Uzasadnienie
Wyrokiem z 17 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1414/12, Wojewódzki Sąd Administracyjne w Warszawie oddalił skargę E. M. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z [...] czerwca 2012 r., nr [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w sprawie zwolnienia ze służby.
Wyrok zapadł w następującym stanie sprawy:
Rozkazem personalnym Szefa ABW nr [...] z [...] czerwca 2006 r. E.M. została zwolniona ze służby w ABW z dniem 30 kwietnia 2007 r.. Nie skorzystała z możliwości zaskarżenia powyższego rozkazu personalnego i stał się on ostateczny w administracyjnym toku instancji.
Wnioskiem z 16 lutego 2012 r. pełnomocnik E. M. wystąpił do Szefa ABW o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] czerwca 2006 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.. Zarzucił, że powyższy rozkaz personalny wydany został z rażącym naruszeniem prawa, wskazując na art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a. oraz Dyrektywę Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającą ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy.
Pełnomocnik zaznaczył, że powyższa Dyrektywa została implementowana do polskiego porządku prawnego w prawie pracy, jednakże ma ona zastosowanie również do służb mundurowych. Zgodnie natomiast z uchwałą Sądu Najwyższego z 1 stycznia 2009 r., sygn. akt II PZP 13/08, będącą interpretacją Dyrektywy, osiągniecie wieku emerytalnego i nabycie prawa do emerytury nie może stanowić wyłącznej przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę.
Skoro zatem jedyną przyczyną zwolnienia major E. M. było uzyskanie uprawnień do emerytury, a organ nie wskazuje na inne przyczyny tego zwolnienia, należy uznać, że rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem prawa, powodującym jego nieważność.
Rozpoznając powyższy wniosek Szef ABW, decyzją z [...] kwietnia 2012 r., wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 k.p.a., odmówił stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego..
W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że w postępowaniu o stwierdzenie nieważności konieczne jest wykazanie takich wad decyzji administracyjnej, które uznane są przez ustawodawcę za wady powodujące jej wyeliminowanie z obrotu prawnego ze skutkiem wstecznym.
Rażące naruszenie prawa ma natomiast miejsce wtedy, gdy istnieje przepis dający podstawę do wydania decyzji administracyjnej, a rozstrzygnięcie zawarte w decyzji, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w tym przepisie. Innymi słowy, o rażącym naruszeniu prawa można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności.
Organ wskazał, że w przedmiotowej sprawie podstawę prawną rozkazu o zwolnieniu E. M. ze służby stanowił art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu, zgodnie z którym "funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych".
Organ zaznaczył, że osiągnięcie odpowiedniego okresu wysługi emerytalnej pozwala funkcjonariuszowi złożyć raport o zwolnienie ze służby (art. 60 ust. 3 ustawy o ABW oraz AW), bądź w przypadku braku takiego raportu - prawo umożliwia przełożonemu zwolnienie funkcjonariusza z urzędu. Przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW wprost stanowi bowiem, że "funkcjonariusza można zwolnić". Zwolnienie funkcjonariusza ze służby na podstawie wymienionego przepisu ma więc charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. W przypadku tego typu zwolnienia nie jest wymagana zgoda funkcjonariusza, ani też spełnienie żadnych dodatkowych wymogów. Na podjęcie przez organ decyzji o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby nie wpływa wiek, stan zdrowia, kwalifikacje, nienagannie pełniona służba ani sytuacja materialna strony. Jedynym kryterium branym pod uwagę przy zwolnieniu na tej podstawie jest nabycie przez niego prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych.
Ponieważ E.M. nabyła prawo do emerytury w pełnym wymiarze, Szef ABW, działając w ramach tzw. uznania administracyjnego, skorzystał z dyspozycji z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW i zwolnił wyżej wymienioną ze służby.
Organ podkreślił jednocześnie, że termin zwolnienia E. M. ze służby został wyznaczony z uwzględnieniem okresu, o którym mowa w § 21 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 2 lipca 2003 r. w sprawie przebiegu służby funkcjonariuszy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (Dz. U. Nr 120, poz. 1125 ze zm.). E.M. została bowiem zapoznana z rozkazem o zwolnieniu ze służby na dziesięć miesięcy przed terminem zwolnienia, określonym w rozkazie personalnym nr [...] z [...] czerwca 2006 r..
Ustosunkowując się natomiast do zarzutu naruszenia ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wyrażonych w art. 7, art. 8 i art. 11 k.p.a., organ stwierdził, że okoliczności i powód zwolnienia ze służby przedstawiony w zaskarżonym rozkazie personalnym był E.M. znany. Wobec powyższego nie znajduje uzasadnienia argument pełnomocnika strony, że organ nie wskazał w sposób wyczerpujący powodów, dla których wydał rozkaz o zwolnieniu skarżącej ze służby, a także nie przekonał strony o słuszności zawartego w nim rozstrzygnięcia.
W ocenie organu nie jest również zasadny zarzut naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., bowiem przedmiotowy rozkaz odpowiada wszystkim wymogom przewidzianym dla decyzji administracyjnych, jak również zawiera przywołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie oraz uzasadnienie faktyczne.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy, organ stwierdził, że nie jest on zasadny, gdyż powyższa regulacja prawa wspólnotowego nie ma zastosowania wobec funkcjonariuszy ABW. Funkcjonariusz ABW nie należy bowiem do kategorii pracowników, których stosunek pracy regulują przepisy prawa pracy, gdyż jest to stosunek o charakterze administracyjno - prawnym. Zaznaczył przy tym, że w pkt 19 preambuły tej Dyrektywy zapisano, że aby umożliwić Państwom Członkowskim utrzymywanie skuteczności sił zbrojnych, mogą one nie stosować przepisów niniejszej dyrektywy, dotyczących niepełnosprawności i wieku w całych siłach zbrojnych lub ich części.
Organ wskazał jednocześnie, iż ustawa z dnia 24 maja 2002 r. o ABW oraz AW nie zawiera generalnej zasady, że w sprawach w niej nieuregulowanych stosuje się przepisy Kodeksu pracy. Skoro więc funkcjonariusz ABW w ramach nawiązanego z nim stosunku służbowego nie może powoływać się na przepisy Kodeksu pracy bez wyraźnego odesłania do tego aktu w ustawie, to tym bardziej nie będą do niego miały zastosowania regulacje prawa wspólnotowego włączone do przepisów krajowego prawa pracy.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy pełnomocnik E. M. powtórzył zarzuty podnoszone w trakcie postępowania.
Szef ABW, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z [...] czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z [...] kwietnia 2012 r., odmawiającą stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] czerwca 2006 r.
W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał swoją wcześniejszą argumentację, ponownie podkreślając, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] z [...] czerwca 2006 r. sprowadza się do oceny, czy rozkaz ten został wydany z rażącym naruszeniem prawa.
Ustosunkowując się do zarzutów pełnomocnika skarżącej, przedstawionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, organ stwierdził, że są one bezpodstawne. Szef ABW, wydając rozkaz personalny nr [...] z [...] czerwca 2006 r., w jego uzasadnieniu przedstawił bowiem przyczynę zwolnienia skarżącej ze służby. Organ zaznaczył też, że od momentu wydania kwestionowanego rozkazu do dnia faktycznego rozwiązania stosunku służbowego E.M. miała ponad dziesięć miesięcy na zgłoszenie Szefowi ABW ewentualnych uwag czy wątpliwości, co do zasadności wydanego przez niego rozstrzygnięcia. Nadto skarżąca mogła również zakwestionować przedmiotowy rozkaz, występując do Szefa ABW z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, czego jednakże nie uczyniła.
W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pełnomocnik E. M. zarzucił organowi naruszenie: przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz przepisów prawa procesowego przez naruszenie art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 k.p.a..
W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Szefa ABW, utrzymującej w mocy decyzję tego organu z dnia [...] kwietnia 2012 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik ponownie stwierdził, że rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. stanowi w stosunku do skarżącej dyskryminację ze względu na wiek.
Pomimo bowiem, że w przypadku E. M. zachodzą przesłanki określone w art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, to jednak uzasadnienie decyzji nie wskazuje przyczyn jej wydania. Rozkaz personalny, wydany na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW, jest natomiast decyzją uznaniową, powinien zatem być wydany w oparciu o w pełni wyjaśniony stan faktyczny oraz na podstawie zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego. W uzasadnieniu organ powinien zaś zawrzeć motywy, którymi kierował się przy wydawaniu decyzji.
Pełnomocnik podkreślił, że nabycie uprawnień do emerytury samo przez się nie uzasadnia konieczności zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Tym bardziej, że przejście na emeryturę jest uprawnieniem każdego funkcjonariusza, a nie obowiązkiem. Organ nie wskazał natomiast na czym polega interes społeczny oraz interes służby, które były przyczyną zwolnienia E. M. ze służby w ABW.
W ocenie pełnomocnika, nietrafne jest również stwierdzenie, że w toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności sprawy. W decyzji stwierdzono wprawdzie, że zebrano szereg dokumentów związanych ze służbą i zwolnieniem E. M. Przedmiotowy rozkaz personalny nie wskazuje jednak, że wzięte zostały pod uwagę wymienione dokumenty. Uzasadnienie rozkazu personalnego wskazuje wyłącznie na art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW jako podstawę prawną zwolnienia. Decyzja o zwolnieniu ze służby na podstawie art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW jest natomiast decyzją uznaniową i dlatego wymaga rzetelnego uzasadnienia, zgodnie z treścią art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a..
Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że polski ustawodawca implementował Dyrektywę Rady 2000/78/WE w prawie pracy. W świetle art. 3 ust. 1 tej Dyrektywy, państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. Jednakże w ustawie o ABW oraz AW brak jest stosownej regulacji, jak również zakresu wyłączenia jej stosowania.
Oceniając zaskarżoną decyzję Sąd I instancji stwierdził, że skarga E. M. nie zasługuje na uwzględnienie.
Zaskarżona decyzja Szefa ABW wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, zainicjowanym wnioskiem skarżącej o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozkazu personalnego Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. w przedmiocie zwolnienia E. M. ze służby w ABW. Jako podstawę swojego żądania skarżąca wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając, że wskazany rozkaz personalny rażąco narusza prawo.
Podkreślił Sąd I instancji, że instytucja stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem administracyjnym o charakterze nadzwyczajnym, które ogranicza się do ustalenia, czy decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a.. Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej wymaga w związku z tym ustalenia, że decyzja dotknięta jest jedną z wad kwalifikowanych, określonych w tym przepisie. W postępowaniu tym organ nie może natomiast rozpatrywać sprawy co do jej istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym.
Podstawę prawną zwolnienia E. M. ze służby w ABW stanowił przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. nr 29 poz. 154 ze zm.). Przepis ten stanowi, że funkcjonariusza można zwolnić ze służby w przypadku nabycia prawa do emerytury w pełnym wymiarze, określonego w przepisach odrębnych. Z literalnej wykładni przepisu art. 60 ust. 2 pkt 4 wynika, że nabycie prawa do emerytury w pełnym wymiarze jest jedyną przesłanką, od której ustawodawca uzależnił możliwość zwolnienia funkcjonariusza ze służby na tej podstawie prawnej.
W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że E.M. w dacie zwolnienia ze służby w ABW na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nabyła prawo do emerytury w pełnym wymiarze. Skoro zatem w rozpoznawanej sprawie zaistniała, wynikająca z art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW przesłanka zwolnienia skarżącej ze służby, to w ocenie Sądu I instancji rozkazowi personalnemu Szefa ABW nr [...] z dnia [...] czerwca 2006 r. nie można postawić zarzutu rażącego naruszenia prawa materialnego.
WSA zgodził się ze skarżącą, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiająca ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy ma zastosowanie również do służb mundurowych, a zatem w sytuacji, gdy osiągnięcie wieku emerytalnego stanowiło wyłączną przyczynę zwolnienia funkcjonariusza ze służby, należy rozważyć, czy w świetle regulacji prawa wspólnotowego nie stanowi to dyskryminacji z uwagi na wiek (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2009 r., sygn. akt I OSK 649/09, LEX nr 582485).
Podkreślił orzekający w I instancji Sąd, że w wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni prawa krajowego w świetle przepisów Dyrektywy nie stanął jednak na stanowisku, że zwolnienie funkcjonariusza ze służby dokonane wyłącznie z powodu osiągnięcia przez niego wieku emerytalnego, bez uwzględnienia w tym zakresie regulacji prawa wspólnotowego, stanowi kwalifikowaną wadę, skutkującą stwierdzeniem nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby.
O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można bowiem mówić wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, który jest jasny i klarowny oraz gdy charakter tego naruszenia powoduje, że taka decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Trzeba zauważyć przy tym, że w judykaturze podkreśla się, że przy kwalifikowaniu naruszenia jako rażące nie chodzi o błędy w wykładni prawa, a zatem także błędy w wykładni prawa krajowego w świetle regulacji prawa wspólnotowego, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 1999 r., sygn. akt V SA 1970/98, LEX nr 50195).
Uwzględniając powyższe stanowisko przytoczone w orzecznictwie Sąd I instancji przesądził, że nie sposób uznać, by rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z [...] czerwca 2006 r. o zwolnieniu E. M. ze służby w ABW, z uwagi na nabycie przez nią prawa do emerytury w pełnym wymiarze, został wydany z rażącym naruszeniem przepisów prawa materialnego.
W ocenie Sądu I instancji, nie znajdują również potwierdzenia zarzuty skarżącej co do rażącego naruszenia przez Szefa ABW, przy wydaniu przedmiotowego rozkazu personalnego, przepisów postępowania, zwłaszcza że nie każde naruszenie przepisu prawa procesowego wpływa na prawidłowość wydanej decyzji. Musi bowiem zaistnieć związek przyczynowy między naruszeniem prawa procesowego a treścią wydanego rozstrzygnięcia.
Stan faktyczny niniejszej sprawy nie budzi natomiast żadnych wątpliwości. Skarżąca nabyła prawo do emerytury w pełnym wymiarze i z tej przyczyny Szef ABW podjął decyzję o zwolnieniu jej ze służby w oparciu o art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW. Nie można w tej sytuacji uznać, że wydając przedmiotową decyzję Szef ABW naruszył wskazywane przez skarżącą zasady ogólne postępowania administracyjnego, określone w art. 7, art. 8 oraz art. 11 k.p.a., bądź też przepisy dotyczące postępowania dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Wbrew zarzutom skarżącej, decyzja ta spełnia również wymogi określone w art. 107 § 1 k.p.a.
Reasumując, za niezasadne uznał Sąd I instancji zarzuty skarżącej, że rozkaz personalny Szefa ABW nr [...] z [...] czerwca 2006 r. wydany został z rażącym naruszeniem wskazanych w skardze przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła E.M.. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r. ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz. U. UE. L. 2000.303.16) oraz art. 60 ust. 2 pkt. 4 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu poprzez błędne przyjęcie, że przepis ten stanowi samodzielną podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby. Naruszenia przepisów postępowania, którego uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy skarżąca kasacyjnie upatruje w naruszeniu art. 3 § 1 p.p.s.a w zw. z 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niedostrzeżenie ewidentnego naruszenia przepisów ustawowych przez organ administracji, co spowodowało wydanie w tej sprawie nietrafnego orzeczenia.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przedmiotowy rozkaz personalny narusza wskazane przepisy oraz stanowi w stosunku do skarżącej kasacyjnie dyskryminacje ze względu na wiek. Rozkaz jest decyzją uznaniową, powinien zatem zostać wydany w oparciu o w pełni wyjaśniony stan faktyczny. W uzasadnieniu organ powinien zawrzeć motywy, którymi się kierował przy wydawaniu decyzji. Nie podzieliła skarżąca kasacyjnie stanowiska Sądu I instancji, że stan faktyczny jest jasny i nie budzący wątpliwości. Nabycie uprawnień do emerytury nie uzasadnia konieczności zwolnienia funkcjonariusza ze służby tym bardziej, że przejście na emeryturę jest uprawnieniem funkcjonariusza, a nie obowiązkiem. Organ nie wskazał, na czym polega interes społeczny oraz interes służby, które były przyczyną zwolnienia E. M. Nietrafne jest, zdaniem skarżącej kasacyjnie, stwierdzenie, że w toku postępowania zbadane zostały wszystkie okoliczności sprawy. W decyzji stwierdzono, że zebrano szereg dokumentów związanych ze służbą i zwolnieniem E. M., natomiast przedmiotowy rozkaz personalny nie wskazuje, że dokumenty te wzięte zostały pod uwagę. Podkreśliła skarżąca kasacyjnie, że brak rzetelnego uzasadnienie decyzji uznaniowej stanowi naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.. Fakt nabycia przez funkcjonariusza prawa do emerytury z tytułu pełnej wysługi emerytalnej może jedynie uruchamiać sam proces wypracowania decyzji o ewentualnym zwolnieniu, nie może zaś stanowić samodzielnej przesłanki implikującej taką decyzje (wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 332/10).
Przepis art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy o ABW oraz AW nie nakazuje wprost zwalniania ze służby funkcjonariuszy z powodu nabycia przez nich prawa do emerytury z tytułu osiągnięcia pełnej wysługi lat. Jest to norma o charakterze uznaniowym. Zatem organ winien poza niesporną w niniejszej sprawie okolicznością nabycia przez funkcjonariusza prawa do emerytury z tego tytułu, wskazać także inną przyczynę lub przyczyny warunkujące zwolnienie. Przyczyną taką może być wykazana dowodami okoliczność, że wiek funkcjonariusza uniemożliwia wykonywanie zadań, które mogą zostać mu powierzone, z uwzględnieniem celu utrzymania zdolności operacyjnej tej służby.
Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie w zwolnieniu policjanta z uwagi na osiągnięcie prawa do emerytury w pełnym wymiarze upatruje także dyskryminacji ze względu na wiek, w rozumieniu Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy (Dz.Urz. WE L 303, z dnia 2 grudnia 2000 r., Dz.Urz. UE Polskie Wydanie Specjalne rozdz. 5, tom 4 s. 79, wydanej na podstawie art. 13 TWE). Zakres jej stosowania określa art. 3, zgodnie z którym stosuje się ją do wszystkich osób zarówno sektora publicznego jak i prywatnego, włącznie z instytucjami publicznymi, w odniesieniu do warunków zatrudnienia i pracy, łącznie z warunkami zwalniania i wynagradzania (art. 3 ust. 1 pkt c). W świetle art. 3 ust. 1 tej dyrektywy państwa członkowskie mogą ustalić, że niniejsza dyrektywa w kwestii dyskryminacji ze względu na niepełnosprawność lub wiek, nie znajduje zastosowania wobec sił zbrojnych. Polski ustawodawca implementował dyrektywę w prawie pracy. Niewątpliwie ma ona zastosowanie również do służb mundurowych. Jednakże w ustawie o ABW oraz AW brak jest stosownej regulacji, jak również określenia zakresu wyłączenia jej stosowania.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Naczelny Sąd Administracyjny, jak stanowi art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Sąd ten kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli, Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.
Zgodnie z przepisem art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie wskazała obie podstawy.
Sądowi I instancji zarzucono naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 3 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez niedostrzeżenie ewidentnego naruszenia przepisów ustawowych, co spowodowało wydanie w sprawie nietrafnego orzeczenia. Skład orzekający w niniejszej sprawie uznaje ten zarzut za chybiony, gdyż zaskarżony wyrok został wydany po zbadaniu legalności decyzji wydanych w postępowaniu administracyjnym. Kwestionowanie podjętego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia nie jest bowiem równoznaczne z brakiem dokonania przez sąd administracyjny oceny zaskarżonych decyzji pod kątem zgodności z prawem.
Druga grupa zarzutów dotyczy naruszenia prawa materialnego: błędnej wykładni Dyrektywy Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., ustanawiającej ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy oraz art. 60 ust. 2 pkt 4 ustawy z 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu.
W pierwszej kolejności wskazać należy na błędy konstrukcyjne skargi kasacyjnej. Stosownie do treści art. 176 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany.
W niniejszej sprawie skarga kasacyjna wymogów tych w sposób należyty nie spełnia. Czyni co prawda zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, zawiera oznaczenie zaskarżonego wyroku oraz wskazuje zakres zaskarżenia, a także prawidłowo formułuje żądany sposób rozstrzygnięcia sprawy, jednak nie przytacza podstaw kasacyjnych w sposób należyty. W przedmiotowej skardze kasacyjnej zarzucono bowiem naruszenie przepisów prawa materialnego, jednak autor skargi kasacyjnej nie powołał przepisu, który był podstawą orzekania przez organ, co ocenił pod kątem legalności Sąd I instancji. Chodzi mianowicie o zastosowany przez organ przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., który zawiera przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji, wskazując między innymi na rażące naruszenie prawa. Treść tego przepisu i możliwość jego zastosowania w okolicznościach przedmiotowej sprawy były przedmiotem szerokich rozważań zarówno organu jak też Sądu I instancji, co doprowadziło do odmowy stwierdzenia nieważności. Pominięcie w zarzutach skargi kasacyjnej tego przepisu prowadzi do wniosku, że skarga ta nie mogła odnieść zamierzonego skutku.
Wobec powyższego, skoro zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej okazały się nieuzasadnione, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną, na podstawie art. 184 p.p.s.a.. O kosztach sądowych Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.