Uzasadnienie
Jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w dniu 29 czerwca 2005 r. W. K. złożył skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...], która została mu doręczona w dniu 18 kwietnia 2005 r.
Sąd stwierdził, iż skarga złożona została po trzydziestodniowym terminie określonym w art. 53 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej wyżej ustawy, orzekł o odrzuceniu skargi.
Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 10 sierpnia 2005 r. złożył W. K., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.
Pełnomocnik skarżącego, w oparciu o przepis art. 174 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zarzucił orzeczeniu naruszenie prawa materialnego, a mianowicie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. poprzez uznanie, że pismo W. K. z dnia 29 czerwca 2005 r. stanowiło jedynie skargę, podczas gdy jego prawidłowa interpretacja prowadzi do wniosku, że wymieniony wnioskował również o przywrócenie terminu do złożenia tejże skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do postanowień art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawy w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod uwagę nieważność postępowania, której przesłanki zostały określone w § 2 art. 183. Żadna z przesłanek nieważności postępowania wymienionych w cyt. art. 183 § 2 omawianej ustawy nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Zatem sprawa ta mogła być przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznana tylko w granicach zakreślonych skargą kasacyjną. Granice skargi kasacyjnej wyznaczając między innymi wymienione w art. 176 powołanej ustawy podstawy kasacyjne, które zgodnie z art. 174 ustawy mogą stanowić: 1. naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W podstawach kasacji wnoszący skargę kasacyjna musi wskazać konkretną normę prawa materialnego czy procesowego, której naruszenie zarzuca zaskarżonemu orzeczeniu. W niniejszej sprawie wnoszący skargę kasacyjną W. K. zarzucił zaskarżonemu orzeczeniu naruszenie art. 58 § 1 i 2 k.p.a. Tak postawiony zarzut uznać należy za chybiony.
Sąd bowiem dokonując oceny legalności zaskarżonego doń aktu administracyjnego czyni to w ramach wyznaczonych przepisami wspomnianej wyżej ustawy. Nie stosuje Sąd natomiast przy tej kontroli przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Nie można zatem skutecznie postawić wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu Postępowania Administracyjnego. Prowadzi to do wniosku, że skarga kasacyjna złożona przez W. K. nie ma usprawiedliwionych podstaw i z tego powodu należało ją oddalić.
Z tego względu na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną W. K. należało oddalić.