Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 24 września 2019 r., sygn. akt I OSK 566/18

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. wyrokiem z 14 listopada 2017 r. sygn. akt II SAB/Ol 78/17 w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w O. na bezczynność Prezydenta Olsztyna w udostępnieniu informacji publicznej:

zobowiązał Prezydenta Olsztyna do rozpoznania wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej w O. z dnia 3 czerwca 2015 roku w zakresie pkt 1, 5, 8, 11, 15, 18 - w terminie 14 dni od doręczenia akt organowi; stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; orzekł o nie wymierzaniu organowi grzywny oraz zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Wnioskiem z dnia 3 czerwca 2015 r. Spółdzielnia Mieszkaniowa zwróciła się do Prezydenta Olsztyna o udostępnienie informacji publicznej przez udzielenie odpowiedzi na 19 szczegółowych pytań z zakresu gospodarki odpadami komunalnymi.

W piśmie z dnia 15 czerwca 2015 r. organ administracji, powołując się na art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej (dalej: u.d.i.p.), wezwał Spółdzielnię do wykazania, że udostępnienie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, co umożliwi udostępnienie żądanych informacji, które mają charakter informacji przetworzonych. Organ zastrzegł, że nie wykazanie powyższego w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, skutkować będzie wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji.

W piśmie z dnia 24 czerwca 2015 r. Spółdzielnia stwierdziła, że wnioskowane informacje nie mają charakteru informacji przetworzonych. Następnie, Spółdzielnia wywiodła skargę na bezczynność Prezydenta w zakresie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Ol 56/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. zobowiązał Prezydenta Miasta Olsztyna do rozpoznania wniosku Spółdzielni z dnia 3 czerwca 2015 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni.

W piśmie z dnia 24 lutego 2016 r. organ administracji udzielił Skarżącej odpowiedzi na następujące pytania:

1. - nr 2 podając kwotę należności i kwotę wpłaconą w okresie od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2014 r. tytułem opłat należności za gospodarowanie odpadami komunalnymi;
2. - nr 3 wyjaśniając, że Gmina Olsztyn, oprócz opłat uiszczanych przez właścicieli nieruchomości z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi, nie posiada innych przychodów z tego tytułu;
3. - nr 4 wyjaśniając, że bursy szkolne, akademiki, internaty rozliczane są jak przedsiębiorcy prowadzący działalność gospodarczą;
4. - nr 6 podnosząc, że wymagane przez Gminę w specyfikacji istotnych warunków zamówienia poziomy odzysku zostały przeniesione na przedsiębiorstwa odbierające odpady komunalne z rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 29 maja 2012 r. w sprawie poziomów recyklingu, przygotowania do ponownego użycia oraz odzysku innymi metodami niektórych frakcji odpadów komunalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 645), a także podając liczbę przeprowadzonych w latach 2013 - 2015 kontroli w terenie;
5. - nr 7 wskazując, że w latach 2013 - 2015 nie zostały wydane decyzje ostateczne określające podwyższoną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi;
6. - nr 9 podając, że w latach 2013 - 2015 kilkakrotnie przedsiębiorstwa odbierające odpady komunalne informowały Gminę o nieprawidłowościach w segregowaniu odpadów;
7. - nr 11 podając m.in. w tabeli koszty funkcjonowania Zakładu Gospodarki Odpadami Komunalnymi Spółki z o.o. w 2014 r. oraz stan zatrudnienia w tej Spółce;
8. - nr 12 podając w tabeli koszt odbioru odpadów komunalnych, w 2014 r. i pierwszej połowie 2015 r. oraz wyjaśniając, że podane kwoty dotyczą terenów zamieszkałych i niezamieszkałych.
9. - nr 15 wskazując ilości poszczególnych frakcji, które w 2014 r. zostały dostarczone na instalację do ręcznej segregacji odpadów Działu Odzysku i Recyklingu Surowców Wtórnych OZK na podstawie indywidualnych umów oraz oszacowany koszt przesortowania 1 Mg odpadów zbieranych selektywnie z terenu Gminy Olsztyn i koszt jednostkowy zagospodarowania 1 Mg tych odpadów w OZK;
10. - nr 16 podając procent odzysku w postaci paliwa alternatywnego i wysortowanych odpadów opakowaniowych uzyskany przez Dział Sortowania Odpadów w 2014 r. i podając, że nie przekazywano do składowania odpadów komunalnych o kodzie 20 03 01. Organ podał ponadto ilości odpadów, które przekazano do poszczególnych instalacji w celu poddania ich procesom przetwarzania i kwoty przychody osiągnięte ze sprzedaży szkła, makulatury, plastiku i pozostałych odpadów.
11. - nr 17 przekazując w załączeniu kopię sprawozdań za 2013 r. oraz 2014 r.

Jednocześnie organ poinformował, że informacje z punktów: 1, 5, 10, 12 (dwa pierwsze pytania), 13, 14, 18, stanowią informację publiczną przetworzoną, a w pkt. 8 - tajemnicę skarbową, natomiast pytanie zawarte w punkcie nr 19 nie stanowi informacji publicznej, wobec czego te informacje nie podlegają udostępnieniu.

Następnie, decyzją z dnia 26 lutego 2016 r., organ administracji odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie punktów: 1, 5, 8, 10, 12 (dwa pierwsze pytania), 13, 14, 18 oraz 19.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni, decyzją z dnia 25 kwietnia 2016 r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Pismem z dnia 9 maja 2016 r. organ administracji wezwał Spółdzielnię do wykazania, w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma, że udostępnienie wnioskowanych informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, pod rygorem wydania decyzji o odmowie udostępnienia wnioskowanych informacji.

Spółdzielnia w piśmie z dnia 12 maja 2016 r. wywiodła, że żądane informacje nie stanowią informacji przetworzonej.

Pismem z dnia 3 czerwca 2016 r. organ administracji wyjaśnił, że gminny system gospodarowania odpadami komunalnymi nie zakłada podziału na budownictwo jedno i wielorodzinne, w związku z czym złożone deklaracje o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, również nie dzielą nieruchomości ze względu na typ zabudowy, wobec czego udzielenie odpowiedzi na pytania nr 1 i nr 5 nie jest możliwe z powodu braku danych. Odnosząc się do pytania nr 8 stwierdził, że w latach 2013 - 2015 nie zastosowano odpowiedzialności zbiorowej stosunku do mieszkańców nieruchomości wielorodzinnych. Odpowiadając na pytanie nr 10, organ podał koszty funkcjonowania systemu odbierania odpadów (transport i zbieranie), zagospodarowania odpadów (odzysk, unieszkodliwianie) oraz utworzenia i utrzymania PSZOK, a także liczbę osób zatrudnionych w Urzędzie Miasta Olsztyna, łączny koszt zatrudnienia, koszty obsługi administracyjnej oraz koszty poniesione na edukację ekologiczną.

Organ administracji wskazał, ustosunkowując się do pytania nr 12, jakie były poziomy recyklingu uzyskane przez dwa przedsiębiorstwa odbierające odpady komunalne w 2014 r., ilość odpadów komunalnych odebranych z poszczególnych sektorów Miasta w 2014 r. oraz wyjaśnił, że instalacje, w których zostały zagospodarowane odpady komunalne zawarte są w sprawozdaniu, które załączone zostało do pisma z dnia 24 lutego 2016 r. Odnosząc się do pytania nr 13 organ administracji podał ilość odpadów komunalnych odebranych w 2014 r. w rozbiciu na poszczególne sektory i rodzaje odpadów (selektywne, nieselektywne i posortowane) oraz podał łączny koszt odebrania odpadów komunalnych w 2014 r. Odpowiadając natomiast na pytanie nr 14, wskazał stosunek ilości odpadów odebranych selektywnie do całej masy odpadów komunalnych z danego sektora. Wyjaśnił ponadto, odnosząc się do pytania nr 18, że podstawą prawną zatwierdzenia budżetu miasta na 2015 r. była uchwała nr IV/16/15 Rady Miasta Olsztyna z dnia 28 stycznia 2015 r. w sprawie budżetu Miasta Olsztyna na 2015 r. Uchwalenie budżetu na rok następny nie jest uzależnione od rozliczenia budżetu roku poprzedniego. Budżet jest roczny, natomiast nadwyżka przechodzi do dyspozycji budżetu Miasta.

Odnośnie zaś pytania nr 19 stwierdził, że różnicowanie stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi było rozważane przez organ, lecz nie potwierdzono jednoznacznie tezy, że koszty odbierania odpadów z budownictwa wielorodzinnego są nieporównywalnie niższe niż ma to miejsce w przypadku budownictwa jednorodzinnego.

W następstwie powyższego Spółdzielnia w złożonej skardze wniosła o zobowiązanie Prezydenta Olsztyna do udzielenia informacji publicznej wskazanej w punktach o numerach: 1, 5, 8, 11, 15, 18 wniosku z dnia 3 czerwca 2015 r., w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, orzeczenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. powołanym na wstępie wyrokiem uwzględnił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Prezydent Olsztyna zaskarżając wyrok w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi *Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - zarzuciła mu naruszenie:

1. 1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:
2. a) art. 141 § 4 p.p.s.a. w zakresie braku wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych przyjętego rozstrzygnięcia, co wobec braków w tym zakresie mogło mieć istotny wpływ na podjęte przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w O. rozstrzygnięcie;
3. 2) naruszenie przepisów prawa materialnego:
4. a) art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że żądanie informacji w zakresie oceny podstaw prawidłowości podjęcia uchwały budżetowej stanowi informacje publiczną;
5. b) art. 4 ust. 3 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że Prezydent Olsztyna był zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w posiadaniu innego podmiotu zobowiązanego do jej udzielenia tj. OZK sp. z o.o. i ZGOK sp. z o.o.;
6. c) art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez uznanie, że informacje dotyczące danych zawartych w Uchwale Budżetowej Miasta Olsztyna na rok 2015 nie są informacjami udostępnionymi na BIP Urzędu Miasta;
7. d) art. 14 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez uznanie, że wniosek skarżącej dotyczył udzielenia informacji publicznej oraz określał jej zakres w sposób precyzyjny, konkretny dający możliwość organowi na jej udzielenie;
8. e) art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przez przyjęcie, że organ nie udzielił wnioskodawcy żądanej informacji w posiadanym przez organ zakresie.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I Instancji.

Spółdzielnia Mieszkaniowa w piśmie z 28 stycznia 2018 r., stanowiącym odpowiedź na skargę kasacyjną, wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art.174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie strona skarżąca oparła skargę kasacyjną na obu podstawach: naruszeniu prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Po pierwsze uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie można zarzucić, że nie realizuje ono niezbędnych elementów uzasadnienia określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a., a których zamieszczenie pozwala odtworzyć sposób rozumowania Sądu. Sporządzenie uzasadnienia jest czynnością następczą w stosunku do podjętego rozstrzygnięcia, stąd też tylko w nielicznych sytuacjach naruszenie tej normy prawnej może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej. Pamiętać bowiem należy, że usprawiedliwiony będzie zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a tylko wówczas, gdy pomiędzy tym uchybieniem a wynikiem postępowania sądowoadministracyjnego będzie istniał potencjalny związek przyczynowy. Do sytuacji, w której wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić usprawiedliwioną podstawę skargi kasacyjnej, należy zaliczyć tę, gdy to uzasadnienie nie pozwala na kontrolę kasacyjną orzeczenia. Dzieje się tak wówczas, gdy nie ma możliwości jednoznacznej rekonstrukcji podstawy rozstrzygnięcia (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lutego 2009 r. I OSK 487/08).

Co więcej Sąd ma obowiązek zwięzłego przedstawienia stanu sprawy, co obejmuje nie tylko przytoczenie ustaleń dokonanych przez organ administracji publicznej, ale także ich ocenę pod względem zgodności z prawem. Jedynie w sytuacji, gdy uzasadnienie wyroku uchylającego akt administracyjny, pozbawiałoby stronę informacji o przesłankach rozstrzygnięcia, naruszałoby prawo. Tymczasem te wszystkie elementy znajdują się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a ono samo, chociaż nader lakoniczne, jest wystarczające dla uzyskania informacji o przesłankach rozstrzygnięcia. Fakt, że strona skarżąca kasacyjnie nie zgadza się z argumentacją Sądu I instancji zaprezentowaną w uzasadnieniu, nie została nią przekonana, a wręcz uważa ją za błędną nie oznacza eo ipso naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.

Po drugie sposób sformułowania i precyzyjność wniosku (zdanego pytania) o udzielenie informacji publicznej, wprost wpływa na jego rozumienie i zakres (tak co do żądanej informacji, jak i udzielanej odpowiedzi). Nie jest zadaniem podmiotu, do którego kierowany jest wniosek o udzielenie informacji publicznej, czy też sądu administracyjnego domyślanie się co autor wniosku miał na myśli i o jaką informację faktycznie wnosił. Udzielenie informacji publicznej przez podmioty do tego zobowiązane jest odformalizowane i uproszczone, co ma sprzyjać szybkości i łatwości w dostępie do takiej informacji. Podmiot zobowiązany do udzielenia informacji ma oprzeć się na treści złożonego wniosku. Jedynie w przypadku, gdy z treści wniosku nie wynika jednoznacznie o jaką informację wnosi jej autor, to organ jest zobowiązany do zwrócić się do niego o sprecyzowania złożonego wniosku. Skutki nieprecyzyjnie lub wieloznacznie sformułowanego wniosku ponosi sam wnioskodawca, poprzez otrzymanie innej informacji, niż było to jego intencją, odmowę udzielenia informacji, czy też uznanie, że wniosek nie dotyczy informacji publicznej, albo że dotyczy informacji przetworzonej.

Po trzecie, jak słusznie to już wcześniej podnosił skarżący kasacyjnie, a także w sposób wyraźny Sąd I instancji na stronie 8 uzasadnienia zaskarżonego wyroku - "niesporne jest, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną przetworzoną." Pogląd ten należy w pełni podzielić. Jak bowiem wynika z treści wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 3 czerwca 2015r. w pytaniu 1 żąda ona udzielenia informacji "dotyczących ilości złożonych przez mieszkańców Olsztyna, w tym budownictwo jednorodzinne i wielorodzinne, a także podmioty gospodarcze (w tym podmioty prowadzące działalność gospodarczą) deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi (...)", zaś w pytaniu 5 wskazania ile gospodarstw domowych – właścicieli nieruchomości na terenie Olsztyna powinno uiszczać w 2014 roku, zgodnie ze złożoną deklaracją opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (...)". Jak słusznie wskazał Prezydent Olsztyna w piśmie z 3 czerwca 2016r. oraz w uzasadnieniu skargi kasacyjnej gminny podział gospodarowania odpadami komunalnymi nie zakładał podziału na budownictwo jedno i wielorodzinne (złożone deklaracje również nie dzielily nieruchomości na typ zabudowy), a nadto zgodnie z wnioskiem informacje zawarte w złożonych deklaracjach należy jeszcze odnieść do mieszkańców Olsztyna.

Żądane informacje nie są więc prostymi informacjami zawartymi w złożonych deklaracjach, ani nawet możliwymi do ich łatwego wytworzenia w oparciu o dane zawarte tylko w tych deklaracjach (zresztą już wówczas byłaby to informacja przetworzona). Tymczasem wytworzenie (a więc nowej - nie posiadanej przez organ) żądanej przez wnioskodawcę informacji wymaga zestawienia i analizy danych zawartych w deklaracjach z innymi rejestrami (ewidencją ludności, prowadzoną działalnością gospodarczą, a także podziałem na budownictwo jedno- i wielorodzinne). Tym samym wnioskodawca powinien był wykazać zgodnie z art.3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p., że żądana informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego. Jednak pomimo stosownych wezwań kierowanych do wnioskodawczyni przez organ, Spółdzielnia Mieszkaniowa nie tylko nie wykazała, że żądana przez nią informacja jest szczególnie istotna dla interesu publicznego, lecz wręcz odmawiała uczynienia tego. Owej szczególnej istotności dla interesu publicznego nie sposób wywodzić tylko z samego faktu, że wniosek taki składa spółdzielnia mieszkaniowa.

Niewątpliwie także nie została udzielona odpowiedź na pytanie 8 wniosku. I chociaż zgodzić się należy ze skarżącym kasacyjnie, że nie istnieje instytucja prawna "odpowiedzialności zbiorowej w stosunku do mieszkańców nieruchomości wielorodzinnych", to jednak w toku podejmowanych działań zostało sprecyzowane, że chodzi o decyzje w sprawie określenia wysokości zobowiązania z tytułu opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomości zamieszkałe. Organ nie zaprzeczał, że takich decyzji nie wydawał i że nie ma informacji w tym zakresie. Odnośnie pytania 11 i 15 organ również jednoznacznie nie zaprzeczył, że nie ma takich informacji, a jedynie polemizując ze stanowiskiem Sądu I instancji sugeruje, że pytania powinny być skierowane do innych podmiotów. Tymczasem organ, jeżeli ma żądaną informację to powinien ją udostępnić, a jeżeli nie ma to wyraźnie o tym poinformować wnioskodawcę wskazując jednocześnie kto jest jej posiadaczem i może jej udzielić.

W konsekwencji organ nie załatwił w całości wniosku z dnia 3 czerwca 2015 r. tj. nie udzielił żądanej informacji, ani też nie wydał decyzji odmawiającej udzielenia informacji. Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził bezczynność organu w tym zakresie. Rozpoznając zarzuty skargi kasacyjnej w tak zakreślonych granicach - art.4 ust.3 oraz art.14 ust. 1 i 2 u.d.i.p. stwierdzić należy, że nie są uzasadnione i z tego powodu skarga kasacyjna w tym zakresie nie zasługiwała na uwzględnienie. Dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a skarga kasacyjna w tym zakresie została oddalona (pkt 2 wyroku).

Natomiast uzasadnione są zarzuty naruszenia art.1 ust.1 i art.10 ust.1 u.d.i.p. odnośnie pytania 18. Organ w piśmie z 3 czerwca 2016r. wyraźnie wskazał żądaną w tym pytaniu podstawę prawną uchwały budżetowej Miasta Olsztyna za rok 2015. Nadto jest ona dostępna w BIP Miasta Olsztyna. W obowiązującym w dniu uchwalania tego budżetu (28 stycznia 2015r.) stanie prawnym ewentualna nadwyżka w systemie gospodarowania odpadami stanowiła dochód budżetu i jako taka przeznaczona była na pokrycie przewidzianych w nim wydatków. Nie było wówczas regulacji, które nakazywałyby nadwyżki (przychody) z tego tytułu przeznaczać wyłącznie na określone wydatki.

Nie sposób zatem wskazać na jakie wydatki zaplanowane w tym budżecie została przeznaczona ewentualna nadwyżka z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi za rok 2014. Dlatego też stwierdzając, że skarga kasacyjna jest uzasadniona, Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia punktu I zaskarżonego wyroku w części dotyczącej punktu 18 wniosku Spółdzielni Mieszkaniowej z dnia 3 czerwca 2015r. oraz do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 p.p.s.a., a w następstwie tego do oddalenia skargi w tym zakresie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wskazać należy, że skorzystanie z instytucji procesowej, o której mowa w art. 188 p.p.s.a. możliwe jest również w sytuacji, gdy nie wnosił o to wnoszący skargę kasacyjną (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 września 2008r., sygn. akt I OSK 1494/07).

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego zostało wydane w oparciu o przepis art. 204 pkt 2 p.p.s.a.