Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Wyrokiem z dnia 19 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1988/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę XY na postanowienie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2005 r., nr [...] stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie zwolnienia XY z zawodowej służby wojskowej i przeniesienia do rezerwy.
Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd ustalił, iż decyzją Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] września 2002 r. XY został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 2003 r., wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. W następstwie tego wypowiedzenia Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., wydaną dla celów ewidencyjnych, zwolnił XY z dniem [...] 2003 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez organ wojskowy. XY wniósł o ponowne rozpoznanie sprawy. Minister Obrony Narodowej skarżonym postanowieniem z dnia [...] września 2005 r., nr [...] na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie badając zasadność skargi XY podkreślił, iż decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. wydana została w oparciu o obowiązujące do dnia 30 czerwca 2004 r. przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 7, poz. 38 ze zm.). Stwierdził, iż stosownie do treści § 137 ust. 4 wzmiankowanego rozporządzenia egzemplarz wypowiedzenia z potwierdzeniem doręczenia żołnierzowi zawodowemu dowódca jednostki wojskowej przesyła do organu zwalniającego w celu wydania - dla celów ewidencyjnych - rozkazu personalnego o zwolnieniu tego żołnierza z zawodowej służby wojskowej. Dlatego też - jak podkreślił Sąd - skoro decyzja Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. została wydana jedynie na użytek wewnętrzny dla celów ewidencyjnych, porządkowych, to nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów kpa, a zatem nie przysługiwał od niej środek zaskarżenia w administracyjnym toku instancji.
W związku z powyższym wydane przez Ministra Obrony Narodowej postanowienie z dnia [...] września 2005 r. nr [...], stwierdzające na podstawie art. 134 kpa niedopuszczalność odwołania od decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., nie narusza prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż powyższe stanowisko potwierdza również wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r., sygn. akt OSA 9/01.
Od powyższego wyroku w ustawowym terminie XY za pośrednictwem pełnomocnika wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną. Wyrok zaskarżył w całości, wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych prawem. Wskazał na obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej ustawą) oraz na zarzut nieważności postępowania na podstawie art. 183 § 2 pkt 2 tej ustawy – tj. brak umocowania procesowego pełnomocnika reprezentującego organ. Zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy wskazał na naruszenie przepisów: 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy, przez nieuchylenie zaskarżonego postanowienia, które zamiast w oparciu o przepisy prawa materialnego wydane zostało w oparciu o fragment zacytowanego w nim wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r., sygn. akt OSA 9/01, 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 145 § 1 pkt 2 ustawy, przez niestwierdzenie nieważności, względnie nieuchylenie zaskarżonej decyzji, pomimo, że rażąco narusza przepisy art. 15 i art. 134 kpa, 3) art. 141 § 4 ustawy przez zasadniczo błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego w sprawie.
Natomiast naruszenie prawa materialnego – zdaniem skarżącego - wynikało z błędnego ustalenia stanu faktycznego i prawnego w sprawie, a mianowicie naruszenia art. 107 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie tzn. uznanie, że stan faktyczny nie odpowiada normie prawnej tego przepisu oraz że przepis ten nie ma zastosowania do decyzji wydanych na podstawie art. 74 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 2 oraz art. 79 ust. 4 ustawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej XY wskazał, iż z zawodowej służby wojskowej został zwolniony decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., a nie jak przyjęto w skarżonym wyroku - decyzją Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego nr [...] z dnia [...] września 2002 r., bowiem ta jako decyzja pierwszej instancji została zaskarżona, a postępowanie aktualnie toczy się pod sygn. akt II SA/Wa 26/06. Podkreślił, że decyzja o zwolnieniu została wydana na podstawie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i jako taka stosownie do treści art. 107 ust. 1 tej ustawy podlegała zaskarżeniu zarówno w trybie administracyjnym, jak i sądowym.
Skarżący zauważył również, iż określenie "decyzja dla celów ewidencyjnych" nie jest terminem prawnym oraz że przytoczony przez Sąd pierwszej instancji wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 lutego 2002 r., sygn. akt OSA 9/01 nie odnosi się do rozpoznawanej sprawy. Ponadto wskazał na postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 kwietnia 1992 r., sygn. akt III ARN 17/92 (OSNC 1993/3/44) zawierające tezę, iż zwolnienie żołnierza zawodowego ze służby następuje na podstawie decyzji administracyjnej podlegającej zaskarżeniu do Naczelnego Sądu Administracyjnego. XY stwierdził, że wydanie decyzji z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, stanowi rażące naruszenie prawa.
Natomiast uzasadniając zarzut nieważności postępowania skarżący stwierdził, iż znajdujące się w aktach sprawy (karta nr 7) pełnomocnictwo podpisane przez Ministra Obrony Narodowej nie jest prawidłowe zarówno pod względem formy, jak i treści.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, ca następuje:
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd ten związany jest wnioskiem skarżącego określającym przedmiot zaskarżenia, jak i podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.
Mając na uwadze zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać je za bezzasadne.
Zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 10, poz. 55 ze zm.) o tyle nie jest zasadny, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r. nie jest decyzją w rozumieniu art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, od której stosownie do wyżej podanego przepisu służy odwołanie. Decyzja administracyjna jest to jednostronna czynność prawna właściwego organu administracji publicznej danej jednostki. Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r. nie jest decyzją administracyjna w tym znaczeniu, gdyż nie rozstrzyga ona ani o prawach ani o obowiązkach skarżącego. Taką decyzją natomiast była decyzja z dnia [...] września 2002 r. zwalniająca skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] 2003 r. wskutek wypowiedzenia stosunku służbowego.
Z tym dniem zatem nastąpiło rozwiązanie stosunku służbowego ze skarżącym i decyzja ta określała sytuację prawną skarżącego. Natomiast decyzja z dnia [...] grudnia 2002 r. jest wyłączona z pojęcia "decyzji administracyjnych" i stanowi ona jedynie akt wewnętrzny. Ta decyzja została bowiem wydana dla celów ewidencyjnych t.j. zarejestrowania faktu, iż żołnierz został zwolniony - § 132 ust. 4 i § 137 ust. 4 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. nr 7, poz. 38 ze zm.).
W myśl art. 75 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej w związku z upływem terminu wypowiedzenia stosunku służbowego określonego w decyzji administracyjnej – w tym wypadku decyzji z dnia [...] września 2002 r. Do decyzji o zwolnieniu ze służby nie mają zastosowania przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Minister Obrony Narodowej miał obowiązek sprawdzić, czy od decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. służy odwołanie i dał temu wyraz wydając postanowienie z dnia [...] września 2005 r. Prawidłowe jest stanowisko Ministra, że od decyzji wewnętrznych wydanych dla celów ewidencyjnych nie przysługuje odwołanie.
Naczelny Sąd Administracyjny w pełni aprobuje stanowisko zajęte w tym przedmiocie w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt OSA 9/01.
Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela również zarzutów skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "a" i pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpowiada bowiem wymogom pierwszego ze wskazanych przepisów - zawiera część historyczną oraz podstawę faktyczną i prawną rozstrzygnięcia. Natomiast drugi z powołanych przepisów – art. 145 § 1 pkt 2 dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia, a nie postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Podstawy stwierdzenia nieważności postępowania zostały określone w art. 183 § 2 wzmiankowanej ustawy. Ponieważ organ nie naruszył prawa materialnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie mógł uchylić zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 145 § pkt 1 lit. "a". Zatem zarzut naruszenia przez ten Sąd powyższego przepisu jest chybiony.
Z uzasadnienia jednak skargi kasacyjnej wynika, że zarzut nieważności dotyczy postępowania przed sądem z uwagi na fakt złożenia przez organ pełnomocnictwa dla radcy prawnego podpisanego przez poprzedniego Ministra Obrony Narodowej. Ustosunkowując się do tego zarzutu należy podnieść, że zmiana na stanowisku Ministra ze względu na ciągłość istnienia organu nie skutkuje wygaśnięcia udzielonego pełnomocnictwa przez poprzedniego Ministra. Minister może natomiast zawsze odwołać pełnomocnictwo, czego jednak w rozpoznawanej sprawie nie uczynił. Z uwagi na powyższe skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do art. 204 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w przypadku oddalenia skargi kasacyjnej skarżącemu nie przysługuje zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.
Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.