnia 2022 r. skarżący kasacyjnie wniósł o uzupełnienie ww. wyroku z dnia 7 grudnia 2022 r. w zakresie kosztów procesowych poprzez zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Na podstawie § 2 tego przepisu wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie natomiast z art. 193 P.p.s.a. powyższe regulacje znajdują odpowiednie zastosowanie również w postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.
Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że skarżący kasacyjnie zachował termin do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2022 r., jednakże wniosek ten nie zasługiwał na uwzględnienie.
Zauważyć trzeba, że przepis art. 209 P.p.s.a. nakłada na sąd obowiązek obligatoryjnego rozstrzygnięcia o zwrocie kosztów w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i 204, niemniej jednak art. 210 § 1 P.p.s.a. przewiduje, że strona traci uprawnienie do żądania zwrotu kosztów, jeżeli najpóźniej przed zamknięciem rozprawy bezpośrednio poprzedzającej wydanie orzeczenia nie zgłosi wniosku o przyznanie należnych kosztów. Co do zasady o zwrocie kosztów sąd orzeka zatem na wniosek strony.
Wyjątek od zasady działania na wniosek przy zasądzaniu zwrotu kosztów postępowania przewidziano w § 2 art. 210, gdy sąd z urzędu rozstrzyga o zwrocie kosztów, wydając niektóre z orzeczeń wymienionych w art. 209 P.p.s.a. na posiedzeniu niejawnym, a strona nie jest reprezentowana przez adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Dotyczy to wyroków uwzględniających skargę (art. 145–151 P.p.s.a.), wydawanych w postępowaniu uproszczonym przez sąd pierwszej instancji (art. 119–121 P.p.s.a.), jak również wyroków wydawanych w postępowaniu kasacyjnym na posiedzeniu niejawnym w wypadkach, o których mowa w art. 182 § 1 i 2 P.p.s.a. (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2021, art. 210).
W przypadku zatem gdy strona działa bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a na posiedzeniu niejawnym zostanie wydany wyrok uwzględniający skargę kasacyjną, rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów postępowania na jej rzecz nie wymaga złożenia wniosku we wskazanym zakresie, jeżeli zaś strona ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika, zwrot kosztów może nastąpić wyłącznie, gdy został złożony stosowny wniosek.
W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że skarżący kasacyjnie reprezentowany był przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego R. P., przy czym jak wynika z akt sprawy w żadnym piśmie procesowym złożonym zarówno na etapie postępowania toczącego się przed Sądem I instancji jak i przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Skarga kasacyjna zawiera wyłącznie wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz przeprowadzenie rozprawy, brak jest natomiast wniosku o zasądzenie kosztów. Takiego wniosku, jak wynika z protokołu, pełnomocnik nie złożył także na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, która odbyła się w dniu 21 marca 2019 r., jak również w piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2022 r. wniesionym do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W piśmie tym pełnomocnik przedstawił wyłączenie dodatkowe stanowisko i poinformował, że wyraża zgodę na rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, jednakże nie zawierał wniosku, o którym mowa w art. 209 P.p.s.a.
Brak zatem było podstaw do uwzględnienia wniosku o uzupełnienie wyroku z dnia 7 grudnia 2022 r.
Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 157 § 1-3 P.p.s.a. w zw. z art. 193 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.