Postanowienie NSA z 18 października 2005 r., I OSK 596/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 18 października 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Piotra G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r., sygn. akt I SA/Wa 209-210/04 o odrzuceniu skargi Piotra G. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie usług opiekuńczych i zasiłku stałego wyrównawczego postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz przewodniczący

Uzasadnienie

Jak wskazano w zaskarżonym orzeczeniu, w dniu 7 stycznia 2005 r. uprawomocniło się postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 r. o odrzuceniu wniosku Piotra G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie usług opiekuńczych i zasiłku stałego wyrównawczego.

Zgodnie z art. 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Z tych względów Sąd na podstawie powołanego wyżej przepisu orzekł jak w sentencji postanowienia o odrzuceniu skargi.

Pismem z dnia 4 kwietnia 2005 r. Piotr G. złożył na powyższe postanowienie skargę kasacyjną, w której wniósł o jego uchylenie i uznanie, iż był pozbawiony możności obrony swych praw i przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., co otworzyłoby procesową możliwość merytorycznego rozpatrzenia tej skargi.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż skarżący ma świadomość wysokiego stopnia złożoności procesowej niniejszej sprawy, zwłaszcza w świetle postanowienia NSA z dnia 7 stycznia 2005 r. /OZ 970/04/ oddalającego zażalenie Piotra G. na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 r. w sprawie I SA/Wa 209-210/04. Nie kwestionując formalnej poprawności powołanych orzeczeń sądów administracyjnych obu instancji, nie sposób nie zauważyć, że doszło przy tym do naruszenia fundamentalnej zasady sprawiedliwości społecznej, gwarantowanej wyraźnie w art. 2 Konstytucji RP, a także ustanowionego w art. 45 pkt 1 tejże Ustawy Zasadniczej, prawa każdego do sprawiedliwego...rozpatrzenia sprawy...przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd. Tę ostatnią zasadę Konstytucja recypowała wprost z art. 6 pkt 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i Podstawowych Wolności uchwalonej przez Radę Europy z dniu 4 listopada 1950 r. i ratyfikowaną przez Polskę w 1992 r. Odnosi się wrażenie, iż nastąpiło w niniejszej sprawie zakłócenie relacji pomiędzy normami proceduralnymi a zasadami prawno-materialnymi, z wyraźną szkodą dla tych ostatnich.

Wobec faktu, iż z uwagi na stan skarżącego nie pozwalający mu na prowadzenie samodzielnej egzystencji wszystkie czynności procesowe dokonywała jego matka, skarżący poszukując jurydycznej możliwości rozwiązania przedstawionego przypadku, przywołuje przepis art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prosząc Naczelny Sąd Administracyjny o rozważenie możliwości uznania nieważności postępowania w niniejszej sprawie ponieważ Piotr G. był od początku pozbawiony możliwości obrony swych praw. Tej obrony nie była w stanie zapewnić mu matka, osoba w podeszłym wieku, schorowana. Ustanowiony zaś w ramach pomocy pełnomocnik z urzędu mógł włączyć się do sprawy dopiero w końcowej jego fazie, po otrzymaniu postanowienia WSA w Warszawie z dnia 9 lutego 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Postanowieniem z dnia 7 stycznia 2005 r. /OZ 970/04/ Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Piotra G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 czerwca 2004 r. /I SA/Wa 209-210/04/, w którym Sąd odrzucił wniosek Piotra G. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 17 listopada 2003 r., (...) w przedmiocie usług opiekuńczych i zasiłku stałego wyrównawczego. Z prawomocnego odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu można wyprowadzić logiczny wniosek, iż termin do wniesienia skargi nie został zachowany.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2005 r. odrzucił skargę Piotra G. na ww. decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. jako wniesioną po upływie przepisanego terminu na podstawie 58 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./. Postanowienie powyższe zostało wydane w konsekwencji prawomocnego odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu i było jego oczywistą, z formalnego punktu widzenia, konsekwencją.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, należy zauważyć, iż nie neguje się w niej formalnej poprawności zapadłych orzeczeń Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Normy konstytucyjne mają charakter bardzo ogólny i stanowią przede wszystkim wskazówkę dla ustawodawcy aby uchwalane prawo /ustawy/ było zgodne z podstawowymi zasadami w niej wyrażonymi. Nie można zatem uznać, iż zapadłe orzeczenia WSA i NSA są sprzeczne z zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP, gdyż zostały wydane na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, której zgodność z konstytucją nie została dotychczas zakwestionowana.

Nie można także uznać, o co się wnosi w skardze kasacyjnej, iż skarżący był pozbawiony obrony swych praw co miałoby skutkować nieważnością postępowania na podstawie art. 183 par. 2 pkt 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący bowiem w trakcie dotychczasowego postępowania korzystał z wszelkich możliwych środków prawnych /składając skargę, zażalenie, wnosząc o przywrócenie terminu/, które przysługiwały mu na podstawie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i które mógł składać osobiście a które posłużyły mu do obrony jego praw w prowadzonym w jego sprawie postępowaniu sądowoadministracyjnym. Skarżącemu na jego wniosek o przyznanie prawa pomocy został nawet przyznany adwokat z urzędu w celu umożliwienia złożenia skargi kasacyjnej. Mając to wszystko na uwadze nie można więc mówić, aby Piotr G. został pozbawiony swoich praw zarówno w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym jak i Naczelnym Sądem Administracyjnym.

Z tego względu na podstawie art. 184 i art. 182 par. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, skargę kasacyjną Piotra G. należało oddalić.