Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II SA/Lu 1192/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, po rozpoznaniu skargi S.P., dalej także skarżący, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] w przedmiocie zasiłku celowego, oddalił skargę (pkt 1 wyroku); przyznał adwokat E.O.-M. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 295,20 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 55,20 zł należnego podatku od towarów i usług (pkt 2 wyroku).
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie - po rozpatrzeniu odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] – wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta Lublin przez Kierownika Filii nr 3 Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie w przedmiocie przyznania skarżącemu pomocy w formie zasiłku celowego na pokrycie w części kosztów zakupu leków i leczenia w kwietniu 2013 r. w kwocie 150,00 zł - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości oraz orzekło o przyznaniu skarżącemu zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie kosztów zakupu leków i leczenia w kwietniu 2013 r. w kwocie 400,00 zł..
Organ I instancji, przyznając skarżącemu zasiłek celowy w kwocie 150,00 zł wskazał, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie z dnia 1 października 2011 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ustalonym na stałe, cierpiącą na liczne schorzenia. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku skarżący uzyskał dochód w wysokości 533,98 zł, na który składał się zasiłek stały w kwocie 400,89 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 132,52 zł. Dochód ten nie przekroczył zatem kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł.
Organ I instancji ustalił ponadto wysokość ponoszonych przez skarżącego wydatków oraz jego zobowiązań z tytułu opłat czynszowych i rachunków za energię elektryczną, a także dokonał analizy przedstawionych przez skarżącego recept z miesiąca maja 2013 r., wycenionych przez skarżącego na kwotę 735,65 zł, rozważając przy tym koszt ich realizacji przy zastosowaniu tańszych leków zawierających te same substancje czynne, ustalając go na kwotę 597,40 zł.
W odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej skarżący zakwestionował wysokość udzielonego mu wsparcia, podtrzymując żądanie przyznania mu tytułem zasiłku celowego na zakup leków kwoty 735,65 zł. Jego zdaniem, obniżenie przyznawanego mu zasiłku do kwoty 150,00 zł, podczas gdy w miesiącu listopadzie 2012 r. wyniósł on 477,00 zł, a w styczniu 2013 r. - 400 zł, jest przejawem arogancji i narusza art. 3 ustawy o pomocy społecznej. Ponadto skarżący stwierdził, że informacje dotyczące stanu jego zadłużenia zostały uzyskane przez organ I instancji w sposób niezgodny z prawem, bowiem nie pochodzą od niego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania, podzieliło ustalenia organu I instancji, iż dochód strony, będącej osobą samotnie gospodarującą, nie przekroczył kryterium dochodowego w wysokości 542 zł, wynosząc w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku 536,41 zł. Podzielił także ustalenia co do stałych wydatków wnioskodawcy oraz wysokości jego zadłużenia. Organ II instancji ustalił, że stan zdrowia skarżącego, będącego osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na stałe, nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia. Kolegium stwierdziło, że w stosunku do poprzedniego okresu wydatki wnioskodawcy związane z zakupem leków wzrosły. Wyceniana przez skarżącego wartość przepisanych mu leków w grudniu 2012 r. opiewała na kwotę 651,28 zł (wartość zamienników przepisanych lekarstw organ I instancji ustalił na kwotę 483,22 zł), zaś w marcu 2013 r. wyniosła już 735,65 zł (597,40 zł w przypadku zamienników).
Biorąc pod uwagę wzrost wydatków skarżącego na leczenie oraz fakt, iż zarówno stan zdrowia, jak i sytuacja finansowa skarżącego nie uległy zmianie, Kolegium uznało za zasadne udzielenie skarżącemu dofinansowania do zakupu leków na dotychczasowym poziomie i w konsekwencji przyznało mu na ten cel wsparcie w wysokości analogicznej jak w miesiącu styczniu 2013 r., tj. w kwocie 400,00 zł.
S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz przyznania mu zasiłku celowego w wysokości 735,65 zł na zakup leków za okres trzech miesięcy II kwartału 2013 r.
W uzasadnieniu ponownie podniósł, iż nieprzyznanie mu zasiłku celowego na zakup leków we wnioskowanej wysokości nie tylko uniemożliwia mu właściwe leczenie zgodnie z zaleceniami lekarskimi, ale również naraża go na ciężkie kalectwo lub utratę życia. Wskazał również, że w 2012 r. Kolegium na ten sam cel przyznało mu zasiłek celowy w kwocie 477,00 zł. Podniósł, że jego potrzeby w II kwartale 2013 r. znacznie przewyższają kwotę 2.000,00 zł. Już samo zapewnienie pięciu posiłków dziennie dla osoby samotnej i nieporadnej, na diecie niezbędnej dla prawidłowego leczenia farmakologicznego, jest bardzo kosztowne. Kwota dochodzona jest ponad trzykrotnie niższa od zgłoszonych potrzeb, a tym samym pełni jedynie funkcję wspierającą.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że nie jest ona zasadna.
Sąd ten wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz.182 ze zm.), dalej u.p.s., pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Rodzaj, forma i rozmiar świadczeń z pomocy społecznej powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy, a potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (art. 3 ust. 3 i 4 u.p.s.).
Sąd I instancji przytaczając treść art. 39 ust. 1 i 2 u.p.s. podał, że przyznanie świadczenia na podstawie tego unormowania, jak wynika z jego treści, pozostaje w dyspozycji właściwego organu, co sprawia, że decyzja w tym przedmiocie ma charakter uznaniowy. Uznaniu administracyjnemu organu rozpoznającego sprawę podlega także wysokość przyznanego zasiłku. Sąd I instancji podkreślił, że kontrola legalności decyzji wydawanych w ramach uznania administracyjnego sprowadza się do oceny, czy organ administracji uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach swego uznania nie naruszył zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji poprzedzającego wydanie decyzji.
W ocenie Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym. Wskazał, że ma ona charakter reformatoryjny w stosunku do poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej i na jej podstawie wysokość zasiłku celowego przyznanego skarżącemu przez organ I instancji została zwiększona z kwoty 150,00 zł do kwoty 400,00 zł.
Sąd I instancji podkreślił, że przyznanie skarżącemu pomocy w kwocie 400,00 zł, tj. w wysokości analogicznej do otrzymywanego przez skarżącego wsparcia na zakup leków w poprzednich okresach, Kolegium uzasadniło bezspornym brakiem poprawy stanu zdrowia skarżącego, przy jednoczesnym wzroście kosztów jego leczenia. Jednocześnie organ II instancji dokonał szczegółowej analizy wydatków skarżącego oraz stanu zadłużenia jego mieszkania, które na dzień 30 czerwca 2013 r. wynosiło 2.773,00 zł. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji w zakresie sytuacji życiowej skarżącego. Ustalił, że skarżący prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zaś jego dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku wyniósł 533,98 zł i tym samym nie przekroczył określonego w art. 8 ust. 1 pkt 1 u.p.s. kryterium dochodowego, które dla osób samotnie gospodarujących wynosi obecnie 542,00 zł.
W ocenie Sądu I instancji, zarzuty skargi nie są zasadne. Zaskarżonej decyzji nie można zarzucić dowolności. Decyzja ta nie przekracza granic uznania administracyjnego, w ramach którego organ pomocy społecznej, nawet w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę ustawowych przesłanek przyznania zasiłku celowego, może, ale nie musi go przyznać. Udzielając świadczeń z pomocy społecznej organ ma bowiem obowiązek kierować się przede wszystkim ogólną zasadą dostosowania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględnienia potrzeb innych osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Uznanie administracyjne obejmuje również prawo organu do ustalania hierarchii zgłaszanych potrzeb.
Zdaniem Sądu I instancji, zaskarżona decyzja została oparta na prawidłowych ustaleniach co do stanu faktycznego, który właściwie oceniono i adekwatnie do tej oceny ustalono wysokość przyznanej pomocy. Organy spełniły przy tym wynikający z art. 106 ust. 4 u.p.s. obowiązek aktualizacji wywiadu środowiskowego z wnioskodawcą. Postępowanie dowodowe przeprowadzono z zachowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 3 k.p.a.
W skardze kasacyjnej, S. P. zaskarżył powyższy wyrok w całości.
Wyrokowi zarzucono:
- I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. przez naruszenie przez organy obu instancji przepisów:
- - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak należytego i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych, poprzez pominięcie że kwota 400 zł zasiłku przyznanego skarżącemu nie zapewni wykupu leków przypisanych przez lekarza oraz prawidłowego leczenia skarżącego i nieustalenie kosztów, których skarżący nie jest w stanie samodzielnie ponieść;
- - art. 107 § 1 i 3 K.p.a. przez brak w uzasadnieniu decyzji szczegółowej oceny sytuacji życiowej skarżącego w kontekście zgłoszonej potrzeby;
- II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a, a mianowicie:
- - art. 39 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że organ administracji wydając zaskarżoną decyzję nie przekroczył granic uznania administracyjnego, tzn. przysługującego mu prawa do swobodnej oceny dowodów i ustalenia wysokości świadczenia zgodnie z celami pomocy społecznej.
W oparciu o powyższe zarzuty, wniesiono o uchylenie wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.
W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w celu poczynienia prawidłowych ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie istniała potrzeba szczegółowej oceny sytuacji życiowej skarżącego, tj. materialnej, finansowej i zdrowotnej, w celu ustalenia, czy po stronie skarżącego występują rzeczywiste potrzeby w zakresie zakupu leków, a przede wszystkim kosztów, których nie jest w stanie samodzielnie ponieść. Zdaniem skarżącego organy administracji obu instancji takiej szczegółowej oceny nie dokonały. Skarżący podkreślił, że na organie rozpoznającym sprawę o świadczenie z zakresu pomocy społecznej ciąży obowiązek szczegółowej dbałości o dokonanie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz staranne wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy wydaniu rozstrzygnięcia. Uzasadnienie powinno stwarzać stronie postępowania oraz organowi wyższego stopnia, a także sądowi administracyjnemu możliwość kontroli prawidłowości toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów rozstrzygnięcia. Ma to szczególnie istotne znaczenie przy ocenie prawidłowości decyzji o charakterze uznaniowym, do jakich należy wydana decyzja w przedmiocie zasiłku celowego.
Skarżący podkreślił, że udzielona pomoc nie jest odpowiednia do jego sytuacji życiowej i nie zabezpiecza niezbędnej jego potrzeby życiowe. Nie jest też zgodna z celami pomocy społecznej stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej, gdyż nie pozwala mu na egzystencję w warunkach odpowiadających godności człowieka. W ocenie skarżącego zaskarżona decyzja organu administracji nosi cechy dowolności.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r. poz. 718), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 tej ustawy, jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej.
W sytuacji, gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności co do zasady rozpoznaniu podlega ostatnio wymieniony zarzut. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo, że nie został skutecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez Sąd I instancji przepis prawa materialnego, chyba, że postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, jak to ma miejsce w niniejszej sprawie. W takiej sytuacji uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).
Wbrew zarzutom skarżącego zaskarżony wyrok w niczym nie narusza art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., a także art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy zostały należycie wyjaśnione zgodnie z regułami art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., prawidłowo zostały też ocenione przez pryzmat przesłanek z art. 39 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 3 ust.1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 182 ze zm.), a wydana w sprawie decyzja będąca przedmiotem kontroli Sądu I instancji, w niczym nie uchybia art. 107 § 1 i 3 K.p.a. Zawiera bowiem szczegółową ocenę sytuacji życiowej skarżącego w kontekście zgłoszonej potrzeby.
Z ustaleń poczynionych w sprawie w oparciu o wyczerpująco zebrany i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy wynika, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w Lublinie z dnia 1 października 2011 r. o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności ustalonym na stałe, cierpiącą na liczne schorzenia. W miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku uzyskał dochód w wysokości 533,98 zł, na który składał się zasiłek stały w kwocie 400,89 zł oraz dodatek mieszkaniowy w wysokości 132,52 zł. Dochód ten nie przekroczył zatem ustawowego kryterium dochodowego, które dla osoby samotnie gospodarującej wynosi 542,00 zł. W sprawie zostało ustalone, że stan zdrowia skarżącego, będącego osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym na stałe, nie pozwala mu na podjęcie zatrudnienia. Ustalono również, że w stosunku do poprzedniego okresu wydatki skarżącego związane z zakupem leków wzrosły.
Wyceniana przez skarżącego wartość przepisanych mu leków w grudniu 2012 r. opiewała na kwotę 651,28 zł (wartość zamienników przepisanych lekarstw ustalono na kwotę 483,22 zł), zaś w marcu 2013 r. wyniosła już 735,65 zł (597,40 zł w przypadku zamienników). Mając na uwadze z jednej strony wzrost wydatków skarżącego na leczenie, z drugiej zaś, że zarówno stan zdrowia, jak i sytuacja finansowa skarżącego nie uległy zmianie, za zasadne uznano udzielenie skarżącemu dofinansowania do zakupu leków na dotychczasowym poziomie w związku z czym przyznano skarżącemu na ten cel zasiłek celowy w wysokości analogicznej jak w miesiącu styczniu 2013 r., tj. w kwocie 400,00 zł.
Z powyższych prawidłowych ustaleń wynika, że skarżący spełnia ustawowe kryterium dochodowe, od którego spełnienia ustawodawca uzależnia przyznanie świadczeń z pomocy społecznej. W okolicznościach faktycznych sprawy znajdował zatem zastosowanie art. 39 ust. 1 u.p.s. Zgodnie z tym przepisem, zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej (ust. 1). Może on być przyznany w szczególności na pokrycie: części lub całości kosztów zakupu żywności, leków i leczenia, opału, odzieży, niezbędnych przedmiotów użytku domowego, drobnych remontów i napraw w mieszkaniu, a także kosztów pogrzebu (ust. 2). Z przepisów tych wynika, że rozstrzygnięcie w przedmiocie przyznania zasiłku celowego podejmowane jest przez organy w ramach uznania administracyjnego, a ponadto przepis art. 39 ust. 1 u.p.s. nie może być interpretowany z pominięciem innych przepisów powołanej ustawy, w tym m.in. art. 3 ust. 4 u.p.s. nakładającego na organy pomocy społecznej obowiązek uwzględnienia budżetu, którym dysponują na realizację przypisanych im przez ustawodawcę celów.
Podkreślenia wymaga, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować swoje zadania. W związku z tym są one zobligowane dokonywać oceny nie tylko niezbędnych potrzeb życiowych osób uprawnionych do tych świadczeń, ale także własnych możliwości finansowych. Organy pomocy społecznej są więc upoważnione do limitowania rozmiaru przyznawanych świadczeń z uwagi na ograniczone środki finansowe, a nawet odmowy udzielenia pomocy społecznej, gdyż posiadane fundusze muszą rozdzielać pomiędzy stale rosnącą liczbę osób wymagających wsparcia. Muszą zatem dokonywać gradacji wagi zgłaszanych przez takie osoby potrzeb. W ramach pomocy społecznej nie jest więc możliwe zaspokojenie wszystkich, nawet uzasadnionych, potrzeb osób uprawnionych do przedmiotowych świadczeń. Nawet przy tym niewielkie przesunięcie środków, którymi dysponuje organ, może skutkować brakiem realizacji ustalonych celów, jak chociażby udzielenie pomocy osobom bardziej potrzebującym.
W takich sytuacjach odmowa przyznania lub przyznanie w niższej od oczekiwanej wysokości osobie ubiegającej się o tego rodzaju świadczenia może być więc podyktowana brakiem dostatecznych środków na ich pokrycie i to nawet wówczas, gdy potencjalny beneficjent, z uwagi na swoją sytuację osobistą i majątkową, spełnia kryteria niezbędne do ich otrzymania.
Należy także wskazać, iż przyznanie zasiłku celowego ma na celu umożliwienie zaspokojenia niezbędnych potrzeb (art. 3 ust. 1 u.p.s.). Udzielane w ramach pomocy społecznej wsparcie ma więc charakter tylko pomocniczy (art. 2 ust. 1 u.p.s.), co oznacza, iż jedynie uzupełnia ono środki, możliwości i uprawnienia własne osoby objętej systemem świadczeń z pomocy społecznej i łączyć się musi z współdziałaniem z jej strony, zmierzającym do przezwyciężenia powstałych trudności życiowych. Świadczeń z pomocy społecznej nie można traktować jako stałych i należnych źródeł utrzymania.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem Sądu I instancji, że orzekające w sprawie organy administracji nie przekroczyły granic uznania administracyjnego, a podjęta przez nie decyzja została w sposób prawidłowy i wyczerpujący uzasadniona. Przyznając skarżącemu pomoc w kwocie 400,00 zł, tj. w wysokości niższej niż żądana, organy szczegółowo przedstawiły możliwości finansowe Miejskiego Ośrodka Pomocy Rodzinie w Lublinie, w tym wysokość środków przeznaczonych w 2013 r. na wsparcie związane z dofinansowaniem zakupu leków i kosztów leczenia, a tym samym potwierdziły swe przekonanie, iż możliwości te są ograniczone i uniemożliwiają udzielenie skarżącemu wsparcia w wysokości odpowiadającej jego pełnym oczekiwaniom.
Ponadto dla ustalenia wysokości przyznanego skarżącemu w miesiącu kwietniu 2013 r. zasiłku celowego nie bez znaczenia pozostawała okoliczność, iż skarżący otrzymuje również inne formy wsparcia, w tym niemal regularnie są mu przyznawane świadczenia pieniężne na dożywianie. Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że skarżący jest stałym beneficjentem pomocy społecznej. Świadczeń z pomocy społecznej nie można traktować jako stałych i należnych źródeł utrzymania.
Wbrew zarzutom skarżącego kasacyjnie, prawidłowo Sąd I instancji ocenił w okolicznościach faktycznych sprawy, że zaskarżonej decyzji nie można zarzucić niezgodności z prawem, w szczególności z art. 39 ust. 1 u.p.s., w sytuacji, gdy organ pomocy społecznej oceniając z jednej strony sytuację materialną i rodzinną oraz potrzeby skarżącego, z drugiej zaś własne możliwości finansowe i cele, jakie stawia ustawa o pomocy społecznej, uznał, że brak jest możliwości przyznania skarżącemu pomocy finansowej w żądanej wysokości, a swoje stanowisko w tym względzie wyczerpująco uzasadnił, w niczym nie przekraczając granic uznania administracyjnego.
Podsumowując stwierdzić należy, że zaskarżona do Sądu I instancji decyzja została oparta na prawidłowych ustaleniach co do stanu faktycznego, który właściwie oceniono i adekwatnie do tej oceny ustalono wysokość przyznanej pomocy. Postępowanie dowodowe przeprowadzono z zachowaniem zasad określonych w przepisach art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 K.p.a., a wydana w sprawie decyzji spełnia wymogi przewidziane w art. 107 § 1 i 3 K.p.a.
W tej sytuacji podniesione skardze kasacyjnej zarzuty uznać należało za niezasadne. Skarga kasacyjna podlegała zatem oddaleniu, co orzeczono na podstawie art. 184 P.p.s.a.