Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1387/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi M. C., uchylił zaskarżoną decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] nr [...] i utrzymaną nią w mocy decyzję tegoż organu z dnia [...] nr [...], którymi odmówiono stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] i utrzymującego go w mocy rozkazu Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...]. Rozkazami tymi zwolniono M. C. ze stanowiska starszego specjalisty Samodzielnej Sekcji ds. Ochrony Informacji Niejawnych w 10 grupie uposażenia zasadniczego i z dniem 1 lipca 2000 r. mianowano na równorzędne stanowisko eksperta Sekcji ds. Ochrony Informacji Niejawnych w 11 grupie uposażenia z mnożnikiem 1,40 kwoty bazowej, wynikającym z zachowania prawa do zaszeregowania w 12 grupie uposażenia zasadniczego oraz stopnia etatowego podinspektora.
Rozkazy te były następstwem zmian w administracji publicznej, dokonanych z dniem 1 stycznia 1999 r. w wyniku których M. C. został zwolniony ze stanowiska Naczelnika Wydziału Informacji Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] i z dniem 1 kwietnia 1999 r. mianowany na stanowisko starszego specjalisty Wydziału Informatyki Komendy Wojewódzkiej Policji w [...] w 10 grupie uposażenia zasadniczego (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]).
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd wskazał, że w sprawie jest bezsporne, iż rozkazem personalnym Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] nr [...] z dnia 17 marca 1999 r., na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), M. C. zachowano prawo do uposażenia należnego na stanowisku Naczelnika Wydziału Komendy Wojewódzkiej w 9 grupie zaszeregowania w kwocie 1.530 zł, gdyż zgodnie z tym przepisem, policjant przeniesiony na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na poprzednio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki wg stanowiska służbowego. Z dniem 21 stycznia 1999 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 grudnia 1998 r. w sprawie uposażenia zasadniczego policjantów, jego wzrostu z tytułu wysługi lat oraz szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości dodatków do uposażenia policjantów (Dz. U. z 1999 r. Nr 6, poz. 47 ze zm.), które dla naczelnika wydziału w Komendzie Wojewódzkiej Policji przewidywało 7 grupę uposażenia w kwocie 1.669 zł, a mianowanie M. C. na niższe stanowisko z 10 grupą uposażenia przyznawało uposażenie w kwocie 1.410 zł, stawkę uposażenia jaką pobierał na stanowisku naczelnika wydziału wynoszącą 1.530 zł, a zatem rozkazem personalnym z 27 marca 1999 r. nr 542 błędnie określono jego uposażenie zasadnicze, co naruszało art. 103 ust. 2 ustawy o Policji – kontynuował Sąd.
W związku ze zmianą z dniem 1 lipca 2000 r. ww. rozporządzenia (rozporządzenie MSWiA z dnia 28 września 2000 r., Dz. U. Nr 83, poz. 945) i wprowadzeniem nowego katalogu stanowisk służbowych, rozkazem personalnym z dnia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], o którym mowa na wstępie, przyznano skarżącemu 11 grupę uposażenia właściwą dla nowego stanowiska równorzędnego – eksperta, co nastąpiło z naruszeniem § 2 ust. 3 rozporządzenia zmieniającego z dnia 28 września 2000 r., zgodnie z którym policjantowi, któremu przed dniem 1 lipca 2000 r. zachowano prawo do zaszeregowania na poprzednio zajmowanym stanowisku służbowym przysługuje od tego dnia grupa uposażenia zasadniczego przewidziano dla nowego stanowiska służbowego równorzędnego ze stanowiskiem, z którego zachowano prawo do zaszeregowania, wobec tego skarżącemu z dniem 1 stycznia 2000 r. przysługiwała 13 grupa zaszeregowania, przewidziana dla stanowiska naczelnika wydziału, z którego skarżący zachował prawo do uposażenia – stwierdził Wojewódzki Sąd.
Dla uzasadnienia takiej oceny Sąd odwołał się do art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym jednostki wymienione w ust. 1, m.in., komendy wojewódzkie Policji istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. w miastach, które z dniem 1 stycznia 1999 r. nie będą siedzibami województw, z tym dniem wchodzą w skład jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich.
Wobec tego reorganizacja komend wojewódzkich nie spowodowała likwidacji stanowiska naczelnika wydziału w Komendzie Wojewódzkiej Policji, które zajmował skarżący, a tylko likwidację jednej kategorii zaszeregowania (do 1 stycznia 1999 r. trzy kategorie, po tym dniu dwie) i dlatego zmiana stanowiska dokonana rozkazem z dnia 15 listopada 2002 r. powinna uwzględniać wymagania wynikające z § 2 ust. 3 rozporządzenia z 28 września 2000 r. – skonkludował Sąd.
Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, domagając się jego zmiany poprzez oddalenie skargi lub uchylenie i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi do ponownego rozpoznania i zarzucając:
- – naruszenie prawa materialnego poprze błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), § 2 ust. 3 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 września 2000 r. (Dz. U. Nr 83, poz. 945) oraz art. 156 § 1 i 2 i art. 158 § 1 kpa poprzez przyjęcie, że zajmowane przez skarżącego stanowisko naczelnika wydziału w Komendzie Wojewódzkiej Policji zaszeregowane do 9 grupy nie zostało zlikwidowane z dniem 31 grudnia 1998 r., a jedynie z dniem 1 stycznia 1999 r. nastąpiła zmiana jego zaszeregowania, w związku z czym skarżącemu z dniem 1 lipca 2000 r. przysługiwała 13 grupa zaszeregowania przewidziana dla stanowiska naczelnika wydziału, zgodnie z zachowanym prawem do zaszeregowania należnego na poprzednio zajmowanym stanowisku, co uzasadnia uchylenie decyzji w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności kwestionowanych przez skarżącego rozkazów personalnych,
- – naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 106 § 4 oraz art. 134 § 1 ppsa poprzez nieuwzględnienie wszystkich faktów oraz niezastosowanie wszystkich odnoszących się do tej sprawy przepisów prawnych.
Odpowiadając na skargę kasacyjną M. C. wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie mogła być uwzględniona z powodu braku usprawiedliwionych podstaw.
Istotą w sprawie jest to, czy można uznać, iż stanowisko, które zajmował M. C. zostało zlikwidowane w wyniku reorganizacji komend wojewódzkich Policji w związku z reformą administracji publicznej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stanął na stanowisku, wychodząc z analizy art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym jednostki wymienione w ust. 1., w tym komendy wojewódzkie Policji, istniejące w dniu 31 grudnia 1998 r. w miastach, które z dniem 1 stycznia 1999 r. nie będą siedzibami województw, z tym dniem wchodzą w skład jednostek organizacyjnych stanowiących aparat pomocniczy odpowiednich kierowników zespolonych służb, inspekcji i straży wojewódzkich, doszedł do wniosku, że reforma nie pociągnęła za sobą takiego skutku. Reorganizacja komend, dokonana w związku z reformą nie spowodowała likwidacji stanowiska naczelnika wydziału w Komendzie Wojewódzkiej, a wobec tego należy uznać, że stanowisko, które zajmował M. C. przed reorganizacją pozostało w strukturze organizacyjnej komendy wojewódzkiej.
Reorganizacja pociągnęła za sobą tylko zmianę zaszeregowania, które przed reorganizacją oparte było na trzech kategoriach, a po niej na dwóch. W takiej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że uszło to uwadze organu, który w postępowaniu nadzorczym nie dokonał oceny w zakresie czy rozkazy o stwierdzenie nieważności których wystąpił M. C. są dotknięte wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa i czy jego wniosek zasługuje w związku z tym na uwzględnienie, i w tym zgodzić należy się z Wojewódzkim Sądem. Zaskarżone rozstrzygnięcie Wojewódzkiego Sądu powoduje jedynie to, że postępowanie nadzorcze zostanie przeprowadzone ponownie pod kątem zaistnienia bądź nie przesłanki rażącego naruszenia prawa.
Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).