Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 października 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 285/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi C. w D., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy.
Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:
C. z siedzibą w D. zawarło w dniu 9 września 2014 r. umowę o pracę z młodocianym G. W. na okres od 9 września 2014 r. do 30 czerwca 2015 r. w celu przyuczenia go do wykonywania pracy w zawodzie ślusarza. W dniu 30 czerwca 2015 r. młodociany zdał egzamin przed Komisją Egzaminacyjną powołaną przez pracodawcę.
Z wnioskiem o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika do Prezydenta m.st. Warszawy zwróciło się C. z siedzibą w D. Decyzją z dnia [...] września 2015 r. Prezydent m.st. Warszawy odmówił C. z siedzibą w D. dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy w zawodzie ślusarza młodocianego pracownika G. W. Organ, powołując się na przepis art. 70b ust. 7 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty wyjaśnił, że przyznanie dofinansowania uzależnione jest od złożenia dokumentów, o których mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej oraz określonymi w rozporządzeniu wykonawczym, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 29 marca 2010 r. w sprawie zakresu informacji przedstawianych przez podmiot ubiegający się o pomoc de minimis (Dz. U. Nr 53, poz. 311 ze zm.). Zgodnie z art. 37 ust. 1 pkt 1 ustawy, podmiot ubiegający się o pomoc de minimis jest zobowiązany do złożenia zaświadczeń o pomocy de minimis jakie otrzymał w roku, w którym ubiega się o pomoc, oraz w ciągu 2 lat poprzedzających, albo oświadczenia o wielkości otrzymywanej w tym czasie pomocy de minimis.
Z uwagi na niezłożenie takich dokumentów organ odmówił przyznania dofinansowania.
Po rozpoznaniu odwołania C. z siedzibą w D., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji, podzielając stanowisko zawarte w jej uzasadnieniu.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na ww. decyzję C. w D. zarzuciło naruszenie:
- 1) art. 70b ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, polegające na jego niezastosowaniu;
- 2) art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty, polegające na jego zastosowaniu, podczas gdy nie ma on zastosowania do [...];
- 3) art. 2 ust. 16 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż strona skarżąca jest podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą;
- 4) art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej o pomocy de minimis, z którego wynika, iż do celów reguł konkurencji określonych w Traktacie, przedsiębiorstwem jest każda jednostka wykonująca działalność gospodarczą niezależnie od formy prawnej i sposobu finansowania, poprzez uznanie, iż ma on zastosowanie do C. w D. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę wskazał, że stan faktyczny w sprawie jest bezsporny, sporna natomiast jest ocena prawna, a konkretnie wykładnia art. 70b ust. 1 w zw. z art. 70b ust. 11 ustawy z 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r., poz. 2156 ze zm.) z uwzględnieniem art. 70b ust. 11 ustawy w brzmieniu nadanym ustawą z 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty, która weszła w życie od 1 września 2012 r. Spór w istocie sprowadza są do oceny, czy strona skarżąca – C. w D., niebędąc przedsiębiorcą, podmiotem prowadzącym działalność gospodarczą, jest uprawniona do otrzymania dofinansowania z tytułu kosztów kształcenia, przygotowania zawodowego młodocianego do zawodu.
Zdaniem Sądu ustawodawca nie wymaga, by wnioskodawca ubiegający się o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, którego zatrudniał w procesie jego kształcenia na podstawie umowy o pracę w celu przygotowania zawodowego, miał być w momencie składania wniosku nadal podmiotem zatrudniającym w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Istotne jest, aby w toku kształcenia młodocianego pracownika, pracodawca spełniał wszystkie przesłanki, warunkujące uzyskanie dofinansowania kosztów kształcenia, a ponadto, by młodociany pracownik ukończył naukę kształcenia i zdał egzamin.
Zatem, wszystkie wymagane prawem warunki do uzyskania dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika są spełnione wówczas, gdy młodociany zakończy proces przygotowywania do zawodu i zda egzamin, co jest bezsporne w rozpatrywanej sprawie. Wtedy to otwiera się trzymiesięczny termin na złożenie wniosku przez pracodawcę, który brał udział w procesie kształcenia młodocianego pracownika. Ustawodawca nie wprowadził innych dodatkowych warunków, z których wynikałoby, że pracodawca, który brał udział w procesie kształcenia młodocianego pracownika, nie może uzyskać dofinansowania tylko z tej przyczyny, że w chwili składania wniosku nie spełnia już warunku bycia pracodawcą.
Zdaniem Sądu ma to swoje uzasadnienie prawne, ponieważ dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika, obok innej formy pomocy ze strony organów państwa, jaką jest refundacja kosztów wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne, wypłacana w trakcie trwania umowy z młodocianym pracownikiem, ma służyć całemu systemowi kształcenia zawodowego, poprzez wypracowanie mechanizmów zachęcających pracodawców do szerszego włączania się w proces kształcenia w zawodach, jak i w proces ewaluacji jego efektów w ramach konstytucyjnego prawa do nauki (art. 70 ust. 1 i 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej).
Reasumując, w ocenie Sądu, art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty nie wymaga, by wnioskodawcą w sprawie o dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika był podmiot prowadzący działalność gospodarczą – przedsiębiorca. Wnioskodawca – w świetle tego przepisu – ma spełniać przesłankę bycia pracodawcą młodocianego pracownika w procesie jego kształcenia i innego warunku z tego przepisu w drodze wykładni nie należy wyprowadzać.
Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca zawarła w dniu 9 września 2014 r. umowę o pracę z młodocianym G. W. w celu przyuczenia go do wykonywania zawodu ślusarza oraz, że w dniu 30 czerwca 2015 r. młodociany ten zdał stosowny egzamin. Sąd zauważył przy tym, że utratę prawa do otrzymania przedmiotowego dofinansowania przewiduje jedynie ust. 5 wskazanego przepisu.
Konkretyzując, prawo do dofinansowania, o którym mowa w art. 70b ust. 1 ustawy, odnosi się do pracodawcy, którym w rozpoznawanej sprawie było C. w D. Powyższy przepis, odnoszący się ogólnie do pojęcia "pracodawcy", nie definiuje tego pojęcia, a zatem nie może być interpretowany zawężająco, tj. jedynie do podmiotów prowadzących działalność gospodarczą.
W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z oceną organu, że w sprawie zastosowanie wprost znajduje przepis art. 37 ustawy z 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2007 r. Nr 59, poz. 404 ze zm.). Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonej decyzji. Nie został przez organ podany w osnowie decyzji. Podkreślono, że art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty, który określa, jakie dokumenty należy załączyć do wniosku o dofinansowanie, nie zawiera odesłania do art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Oznacza to zdaniem Sądu, że brak było podstaw do żądania innych niż wymienianych w art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty dokumentów. Tymczasem organ żądał uzupełnienia wniosku w oparciu o art. 37 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
Zdaniem Sądu, jedyne ograniczenia w dofinansowaniu, o którym mowa w art. 70b ust. 1 ustawy o systemie oświaty, zostały zawarte w ustępie 11 tegoż przepisu, który stanowi, że dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną, zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s.
1) lub w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s. 9).
Zauważono, że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, że organ stwierdził, iż strona skarżąca nie spełnia warunków, o których mowa w art. 70b ust. 11 ustawy, odnoszącym się do prawa UE. Podstawę odmowy uwzględnienia wniosku stanowił przepis innej ustawy, tj. art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
Sąd stwierdził, że organ nie dokonał analizy i oceny w zakresie, jaki jest status prawny strony skarżącej w świetle art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty w związku z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z 22 lipca 2011 r. w sprawie szczegółowych zadań i organizacji Ochotniczych Hufców Pracy (Dz. U. Nr 155, poz. 920). Organ nie ocenił i nie rozważył też, okoliczności, że skoro Ochotnicze Hufce Pracy, w ramach działalności ustawowej, zajmują się szkoleniem młodocianych, nie mogą być utożsamiane z działalnością konkurencyjną podmiotów gospodarczych. Organ zaniechał również oceny, czy OHP, wypełniając zadania statutowe, w ogóle podlegają wymogom art. 37 ust. 1 o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej. Nadto pominął ogólną zasadę pomocy de minimis (de minimis cuart not lex) – prawo nie troszczy się o drobiazgi.
Reasumując Sąd stwierdził, że skoro OHP nie jest przedsiębiorcą, nie prowadzi działalności gospodarczej, przepis art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej nie znajduje do OHP zastosowania. Wolą racjonalnego ustawodawcy było nałożenie rygorów z art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej jedynie na podmioty konkurencyjne nastawione na osiągnięcie zysku, tj. przedsiębiorców prowadzących działalność gospodarczą i stąd wynikają ograniczenia co do wysokości pomocy de minimis. Skoro OHP nie mieści się w definicji przedsiębiorcy, który konkuruje na rynku relewantnym, rygory z art. 37 ust. 1 nie znajdują w stosunku do OHP zastosowania – de minimis not curat lex.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, zarzucając:
- 1) naruszenie prawa materialnego, o którym mowa w przepisie art. 174 pkt 1 ppsa, tj.:
- a) art. 70b ust. 11 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię i uznanie, że dofinansowanie, o którym mowa w art. 70 ust. 1 powyższej ustawy nie jest przyznawane jako pomoc de minimis, jeśli pracodawca ubiegający się o jego przyznanie nie jest przedsiębiorcą;
- b) art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 30 kwietnia 2004 r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1808) poprzez błędne stwierdzenie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszym stanie faktycznym, gdyż wnioskujący o przyznanie dofinansowania nie jest przedsiębiorcą;
- 2) naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- a) art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wadliwe przyjęcie, że przeprowadzone postępowanie i dowody zgromadzone w niniejszej sprawie nie były wystarczające do wydania skarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta m.st. Warszawy odmawiającą przyznania C. w D. dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy w zawodzie ślusarza młodocianego pracownika, tj. G. W.;
- b) naruszenie art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a. i art. 153 P.p.s.a. przez sformułowanie w uzasadnieniu kwestionowanego wyroku oceny prawnej wiążącej organ, która jest sprzeczna z literalnym brzmieniem przepisu art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty.
Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o:
- 1) uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie w razie nieuwzględniania powyższego, o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania (art. 176 w zw. z art. 188 i art. 185 § 1 P.p.s.a.)
- 2) rozpoznanie sprawy na rozprawie (art. 176 § 2 P.p.s.a.);
- 3) zasądzenie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Na wstępie przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.
Skarga kasacyjna zawiera usprawiedliwione zarzuty.
Jak zasadnie zauważył Sąd I instancji spór w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy C. w D. jako podmiot ubiegający się o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika na podstawie art. 70b ust. 7 ustawy o systemie oświaty (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) miało obowiązek przedłożyć dokumenty niezbędne do ubiegania się o pomoc de minimis. Odpowiadając na tak postawione pytanie stwierdzić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał błędnej wykładni art. 70b ust. 1 powołanej ustawy, a w konsekwencji niezasadnie uznał, że pomoc, o którą ubiega się C. z siedzibą w D. nie jest pomocą de minimis.
Zgodnie z art. 70b ust. 1 ustawy pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę, w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli: 1) pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, określone w odrębnych przepisach oraz 2) młodociany pracownik ukończył naukę zawodu lub przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z odrębnymi przepisami. Stosownie z kolei do treści art. 70b ust. 11 dofinansowanie, o którym mowa w ust. 1, stanowi pomoc de minimis udzielaną zgodnie z warunkami określonymi w rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1407/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s.
1) lub rozporządzeniu Komisji (UE) nr 1408/2013 z 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352 z 24 grudnia 2013 r., s. 9). Z przepisu tego jednoznacznie wynika, że dofinansowanie, o które wnioskowała strona, stanowi pomoc de minimis, a w konsekwencji, pomoc ta nie może być przyznana jako inna niż de minimis. Treść ww. przepisu jest jednoznaczna i nie pozostawia miejsca na interpretację w sposób w jakim uczyniono to w zaskarżonym wyroku.
Ponadto szczegółowe zasady postępowania w sprawie uzyskania pomocy de minimis określa ustawa o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, która w art. 37 ust. 1 wskazuje, jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku o pomoc de minimis. Do czasu przekazania przez wnioskodawcę wymaganych zaświadczeń, oświadczeń lub informacji, o których mowa w ust. 1, 2 i 5, pomoc nie może być udzielona (art. 37 ust. 7 ww. ustawy). Wprowadzenie warunku udzielenia pomocy de minimis w postaci konieczności złożenia przez wnioskodawcę dokumentów, o jakich mowa w powołanym art. 37 ust. 1, znajduje uzasadnienie w art. 3 ust. 2 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013, ograniczającym całkowitą kwotę pomocy de minimis przyznanej przez państwo członkowskie jednemu przedsiębiorstwu do 200.000 euro w okresie trzech lat podatkowych. Warunek złożenia zaświadczenia lub oświadczenia o pomocy de minimis w zakresie, o którym mowa w art. 37 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, został wprowadzony również w przypadku złożenia wniosku o przyznanie dofinansowania kosztów przyuczenia do wykonywania określonej pracy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zasadnie podnosi autor skargi kasacyjnej, że skoro C. w D. nie złożyło dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, organ prawidłowo pismem z wezwał do uzupełnienia wniosku poprzez złożenie m.in. formularza informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis oraz oświadczenia o otrzymaniu bądź nieotrzymaniu pomocy de minimis. Strona żądanych dokumentów nie złożyła przedkładając jedynie pismo, w którym zajęła stanowisko, że występując na podstawie art. 70b ustawy o systemie oświaty nie podlega przepisom o pomocy publicznej, tj. pomocy de minimis. W związku z tym odmowa przyznania pomocy była zgodna z prawem.
Podkreślić także należy, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że dla rozstrzygnięcia sprawy bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy C. w D. jest przedsiębiorcą i czy wykonuje działalność gospodarczą. Istotą sprawy jest bowiem prawidłowa ocena organów, że dofinansowanie, o które wnosiła strona skarżąca może być przyznane wyłącznie jako pomoc de minimis, a skoro tak, koniecznym jest złożenie przez podmiot ubiegający się o taką pomoc, dokumentów, o jakich mowa w art. 37 ust. 1 ustawy o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej.
Za tak rozumianym stanowiskiem przemawia dodatkowo literalne brzmienie art. 70b ust. 1 ustawy. Jest on bowiem adresowany do pracodawcy, a nie do przedsiębiorcy. Skarżący nie kwestionuje, że zawarł z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego i z tego tytułu ubiega się o pomoc, o której mowa w art. 70b ustawy o systemie oświaty. Jest on więc pracodawcą w rozumieniu art. 70b ust. 1.
Nadto rozważając i ustalając stan prawny, który ma zastosowanie w niniejszej sprawie należy jeszcze zwrócić uwagę na relacje jakie zachodzą pomiędzy ustawą z dnia 30 kwietnia 2004r. o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy społecznej, a ustawą z dnia 7 września 1991r. o systemie oświaty. Ustawa z dnia 30 kwietnia 2004r. reguluje zasady postępowania w sprawach dotyczących pomocy państwa, w tym w art. 2 pkt 16 stanowi, ilekroć w ustawie jest mowa o beneficjencie pomocy- należy przez to rozumieć podmiot prowadzący działalność gospodarczą, w tym podmiot prowadzący działalność w zakresie rolnictwa lub rybołówstwa, bez względu na formę organizacyjno- prawną oraz sposób finansowania, który otrzymał pomoc publiczną.
Natomiast ustawą z dnia 19 sierpnia 2011 r. (Dz. U. z 2011 r. Nr 205, poz. 1206), która weszła w życie w dniu 1 września 2012 r., znowelizowana została ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty miedzy innymi poprzez dodanie do art. 70b ustawy ust. 11, który to przepis stanowił, że dofinansowanie, o którym mowa w ust.1 stanowi pomoc de minimis. Tym samym dodając w 2011 r. ust.11 do art. 70b ustawy o systemie oświaty, ustawodawca zdecydował, że dofinansowanie o którym mowa w ust. 1, czyli dofinansowanie kosztów kształcenia, które przysługuje pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o prace w celu przygotowania zawodowego stanowi pomoc de minimis. Można zatem stwierdzić, że ustawą z dnia 19 sierpnia 2011r. zmieniając ustawę o systemie oświaty, rozszerzony został – w stosunku do ustawy 30 kwietnia 2004 r. - zakres podmiotowy beneficjenta pomocy, którym jest pracodawca zawierający z młodocianym pracownikiem umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, bez względu na rodzaj pracodawcy i charakter prawny prowadzonej przez niego działalności.
Prezentowany pogląd, dotyczący przedstawionej powyżej wykładni art. 70b ust. 1 i art. 70b ust. 11 ustawy o systemie oświaty został wyrażony m.in. w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 grudnia 2015 r., sygn. akt: I OSK 1733/15, I OSK 2015/15, I OSK 2016/15, I OSK 2017/15, I OSK 2018/15 oraz z dnia 20 maja 2016 r., sygn. akt I OSK 3146/15, który skład orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela.
W świetle powyższego uznać należało, że skarga kasacyjna oparta jest na usprawiedliwionych podstawach. W tej sytuacji Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i uznając, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a., oddalił skargę.
O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 P.p.s.a.