Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1191/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi S.P., dalej także skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego, oddalił skargę (pkt 1 wyroku); przyznał adwokat E. O. – M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł należnego podatku od towarów i usług (pkt 2 wyroku).
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] – wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin przez Kierownika Filii nr 3 Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie w przedmiocie przyznania skarżącemu zasiłku celowego w miesiącu lipcu 2013 r. z przeznaczeniem na pokrycie w części kosztów zakupu leków i leczenia z powodu niepełnosprawności - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekło o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego w lipcu 2013 r. w wysokości 450,00 zł z przeznaczeniem na pokrycie w części kosztów zakupu leków i leczenia.
Organ I instancji, przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 150,00 zł, wskazał, że wnioskodawca jest osobą samotnie gospodarującą, a jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 536,41 zł i nie przekroczył kryterium ustawowego dochodowego. Uznał zatem, że sytuacja strony uzasadnia przyznanie mu wnioskowanej pomocy.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący zakwestionował wysokość udzielonego wsparcia podnosząc, że przyznanie mu kwoty 150,00 zł na pokrycie kosztów zakupu leków naraża go na ciężkie kalectwo, a nawet utratę życia. Odwołujący przedstawił wycenę niezbędnych mu leków ratujących życie, która opiewała na kwotę 758,03 zł za II kwartał 2013 r., co w przeliczeniu na miesiąc stanowi kwotę 261,68 zł. Ponadto podniósł, iż nie rozumie dlaczego zmniejszono mu, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, wysokość zasiłku celowego na pokrycie zakupu leków z 477,00 zł za IV kwartał 2012 r. do 150,00 zł za II i III kwartał 2013 r. Stwierdził, że jego dochód nie tylko nie uległ zwiększeniu, ale ze względu na inflację realnie zmalał.
Rozpatrując powyższe odwołanie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze podzieliło ustalenia organu I instancji, iż dochód strony, będącej osobą samotnie gospodarującą, nie przekracza kryterium dochodowego w wysokości 542 zł, wynosząc 536,41 zł. Organ odwoławczy zauważył, że decyzją pierwszoinstancyjną przyznano skarżącemu zasiłek w kwocie znacznie niższej od wnioskowanej, tj. w kwocie 150 zł, podczas gdy wnioskodawca oczekiwał kwoty 785,03 zł. W ocenie organu odwoławczego w uzasadnieniu tej decyzji zabrakło wyjaśnienia, dlaczego przyznano stronie pomoc w takiej, a nie innej wysokości, co Kolegium uznało za naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdziło, że organ I instancji nie dokonał analizy sytuacji wnioskodawcy w kontekście zgłoszonej potrzeby.
Organ II instancji ustalił, że inną decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. organ I instancji przyznał S.P. pomoc żywnościową w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w wysokości po 250,00 zł w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. Kolegium uznało jednak, że z uwagi na trudną sytuację odwołującego spowodowaną brakiem możliwości podjęcia pracy z uwagi na niepełnosprawność oraz koniecznością zakupu lekarstw na cukrzycę i pasków do pomiaru poziomu stężenia cukru we krwi, uzasadnione jest udzielenie mu większego dofinansowania na zakup leków, w kwocie 450,00 zł. Organ odwoławczy podkreślił, że wziął przy tym pod uwagę wysokość otrzymywanej przez odwołującego pomocy oraz ograniczone możliwości organu pomocy społecznej.
Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz przyznania mu zasiłku celowego w wysokości 758,03 zł na zakup leków za okres trzech miesięcy III kwartału 2013 r.
Skarżący ponownie podniósł, iż nieprzyznanie mu zasiłku celowego na zakup leków we wnioskowanej wysokości nie tylko uniemożliwia mu właściwe leczenie zgodnie z zaleceniami lekarskimi, ale również naraża go na ciężkie kalectwo lub utratę życia. Wskazał również, że w 2012 r. Kolegium na ten sam cel przyznało mu zasiłek celowy w kwocie 477,00 zł. Podniósł, że jego potrzeby w III kwartale 2013 r. znacznie przewyższają kwotę 2.000,00 zł. Już samo zapewnienie pięciu posiłków dziennie, dla osoby samotnej i nieporadnej, na diecie niezbędnej dla prawidłowego leczenia farmakologicznego jest bardzo kosztowne. Kwota dochodzona jest ponad trzykrotnie niższa od zgłoszonych potrzeb, a tym samym pełni jedynie funkcję wspierającą.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że jest ona niezasadna.
Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), dalej u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.).
Sąd ten przytaczając treść art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. podał, że przyznanie świadczenia na podstawie tego unormowania pozostaje w dyspozycji właściwego organu, co sprawia, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Uznaniu administracyjnemu organu rozpoznającego sprawę podlega także wysokość przyznanego zasiłku. Wprawdzie uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, jednak również nie nakazuje mu spełnienia każdego wniosku i w żądanym zakresie. Sąd I instancji podkreślił, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się natomiast do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz, czy w ramach swego uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji.
W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Ma ona charakter reformatoryjny w stosunku do poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i na jej mocy wysokość zasiłku celowego przyznanego skarżącemu przez organ I instancji została zwiększona z kwoty 150 zł do kwoty 450 zł. Podejmując takie rozstrzygnięcie organ odwoławczy zasadnie uznał, że w decyzji organu I instancji lakonicznie uzasadniono wysokość przyznanego świadczenia, co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. Wadliwość ta została jednak skutecznie usunięta podczas kontroli instancyjnej. Przyznanie skarżącemu pomocy w kwocie 450 zł Kolegium uzasadniło bezsporną koniecznością stałego przyjmowania przez skarżącego leków na chorobę cukrzycową.
Jednocześnie organ II instancji wyjaśnił, że brak możliwości udzielenia skarżącemu wsparcia w jeszcze wyższej kwocie uwarunkowany jest ograniczonymi możliwościami organu pomocy społecznej, zaznaczając przy tym, że skarżący otrzymuje również inne formy wsparcia, w tym przyznane decyzją organu I instancji z dnia 3 lipca 2013 r. świadczenie na dożywianie w wysokości po 250,00 zł w miesiącach lipcu, sierpniu i wrześniu 2013 r.
Organ odwoławczy uwzględnił jednocześnie w swej decyzji prawidłowe ustalenia organu I instancji w zakresie sytuacji życiowej skarżącego, wskazując, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 536,41 zł i tym samym nie przekroczył określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. kryterium dochodowego, które dla osób samotnie gospodarujących wynosi obecnie 542,00 zł.
Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżonej decyzji nie sposób zarzucić dowolności. W ocenie tego Sądu zaskarżona decyzja nie przekracza granic uznania administracyjnego, w ramach którego organ pomocy społecznej, nawet w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych przesłanek przyznania zasiłku celowego może, ale nie musi go przyznać. Udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ ma bowiem obowiązek kierować się przede wszystkim ogólną zasadą dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb innych osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do ustalania hierarchii zgłaszanych potrzeb.
W skardze kasacyjnej, S.P. zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, przez naruszenie przez organy obu instancji przepisów:
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, poprzez pominięcie że kwota 450 zł zasiłku przyznanego skarżącemu nie zapewni wykupu leków przypisanych przez lekarza oraz prawidłowego leczenia skarżącego i nieustalenie kosztów, których skarżący nie jest w stanie samodzielnie ponieść;
- - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez brak w uzasadnieniu decyzji szczegółowej oceny sytuacji życiowej skarżącego w kontekście zgłoszonej potrzeby;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego; art. 145 § 1 pkt. 1 lit a) P.p.s.a, a mianowicie:
- - art. 39 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 182 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic tzw. uznania administracyjnego, tzn. przysługującego mu prawa do swobodnej oceny dowodów i ustalenia wysokości świadczenia zgodnie z celami pomocy społecznej.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w celu poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie istniała potrzeba i dokonanie szczegółowej oceny sytuacji życiowej skarżącego, tj. materialnej, finansowej i zdrowotnej, w celu ustalenia, czy po stronie skarżącego występują rzeczywiste potrzeby w zakresie zakupu leków, a przede wszystkim kosztów, których nie jest w stanie samodzielnie ponieść. Zdaniem skarżącego, organy administracji obu instancji takiej szczegółowej oceny nie dokonały. Skarżący podkreślił, że na organie rozpoznającym sprawę o świadczenie z zakresu pomocy społecznej ciąży obowiązek szczegółowej dbałości o dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno stwarzać stronie postępowania oraz organowi wyższego stopnia, a także sądowi administracyjnemu możliwość kontroli prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Ma to szczególnie istotne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym, do jakich należy wydana decyzja w przedmiocie zasiłku celowego.
Skarżący podkreślił, że udzielona pomoc nie jest odpowiednia do jego sytuacji życiowej i nie zabezpiecza niezbędnej jego potrzeby życiowej. Nie jest też zgodna z celami pomocy społecznej stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż nie pozwala mu na egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja organu administracji nosi cechy dowolności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).
Wbrew zarzutom skarżącego zaskarżony wyrok w niczym nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wbrew bowiem twierdzeniom skarżącego kasacyjnie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., prawidłowo zostały też ocenione przez pryzmat przesłanek z art. 39 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), a wydana w sprawie decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji, w niczym nie uchybia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Zawiera bowiem szczegółową ocenę sytuacji życiowej skarżącego w kontekście zgłoszonej potrzeby.
Z ustaleń poczynionych w sprawie w oparciu o wyczerpująco zebrany i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy wynika, że skarżący jest osobą samotnie gospodarującą, niepełnosprawną, cierpiącą na liczne schorzenia. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochód w wysokości 536,41 zł. Dochód ten nie przekroczył zatem ustawowego kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł. W sprawie zostało ustalone, że inną decyzją z dnia 3 lipca 2013 r. przyznano skarżącemu pomoc żywnościową w ramach programu wieloletniego "Pomoc państwa w zakresie dożywiania" w postaci świadczenia pieniężnego na zakup posiłku lub żywności w wysokości po 250,00 zł w miesiącach: lipiec, sierpień i wrzesień 2013 r. W postępowaniu odwoławczym Kolegium uznało, że z uwagi na trudną sytuację odwołującego spowodowaną brakiem możliwości podjęcia pracy z uwagi na niepełnosprawność oraz koniecznością zakupu lekarstw na cukrzycę i pasków do pomiaru poziomu stężenia cukru we krwi, uzasadnione jest udzielenie skarżącemu większego dofinansowania na zakup leków, w kwocie 450,00 zł. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że wziął pod uwagę wysokość otrzymywanej przez skarżącego pomocy oraz ograniczone możliwości organu pomocy społecznej.
Z powyższych prawidłowych ustaleń wynika, że skarżący spełnia ustawowe kryterium dochodowe, od którego spełnienia ustawodawca uzależnia przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. Poczynione ustalenia wskazują, że zostały w sprawie wyjaśnione wszystkie istotne okoliczności faktyczne mające wpływ na wynik sprawy.
W okolicznościach faktycznych sprawy znajdował zatem zastosowanie art. 39 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1). Może on być przyznany w szczególności na pokrycie: części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Z przepisów tych wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane jest przez organy w ramach uznania administracyjnego, a ponadto przepis art. 39 ust. 1 u.p.s. nie może być interpretowany z pominięciem innych przepisów powołanej ustawy, w tym m.in. art. 3 ust. 4 u.p.s. nakładającego na organy pomocy społecznej obowiązek uwzględnienia budżetu, którym dysponują na realizację przypisanych im przez ustawodawcę celów.
Podkreślenia wymaga, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować swoje zadania. W związku z tym są one zobligowane dokonywać oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych możliwości finansowych. Organy pomocy społecznej są więc upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a nawet odmowy udzielenia pomocy społecznej, gdyż posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Muszą zatem dokonywać gradacji wagi zgłaszanych przez takie osoby potrzeb. W ramach pomocy społecznej nie jest więc możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Nawet przy tym niewielkie przesunięcie środków, którymi dysponuje organ, może skutkować brakiem realizacji ustalonych celów, jak chociażby udzielenie pomocy osobom bardziej potrzebującym.
W takich sytuacjach odmowa przyznania lub przyznanie w niższej od oczekiwanej wysokości osobie ubiegającej się o tego rodzaju świadczenia może być więc podyktowana brakiem dostatecznych środków na ich pokrycie i to nawet wówczas, gdy potencjalny beneficjent, z uwagi na swoją sytuację osobistą i majątkową, spełnia kryteria niezbędne do ich otrzymania.
Należy także wskazać, iż przyznanie zasiłku celowego ma na celu umożliwienie zaspokojenia niezbędnych potrzeb (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Udzielane w ramach pomocy społecznej wsparcie ma więc charakter tylko pomocniczy (art. 2 ust. 1 u.p.s.), co oznacza, iż jedynie uzupełnia ono środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej i łączyć się musi ze współdziałaniem z jej strony, zmierzającym do przezwyciężenia powstałych trudności życiowych. Świadczeń z pomocy społecznej nie można traktować jako stałych i należnych źródeł utrzymania.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że orzekające w sprawie organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a podjęta przez nie decyzja została w sposób prawidłowy i wyczerpujący uzasadniona. Przyznając skarżącemu pomoc w kwocie 450,00 zł, tj. w wysokości niższej niż żądana, organy powołały się na możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie. Z ustaleń tych wynika, że możliwości te są ograniczone i uniemożliwiają udzielenie skarżącemu wsparcia w wysokości odpowiadającej jego pełnym oczekiwaniom.
Ponadto dla ustalenia wysokości przyznanego skarżącemu w miesiącu lipcu 2013 r. zasiłku celowego nie bez znaczenia pozostawała okoliczność, iż skarżący otrzymuje również inne formy wsparcia, w tym niemal regularnie są mu przyznawane świadczenia pieniężne na dożywianie. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżący jest stałym beneficjentem pomocy społecznej. Świadczeń z pomocy społecznej nie można traktować jako stałych i należnych źródeł utrzymania.
Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, prawidłowo Sąd I instancji ocenił w okolicznościach faktycznych sprawy, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić niezgodności z prawem, w szczególności z art. 39 ust. 1 u.p.s., w sytuacji, gdy organ pomocy społecznej oceniając z jednej strony sytuację materialną i rodzinną oraz potrzeby skarżącego, z drugiej zaś własne możliwości finansowe i cele, jakie stawia ustawa o pomocy społecznej, uznał, że brak jest możliwości przyznania skarżącemu pomocy finansowej w żądanej wysokości, a swoje stanowisko w tym względzie wyczerpująco uzasadnił, w niczym nie przekraczając granic uznania administracyjnego.
Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja została oparta na prawidłowych ustaleniach co do stanu faktycznego, który właściwie oceniono i adekwatnie do tej oceny ustalono wysokość przyznanej pomocy. Postępowanie dowodowe przeprowadzono z zachowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., a wydana w sprawie decyzja spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
W tej sytuacji podniesione skardze kasacyjnej zarzuty uznać należało za niezasadne. Skarga kasacyjna podlegała zatem oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.