Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Wa 757/09) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego w Lublinie z dnia [...] lutego 2009 r. dotyczącą przyznania prawa do świadczenia pieniężnego należnego przez okres roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej.
Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] marca 2009 r. - po rozpoznaniu odwołania Z. D. - utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Wojskowego Biura Emerytalnego (WBE) w Lublinie z dnia [...]lutego 2009 r., wydaną na podstawie art. 8, 95 pkt 1, art. 96 ust. 1, 7 i 9 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892) oraz art. 1 i 12 ustawy z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, póz. 66 z późn. zm.), a orzekającą o odmowie przyznania prawa do świadczenia pieniężnego należnego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r. Z ustaleń organu wynikało, że Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu decyzją z dnia [...] marca 2003 r. nr [...]wypowiedział pierwotnie Z. D. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, w następstwie czego żołnierz, wskutek skróconego okresu wypowiedzenia, został zwolniony ze służby w dniu 31 października 2003 r. i przeniesiony do rezerwy. W konsekwencji powyższego zwolnienia ze służby, Dyrektor WBE w Lublinie wypłacił wymienionemu jednorazowo uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, w kwocie 28.974,72 zł. (brutto) za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 31 października 2004 r.
Następnie, Dowódca Wojsk Lądowych decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...]stwierdził nieważność decyzji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] marca 2003 r. i decyzją Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] września 2005 r. nr [...] Z. D. został przywrócony do służby z dniem 1 listopada 2003 r.
W związku jednak z orzeczeniem Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej w Lublinie z dnia [...] czerwca 2004 r., rozkazem personalnym z dnia 10[...] listopada 2005 r. nr [...] Dowódca Śląskiego Okręgu Wojskowego ponownie zwolnił Z. D. z zawodowej służby wojskowej. Za datę zwolnienia przyjęto dzień 6 lipca 2004 r. (data uprawomocnienia się orzeczenia Terenowej Wojskowej Komisji Lekarskiej).
W tych warunkach Dyrektor WBE w Lublinie w dniu 12 stycznia 2006 r. poinformował Z. D. o wypłacie świadczenia pieniężnego za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r., pomniejszonego o kwotę tego świadczenia wypłaconego z tytułu przedniego (nieskutecznego) zwolnienia ze służby.
Nie akceptując powyższego Z. D. w dniu 28 marca 2006 r. złożył do Dyrektora WBE w Lublinie wniosek w sprawie wypłacenia mu świadczenia pieniężnego za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r. a następnie wystąpił ze skargą na bezczynność tegoż organu.
W jej rozpoznaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 6 listopada 2008 r. (sygn. akt III SAB/Lu 13/08) zobowiązał Dyrektora WBE w Lublinie do wydania decyzji w sprawie wniosku Z. D. w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt organowi.
W wykonaniu w/w wyroku, Dyrektor WBE w Lublinie decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. odmówił wymienionemu przyznania prawa do świadczenia pieniężnego przysługującego przez okres jednego roku po zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r. a Minister Obrony Narodowej, po rozpoznaniu odwołania strony, utrzymał w mocy – jak wyżej wspomniano -decyzję organu l instancji.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ odwoławczy stwierdził, że brak było podstaw do dwukrotnej wypłaty żołnierzowi uposażenia z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Z. D. został tylko raz zwolniony ze służby wojskowej, tj. w dniu 6 lipca 2004 r., zatem przysługuje mu z tego tytułu tylko jedno świadczenie pieniężne. Z treści przepisu art. 95 pkt 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jednoznacznie bowiem wynikało, że z tytułu jednego zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, możliwie jest otrzymanie tylko jednego 12- miesięcznego uposażenia.
Podkreślono przy tym, iż przyznanie i wypłacenie żołnierzowi w 2003 r. przysługującego mu wówczas świadczenia, nastąpiło z tego samego tytułu prawnego, co świadczenie przyznane wnioskodawcy w dniu 16 stycznia 2006 r. Było to zatem to samo świadczenie, oparte na tym samym tytule prawnym.
W tych warunkach Minister uznał, że dopuszczalne było zaliczenie kwoty wypłaconej z tego tytułu w 2003 r. na poczet kwoty należnej w 2006 r.
Od wyżej przedstawionej decyzji Z. D. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wnosił o stwierdzenie nieważności decyzji wydanych przez organy obu instancji, zarzucając im naruszenie art. 95 pkt. 1, art. 96 ust. 7, art. 103, art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 156 § 1 pkt. 1 i pkt. 2 k.p.a.
Skarżący kwestionował przy tym właściwość Dyrektora WBE w Lublinie do wydania decyzji w niniejszej sprawie i twierdził, iż organy wojskowe wadliwie odmówiły mu obecnie przyznania przedmiotowego świadczenia w pełnej wysokości a także bez podstawy prawnej dokonały potrącenia kwoty świadczenia wypłaconej w 2003 r.
Odpowiadając na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, ze nie była ona zasadna.
Organ – zdaniem Sądu - wydając zaskarżoną decyzję, nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy ani też przepisów prawa procesowego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.
Wbrew twierdzeniom skarżącego, Dyrektor WBE w Lublinie był bowiem właściwy do wydania decyzji w przedmiocie uprawnienia do świadczenia pieniężnego przysługującego żołnierzowi przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby.
Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 96 ust. 7 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, wypłaty należności pieniężnej przysługującej żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby, dokonuje wojskowy organ emerytalny właściwy dla adresu zameldowania żołnierza. Stosownie zaś do art. 96 ust. 9 tej ustawy – wypłaty należności, o których mowa w ust. 7, dokonuje się na pisemny wniosek żołnierza zawodowego, na podstawie decyzji wojskowego organu emerytalnego właściwego dla adresu zameldowania żołnierza. Sytuacja ta stanowiła zatem wyjątek od zasady, że należności pieniężne, związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, wypłaca się na podstawie decyzji dowódcy, o czym stanowi art. 104 ustawy.
Ponadto Sąd Wojewódzki podniósł, że prawidłowo organ odmówił w tym przypadku przyznania przedmiotowego świadczenia za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r., ponieważ świadczenie to zostało już skarżącemu wcześniej wypłacone.
Z. D. dwa razy był zwalniany z zawodowej służby wojskowej, nabywając uprawnienie do świadczenia pieniężnego będącego przedmiotem sporu.
W roku 2003 uprawnienie to przysługiwało mu na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (tekst jedn.: Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), zgodnie z którym żołnierzom zwolnionym z zawodowej służby wojskowej pełnionej jako służba stała, niezależnie od odprawy, przysługuje co miesiąc przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym. Natomiast, w związku z powtórnym zwolnieniem ze służby w roku 2004, tożsame uprawnienie przysługiwało skarżącemu na podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stosownie do którego żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
W ocenie Sądu, z faktu dwukrotnego zwalniania skarżącego z zawodowej służby wojskowej nie można jednak było bezpośrednio wywodzić, że żołnierzowi przysługuje dwukrotnie prawo do otrzymania świadczeń związanych ze zwolnieniem ze służby. Nie można bowiem tracić z pola widzenia okoliczności, że decyzją Dowódcy Wojsk Lądowych z dnia [...] lipca 2005 r. stwierdzono nieważność decyzji Dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] marca 2003 r. wypowiadającej Z. D. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Jako, że decyzja stwierdzająca nieważność rozkazu personalnego wywołała skutki ex tunc, to tym samym, pierwsze zwolnienie z zawodowej służby wojskowej było bezskuteczne.
W związku z powyższym Sad pierwszej instancji uznał, że skarżący - wobec bezskuteczności pierwszego wypowiedzenia stosunku służby - zachował status żołnierza pozostającego w zawodowej służbie wojskowej aż do momentu ponownego zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej.
W konsekwencji zatem skarżący został skutecznie zwolniony ze służby tylko raz, a zatem przysługiwało mu prawo do jednego tylko świadczenia pieniężnego wypłacanego przez okres roku po zwolnieniu ze służby i zostało ono mu wypłacone przedwcześnie bo jednorazowo i w roku 2003, choć - w dacie wypłacenia tego świadczenia - istniały podstawy faktyczne i prawne do takiej wypłaty. Z tego powodu nie było to również świadczenie nienależne - w rozumieniu prawa cywilnego.
Zdaniem Sądu Wojewódzkiego - fakt wypłaty powyższego świadczenia w 2003 r. nie mógł również pozostawać bez wpływu na wysokość świadczenia, wypłacanego na skutek ostatecznego i zgodnego z prawem zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej, skoro świadczenie to miało charakter jednorazowy a stosunek służbowy został prawnie skutecznie rozwiązany tylko jeden raz.
W konkluzji więc Sąd stwierdził, że dokonanie wypłaty w dniu 16 stycznia 2006 r. przedmiotowego świadczenia pieniężnego za okres od dnia 1 sierpnia 2004 r. do dnia 31 lipca 2005 r. z uwzględnieniem zaliczenia na jego poczet kwoty wypłaconej z tego samego tytułu w 2003 r., uprawniało organy orzekające do odmowy przyznania przedmiotowego świadczenia.
W złożonej od powyższego wyroku skardze kasacyjnej Z. D. zarzucił Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie naruszenie:
- przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 145 § 1 pkt 1 c) i art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli decyzji administracyjnej z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]Ministra Obrony Narodowej pod względem jej zgodności z prawem tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., co doprowadziło do oddalenia skargi w sytuacji, która uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji;
- przepisów prawa materialnego tj. art. 95 pkt 1 oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów.
Wskazując na powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wnosił o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie wraz z zasadzeniem kosztów postępowania kasacyjnego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ocena legalności zaskarżonej decyzji była wadliwa.
Niewłaściwie ustalono stan faktyczny. W dniu 16 stycznia 2006 roku Dyrektor WBE w Lublinie przekazał bowiem na konto skarżącego jedynie kwotę 1.616,40 zł (netto 1.151,96 zł.) podczas, gdy wysokość tego świadczenia, ustalona zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 95 pkt l ustawy pragmatycznej, wynosiła 30.519,12 zł. (brutto). Z pisma Dyrektora WBE w Lublinie z dnia 12 stycznia 2006 r. wynikało bowiem, że na poczet świadczenia należnego skarżącemu została zaliczona kwota 28.974,72 zł. (brutto), wypłacona skarżącemu za okres od 1.11.2003r. do 30.10.2004 r. w związku z "pierwszym zwolnieniem "skarżącego ze służby a skarżący kasacyjnie nie zgadzał się z takim rozliczeniem.
Zdaniem Z. D. przepis art. 95 pkt l ustawy pragmatycznej jednoznacznie bowiem precyzował podstawę nabywanego świadczenia oraz ramy czasowe, za jakie jest należne. Akcentowano, że świadczenie to stawało się należne wyłącznie po zwolnieniu ze służby. Zatem – zdaniem kasatora - po anulowaniu wszelkich skutków prawnych, wywołanych decyzją o zwolnieniu skarżącego ze służby w 2003 r., kwota wypłacona wówczas - podstawie art. 95 ust. l ustawy pragmatycznej - utraciła swój pierwotny charakter i dlatego niedopuszczalne było jej potrącenie bądź zaliczenie na poczet należności za okres od 1.08.2004 r. do 31.07.2005 r. W ocenie skarżącego, stał się on beneficjentem bliżej nieokreślonego, spełnionego do jego rąk świadczenia. Rzeczą organu wojskowego jest podjęcie ewentualnej decyzji mających na celu wyegzekwowanie wypłaconej kwoty w związku z podstawą świadczenia, która - wobec jej wadliwości - odpadła. Wyegzekwowanie tej kwoty, w drodze dokonania potrącenia, obwarowane jest natomiast ściśle określonymi warunkami, bo zgodnie z art. 103 ustawy pragmatycznej, takim warunkiem jest istnienie tytułu wykonawczego obejmującego tą należność. Organ takiego tytułu zaś nie posiadał.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie sprowadzało się wyłącznie do badania zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Zarzuty jej sprowadzały się do naruszenia przepisów postępowania, które – zdaniem skarżącego kasacyjnie – miało istotny wpływ na wynik sprawy a polegało na naruszeniu: art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a także na naruszeniu prawa materialnego w postaci niewłaściwego zastosowania art. 95 pkt 1 oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutów określonych w art. 174 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy stwierdzić, że sformułowany w tej podstawie kasacyjnej zarzut naruszenia art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych był całkowicie niezasadny, gdyż przepis ten należy do kategorii przepisów o charakterze ustrojowym. Wydanie wyroku niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być zaś utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Zważyć należy, że w/w przepis zakreśla jedynie właściwość sądów administracyjnych, stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Nie ma zaś żadnych podstaw do przyjęcia, iż Sąd Wojewódzki nie dokonał takiej kontroli albo, że ocenę swoją oparł na innym kryterium niż zgodność zaskarżonej decyzji z prawem.
W związku z powyższym przepis ten mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana, albo rozpoznanie jej opierałoby się na innych kryteriach, niż są one określone w art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
Niezasadnym był także zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż w świetle wykładni prawa materialnego, dokonanej przez Sąd pierwszej instancji, zaskarżona decyzja była legalna a to skutkowało oddaleniem skargi.
W istocie zatem kwestią sporną była jedynie interpretacja art. 95 pkt 1 oraz art. 96 ust. 6 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych polegającego na niewłaściwym zastosowaniu tych przepisów.
W związku z powyższym podnieść trzeba, że na gruncie rozpoznawanego stanu faktycznego bezspornym było, iż Z. D. i otrzymał dwukrotnie rozkaz personalny o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej, nabywając uprawnienie do świadczenia pieniężnego, będącego przedmiotem sporu. Jak trafnie wyjaśnił to Sąd Wojewódzki, w 2003 r. uprawnienie to przysługiwało skarżącemu kasacyjnie na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), natomiast, w związku z powtórnym zwolnieniem ze służby w 2005 r., tożsame uprawnienie przysługiwało mu podstawie art. 95 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, stosownie do którego żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej, niezależnie od odprawy, przysługuje przez okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wypłacane co miesiąc świadczenie pieniężne w wysokości kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym, należnego w ostatnim dniu pełnienia służby.
Z uwagi jednak że stwierdzono nieważność pierwszego rozkazu personalnego dotyczącego wypowiedzenia stosunku służby, skarżący w istocie rzeczy zachował status żołnierza pozostającego w zawodowej służbie wojskowej do czasu otrzymania przez niego nowego rozkazu wypowiadającego mu stosunek służbowy. W rezultacie Z. D. został skutecznie - pod względem prawnym - zwolniony ze służby tylko raz i z tego powodu przysługiwało mu tylko jedno świadczenie pieniężne wypłacane przez okres roku po zwolnieniu ze służby.
Prawidłowo zatem Sąd Wojewódzki uznał, iż organy wojskowe właściwie zastosowały art. 95 pkt 1 oraz art. 96 ust. 6 ustawy pragmatycznej przyjmując, że w przedmiotowym stanie faktycznym przesądzające znaczenie dla ustalenia wysokości spornego świadczenia miał jego jednorazowy charakter.
Ze względu na istotę świadczenia rocznego, o którym mowa w art. 95 pkt 1 omawianej ustawy, na które składa się uposażenie zasadnicze żołnierza oraz dodatki o charakterze stałym, nie można go odrywać od zasad odnoszących się do uposażenia żołnierza zawodowego a z treści art. 72 ust. 2 ustawy pragmatycznej wynika, iż z tytułu pełnienia służby żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 96 ust. 1 w/w ustawy świadczenie, o jakim mowa, przysługuje żołnierzowi, który pełnił zawodową służbę wojskową nieprzerwanie przez okres co najmniej piętnastu lat. Gdyby zatem przyjąć, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, że fakt zwolnienia go ze służby w 2003 r. stworzył dla niego niezależną podstawę do otrzymania dochodzonego świadczenia, to aby mógł je otrzymać na skutek zwolnienia go ze służby w 2005 r. to okres jego służby (po przywróceniu go do służby) nie wyczerpywał przesłanki określonej w art. 96 ust. 1 ustawy pragmatycznej.
Odnośnie zarzutu związanego z niedopuszczalnością potrącenia dokonywanego przez wojskowy organ emerytalny (art. 103 ustawy pragmatycznej) wskazać trzeba, że regulacje dotyczące potrącenia świadczeń wzajemnych w tym przypadku nie miały w ogóle zastosowania. Potrącenie jest instytucją prawa cywilnego i odnosi się do wzajemnie wymagalnych wierzytelności, przedmiotowa zaś sprawa rozpatrywana była na podstawie przepisów ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, która zawiera przepisy regulujące w sposób władczy stosunek służby wojskowej. Dokonanie zatem przez wojskowy organ emerytalny zaliczenia na poczet wypłaconego aktualnie świadczenia pieniężnego przysługującego za okres jednego roku po zwolnieniu ze służby wojskowej, kwoty otrzymanej przez skarżącego kasacyjnie wcześniej, ale z tego samego tytułu, nie mogło być utożsamiane z cywilistyczną instytucją potrącenia.
Z powyższych względów biorąc pod uwagę, że skarga kasacyjna nie miała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.
Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte na przepisie art. 204 pkt 1 w/w ustawy procesowej.