Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1554/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego Nr [...] z dnia [...] października 2001 r., Centralny Ośrodek Szkolenia Młodszych Specjalistów Logistyki, w którym J. C. pełnił zawodową służbę wojskową, z dniem 28 lutego 2002 r. uległ rozformowaniu, przy czym brak było możliwości zaproponowania J. C. innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych.
W związku z tym, decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55 ze zm.) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r., Nr 7, poz. 38 ze zm.), Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego wypowiedział J. C. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej.
Od powyższej decyzji nie złożono odwołania, wskutek czego stała się ona prawomocna.
Decyzją z dnia [...] wydaną dla celów ewidencyjnych, Minister Obrony Narodowej zwolnił J. C. z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] stycznia 2003 r. i przeniósł go do rezerwy, wskutek upływu skróconego terminu wypowiedzenia stosunku służbowego, dokonanego przez organ wojskowy na wniosek żołnierza.
W dniu 28 listopada 2005 r. (po upływie prawie trzech lat od zwolnienia z wojska), J. C. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Decyzją Nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, wskazując między innymi, że w czasie, w którym skarżącemu doręczono wypowiedzenie stosunku służbowego, nie kwestionował on zasadności tego wypowiedzenia, o czym świadczy fakt, że się od niego nie odwołał.
Organ wskazał także na okoliczność, iż skarżący skorzystał z dobrodziejstwa, jakie stwarzała w tym okresie ustawa z dnia 25 maja 2001r. o przebudowie i modernizacji technicznej oraz finansowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w latach 2001 - 2006 (Dz. U. Nr 76, poz. 804 ze zm.), której art. 14 dawał możliwość skrócenia okresu wypowiedzenia i otrzymania z tego tytułu odszkodowania, niezależnie od wszystkich innych należności przysługujących z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej.
Po ponownym zbadaniu sprawy dokonanym na wniosek J. C., decyzją nr [...] z dnia [...], na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Minister Obrony Narodowej stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem brak jest przesłanek wynikających z treści art. 156 § 1 k.p.a., dających podstawy do stwierdzenia nieważności decyzji.
Organ wskazał, że w trybie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, dokonanie wypowiedzenia żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz pełnił zawodową służbę wojskową podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Minister Obrony Narodowej podkreślił także, iż pomimo likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego, J. C.nie został z niego zwolniony aż do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tj. 31 stycznia 2003r., o czym świadczy również fakt, że J. C. pobierał uposażenie i inne przysługujące mu należności finansowe przysługujące na stanowisku służbowym Starszego Oficera Sekcji Technicznej Komendy Centralnego Ośrodka Szkolenia Młodszych Specjalistów Logistyki.
Na powyższą decyzję, J. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że jednostka wojskowa, w której pełnił służbę była na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego rozformowana, a zatem nie pełnił w niej służby. Nie można było więc wręczyć mu wypowiedzenia w trybie art. 78 ust 2 pkt 2 wskazanej ustawy, natomiast można było zastosować podstawę prawną z art. 78 ust. 2 pkt 3 tej ustawy. Organ jednak tych spraw nie wyjaśnił, czym, w ocenie skarżącego, naruszył art. 107 § 3 k.p.a.
Wyrokiem z dnia 13 grudnia 2006r., sygn. akt II SA/Wa 1554/06, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. C. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Sąd wskazał, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. oraz podkreślił, że zestawienie to stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji, co oznacza, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy, a zatem nie wchodzi w grę również dokonanie dodatkowych ustaleń faktycznych.
Sąd podkreślił, że obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie, jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że art. 78 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dotyczy tych jednostek, które podlegają rozformowaniu. Ustawodawca użył tu sformułowania, które wskazuje, iż nie dotyczy to jednostek będących w trakcie rozformowywania, lecz takich które temu procesowi podlegają, a więc są rozformowywane lub zapadły co do nich formalne decyzje o ich rozformowaniu. W ocenie Sądu w rozpatrywanej sprawie taką formalną decyzją był rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego nr [...] z dnia [...] października 2001 r. na mocy którego jednostka wojskowa, w której skarżący pełnił służbę, uległa rozformowaniu.
Sąd podkreślił także, iż konieczne jest zachowanie związku pomiędzy rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem stosunku służbowego, co oznacza, że konieczne jest, aby wypowiedzenie było logiczną, nieuchronną konsekwencją rozformowania, przy czym wypowiedzenie nie musi następować chronologicznie po dacie wskazanej jako data owego rozformowania
W ocenie Sądu skarżący bezpodstawnie utożsamia rozformowanie z faktyczną likwidacją swojego stanowiska służbowego, które w istocie nastąpiło w dniu 28 lutego 2002 r. Proces rozformowania jednostki i likwidacja stanowiska są bowiem odrębnymi okolicznościami i tylko z rozformowaniem ustawa pragmatyczna wiąże określone skutki prawne.
Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Warszawie skargę kasacyjną złożył J. C., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Wniesiono także o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w drugiej instancji.
Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:
- naruszenie prawa materialnego, to jest art. 78 ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.), poprzez jego błędną wykładnię i ocenę prawną, że do skarżącego organ wojskowy zasadnie zastosował ten przepis, gdyż jednostka wojskowa w której pełnił służbę uległa rozformowaniu z dniem 28 lutego 2002 r., a wypowiedzenia stosunku służbowego Skarżącemu organ dokonał w dniu [...] października 2002 r. i wobec tego brak podstaw do zarzutu, że organ stosując w danych okolicznościach wymieniany przepis rażąco naruszył prawo i ma zastosowanie przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdy zarazem jest tak, że przepis o którym mowa jasno stanowi, iż organ wojskowy może dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego wówczas, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz pełni służbę podlega rozformowaniu, a nie wówczas, gdy już żołnierz w jednostce tej służby nie pełni, bo jego jednostka wojskowa została rozformowana 8 miesięcy wcześniej;
- naruszenie przepisów postępowania (w skardze kasacyjnej podane jest naruszenie przepisów prawa materialnego), to jest:
- art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) przez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organ przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.);
- art. 141 § 4 powołanej Prawo o postępowaniu przed przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego według sądu bezpodstawne lub bezzasadne są zarzuty skarżącego względem kwestionowanych w skardze zachowań organów wojskowych, zaś wyjaśnianie tych ocen poprzez wskazanie, że w materiałach sprawy brak jest informacji, by określony tryb postępowania powinien być stosowany.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że w jego rozumieniu przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy stanowi, iż organ wojskowy może dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu wówczas, gdy jednostka wojskowa, w której ten żołnierz pełni służbę podlega rozformowaniu, a nie wówczas, gdy żołnierz w jednostce już tej służby nie pełni, bo jego jednostka wojskowa została rozformowana 8 miesięcy wcześniej.
W ocenie J. C., zastosowanie trybu objętego przepisem art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy zostało spóźnione, bowiem proces rozformowania dawno uległ zakończeniu i zerwano związek przyczynowy pomiędzy pełnieniem służby w jednostce i tym procesem, który się zaczął i trwa.
Wskazano, że w zaskarżonym wyroku Sąd naruszył także art. 141 § 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez niewyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku, dlaczego według sądu bezzasadne są zarzuty skarżącego względem kwestionowanych w skardze zachowań organów wojskowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują przesłanki nieważności z art. 183 § 2 powołanej powyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Podkreślić należy, że naruszenie prawa materialnego może przejawiać się w dwóch różnych formach, to jest w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega na nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis, przy czym obie te podstawy nie mogą zachodzić równocześnie.
Na wstępie swych rozważań, należy zauważyć, że Sąd w zasadzie nie jest władny kwestionować zasadności zmian strukturalnych i organizacyjnych w Siłach Zbrojnych pod względem celowości i prowadzonej przez Ministerstwo Obrony Narodowej polityki kadrowej. Sądowa kontrola takich decyzji jest ograniczona i sprowadza się wyłącznie do badania, czy nie noszą one cech dowolności, a więc, czy organ rozstrzygający nie przekroczył granic uznania administracyjnego i poprzedził swoje rozstrzygniecie wszechstronnym i dogłębnym rozważeniem wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy.
W niniejszej sprawie podstawę skargi kasacyjnej stanowi zarzut naruszenia prawa materialnego, a mianowicie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z jego dyspozycji wynikają dwa warunki, które muszą być spełnione łącznie, aby organ wojskowy mógł dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu:
- jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy,
- brak jest możliwości wyznaczenia żołnierza zawodowego na inne stanowisko służbowe.
Dla jasności niniejszego wywodu, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za zasadne podkreślenie, że pojęcie "rozformowanie" oznacza likwidację, rozwiązanie, natomiast "przeformowanie" to przekształcenie, uformowanie na nowo, podzielając istniejące w tym zakresie orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazujące, że "...o rozformowaniu można mówić, gdy jednostka ta ulega likwidacji..." (por. wyrok NSA o sygn. akt. II SA 1377/01) oraz, że "Pojęcie rozformowania jednostki wojskowej oznacza zniesienie lub likwidację jednostki wojskowej w dotychczasowym kształcie organizacyjnym, polegającą na likwidacji poszczególnych etatów i stanowisk, (...) a wszystko to prowadzi do ogólnego zmniejszenia się stanu etatowego" (por. wyrok NSA o sygn. II SA 2874/00). W tym świetle fakt rozformowania jednostki skarżącego nie może budzić wątpliwości.
W rozpoznawanej sprawie pierwsza przesłanka uzasadniająca dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego w trybie art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy, niewątpliwie została spełniona i jej zaistnienie nie jest przez skarżącego kwestionowane. Niespornym bowiem jest, że jednostka, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową uległa z dniem 28 lutego 2002 r. rozformowaniu, w wyniku czego nastąpiło zmniejszenie jej stanu etatowego, a stanowisko zajmowane przez J. C. w Centralnym Ośrodku Szkolenia Młodszych Specjalistów Logistyki uległo likwidacji.
Nie ulega też żadnej wątpliwości, że wskutek upływu skróconego okresu wypowiedzenia stosunku służbowego (który to okres został skrócony na wniosek samego skarżącego), J. C. z dniem 31 stycznia 2003r. został przeniesiony z zawodowej służby wojskowej do rezerwy.
Wskazać jednak należy, że ustalony w art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych warunek, jakim jest brak możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, odnosi się wyłącznie do jednostki organizacyjnej, w której żołnierz pełnił służbę, przy czym musi istnieć związek przyczynowy między reorganizacją jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem żołnierzowi zawodowemu stosunku służbowego. Wypowiedzenia stosunku służbowego można zatem dokonać w trakcie likwidacji jednostki lub zmniejszenia jej stanu etatowego, a nie tylko po zakończeniu tych procesów, a organ wojskowy przy dokonywaniu wypowiedzenia stosunku służbowego, nie ma obowiązku wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe w innych jednostkach organizacyjnych (por. wyr. NSA z dnia 9 sierpnia 2001r., sygn. akt II SA 1377/01 oraz z dnia 26 lipca 2001r., sygn. akt II SA 2673/00).
W związku z tym, skoro dokonane skarżącemu wypowiedzenie stosunku służbowego wynikało z likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska służbowego w jednostce, w której pełnił on zawodową służbę wojskową, zaś brak było możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji wojskowych, to uznać należy, że istniała podstawa do zastosowania przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego za nietrafny uznać należy także pogląd wnoszącego skargę kasacyjną, że organ wojskowy może dokonać wypowiedzenia stosunku służbowego żołnierzowi zawodowemu wówczas, gdy jednostka wojskowa, w której ten żołnierz pełni służbę podlega rozformowaniu, a nie wówczas, gdy żołnierz w jednostce już tej służby nie pełni, bo jego jednostka wojskowa została rozformowana 8 miesięcy wcześniej. Odnosząc się do powyższego należy wskazać, iż formalną decyzją był w/w rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 24 października 2001 r. na mocy, którego jednostka wojskowa, w której służbę pełnił skarżący uległa rozformowaniu.
Kwestią wymagającą wyjaśnienia jest data rozformowania oraz zachowanie związku pomiędzy tym rozformowaniem, a wypowiedzeniem stosunku służbowego. W niniejszej sprawie należy przyjąć, że konieczność zachowania związku pomiędzy rozformowaniem jednostki, a wypowiedzeniem stosunku służbowego, nie pozwala ocenić dokonanego skarżącemu wypowiedzenia stosunku służbowego jako naruszającego prawo, a w żadnym razie naruszającego je w stopniu rażącym. Związek taki został zachowany. Jak już wyżej była o tym mowa, rozformowanie jest procesem, który dla swojego przebiegu wymaga czasu. W tym celu, przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, używa określenia "podlega rozformowaniu". Powyższe oznacza, że proces ten powinien rozpocząć się, z tym, że za jego początek w omawianej sprawie uznać należy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. Skarżący błędnie utożsamia rozformowanie z faktyczną likwidacją swojego stanowiska służbowego, które, stosownie do powyższego rozkazu, rzeczywiście nastąpiło w dniu 28 lutego 2002 r. Proces rozformowania jednostki i likwidacja stanowiska są bowiem odrębnymi okolicznościami i tylko z tą pierwszą ustawa pragmatyczna wiąże określone skutki prawne.
W związku z tym trudno zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że decyzja z dnia 23 października 2002 r. została wydana po rozformowaniu jednostki i likwidacji jego stanowiska. W rzeczywistości - miało to miejsce po likwidacji stanowiska, ale w trakcie trwania procesu rozformowywania jednostki, zapoczątkowanego w/w rozkazem Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] października 2001 r.
W związku z powyższym uznać należy, że uzasadnienie faktyczne i prawne dokonane w zaskarżonym wyroku nie budzi zastrzeżeń, a zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył obowiązującego prawa, w związku z czym niezasadny jest zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 78 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Odnośnie oceny zasadności wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów procesowych, przypomnieć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania sądowego może stanowić podstawę kasacyjną, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem stawiając zarzut, należy wskazać, że gdyby nie doszło do naruszenia przepisów, to wyrok tego Sądu byłby odmienny.
W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. System prawa powszechnie obowiązującego nie pozwala na funkcjonowanie w obrocie sądowym normy prawnej sprzecznej z Konstytucją. Cechą systemu prawa jest bowiem niesprzeczność jego elementów. W myśl art. 178 ust. 1 Konstytucji sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Oznacza to, że prawo materialne ustanowione w ustawach jest jedynym prawem wiążącym sędziów. Nie mają takiego waloru akty podustawowe. Zatem za kryterium kontroli aktów administracji publicznej przez sądy administracyjne należy uznać prawo materialne nie sprzeczne z Konstytucją lub ustawami. Jeśli jakiś akt indywidualny nie znajduje oparcia w tak rozumianym prawie, to znaczy, że jest wydany z naruszeniem prawa materialnego. Bowiem brak normy prawa materialnego zgodnej z Konstytucją nie pozwala sędziemu na akceptację aktu indywidualnego, który nie znajduje oparcia w niewadliwym prawie. Skoro ustawodawca użył tego terminu w ustawie regulującej postępowanie sądowoadministracyjne, to należy rozumieć ten termin z uwzględnieniem regulacji zawartych w art. 178 Konstytucji.
Dlatego zarzut naruszenia wymienionego przepisu nie mógł być uwzględniony.
Wskazać bowiem należy, że art. 145 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jest przepisem regulującym sposób rozstrzygnięcia sprawy, a więc wynik sprawy, a nie sposób postępowania Sądu przed określeniem wyniku tego postępowania.
Podstawą skargi kasacyjnej wymienioną w art. 174 pkt 2 tej ustawy mogą być jedynie przepisy regulujące proces dochodzenia do rozstrzygnięcia, a nie przepisy określające samo rozstrzygnięcie.
Oceniając skargę kasacyjną wniesioną w rozpoznawanej sprawie, należy także zauważyć, że skarżący zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie przepisów postępowania mogących mieć istotny wpływ na wynik sprawy w zakresie art. 141 § 4 p.p.s.a.
Również i zarzut naruszenia przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. należy uznać za chybiony. W myśl tego przepisu uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Wszystkie te elementy spełnia zaskarżony wyrok. Sąd I instancji rozpoznawał skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...], nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę rozważył w uzasadnieniu orzeczenia wszystkie przedstawione zarzuty strony oraz stanowiska mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Ustosunkował się do istotnych zarzutów strony i je ocenił, jak również dokonał umotywowania podjętej w rozstrzygnięciu oceny.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę kasacyjną.