Uzasadnienie
Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, w dniu 18 listopada 2004 r. pełnomocnik skarżących wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 czerwca 2003 r. /IV SA 3627-3632/01/ uchylającym zaskarżoną przez strony decyzję organu z dnia 20 września 2001 r. (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji o przejęciu na własność Państwa nieruchomości ziemskiej. W skardze na bezczynność zawarto również wniosek wymierzenia organom grzywny, który nie załatwił sprawy po wyroku Sądu.
Jak wynika z dokumentu znajdującego się w aktach, skarga wraz z zarządzeniem Sądu o jej przekazaniu zostały doręczone organowi w dniu 2 grudnia 2004 r. Ponieważ Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w terminie zakreślonym w art. 54 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ tj. 30 dni - nie wykonał czynności do których był zobowiązany - co oznacza, że nie przekazał Sądowi odpowiedzi na skargę wraz z aktami sprawy - pełnomocnik skarżących, działając na podstawie art. 55 par. 1 cyt. wyżej ustawy, w dniu 4 lutego 2005 r. wniósł o wymierzenie organowi grzywny.
Po złożeniu przedmiotowego wniosku do Sądu Administracyjnego Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi w dniu 2 marca 2005 r. przekazał Sądowi, co prawda z opóźnieniem odpowiedź na skargę wraz z aktami administracyjnymi. W tej sytuacji Sąd uznał, iż postępowanie w sprawie z wniosku o wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 55 par. 1 powołanej ustawy stało się bezprzedmiotowe i na podstawie art. 161 par. 1 pkt 1 ustawy umorzył postępowanie sądowe.
Następnie Urszula Dorota T., Marianna Wiesława K., Katarzyna Milenia K., Marian J., Joanna Maria K. i Dorota Jadwiga Ś. złożyli na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną, w której wnieśli o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, zarzucając mu naruszenie art. 161 par. 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i przez niewłaściwe zastosowanie art. 55 par. 1 i pominięcie art. 154 par. 1 i 3 ww. ustawy.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, iż Sąd nie uwzględnił podstawowego zarzutu podniesionego przez strony tj. bezczynności organu po wydaniu wyroku uchylającego decyzje organu, mimo pisemnych wezwań do załatwienia sprawy i żądania ukarania organu grzywną na podstawie art. 154 par. 1 ustawy. Zgodnie z art. 154 par. 3 ustawy nawet ewentualne załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w par. 1 nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania. Przywołanie w uzasadnieniu postanowienia art. 161 par. 1 pkt 1 ustawy jako podstawy umorzenia jest bezzasadne. Nigdy bowiem nie nastąpiło cofnięcia skargi przez strony. Pozostawiając nadal aktualny wniosek o wymierzeniu organowi grzywny na mocy art. 154 par. 1 ustawy jako, że po wydaniu wyroku przez Naczelny Sąd Administracyjny od czerwca 2003 r. organ pozostaje w bezczynności i sprawa nie jest załatwiona, mimo wezwań, zażaleń i skarg zainteresowanych stron.
Wobec niezachowania terminu przesłania akt do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, nałożył się dodatkowo także zarzut z art. 55 par. 1 ustawy. Przesłanie odpowiedzi nie może uwalniać jednak organu od odpowiedzialności z art. 154 par. 1 ustawy. Zarzucono również, że skarżone postanowienie wydano w trybie uproszczonym a uczynił to asesor sądowy, który zdaniem skarżących nie mógł tego uczynić.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 55 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ w razie niezastosowania się /przez organ/ do obowiązków o których mowa w art. 54 par. 2 /przekazania skargi sądowi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni/, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 par. 6.
Stosownie natomiast do art. 154 par. 1 powołanej wyżej ustawy - W razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny.
Powołane wyżej przepisy stanowią o wymierzeniu organowi grzywny na zupełnie innych podstawach z dwóch różniących się powodów. W przepisie art. 55 par. 1 ustawy jest to nieprzekazanie skargi sądowi z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni, a w przepisie art. 154 par. 1 przyczyną wymierzenia organowi grzywny jest jego właściwa bezczynność w rozpatrzeniu sprawy.
Tak samo też skarżący złożyli dwa różne wnioski o wymierzenie organowi grzywny, jeden w skardze na bezczynność organu z dnia 18 listopada 2004 r. - na podstawie art. 154 par. 1 ustawy, drugi w piśmie z dnia 4 lutego 2005 r. - na podstawie art. 55 par. 1 ustawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym postanowieniem z dnia 11 marca 2005 r. umorzył postępowanie sądowe jedynie w zakresie wniosku skarżących z dnia 4 lutego 2005 r. o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 55 par. 1 ustawy, co wyraźnie zostało w nim stwierdzone. Zatem sprawa ze skargi na bezczynność Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi oraz zawarty w nim wniosek o ukaranie organu grzywną na podstawie art. 154 par. 1 nie została umorzona i będzie rozpatrzona w dalszej kolejności.
Mając powyższe na uwadze oraz treść skargi kasacyjnej należy stwierdzić, iż jej wniesienie, zdaniem Sądu, wynikło z obawy przed nierozpoznaniem głównej skargi dot. bezczynności organu, a to dopiero nastąpi. Tym samym skarga kasacyjna jako nie oparta na usprawiedliwionych podstawach podlega oddaleniu.
Dodatkowo zauważyć należy, iż zarzut wydania skarżonego postanowienia przez asesora sądowego w trybie uproszczonym nie przybrał formy jakiegokolwiek zarzutu o jakim mowa w art. 174 pkt 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a to uniemożliwia Sądowi, który jest związany granicami skargi /art. 183 par. 1 ww. ustawy/ wypowiedzenie się co do tego zarzutu.
Z tego względu na podstawie art. 184 i art. 182 par. 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, skargę kasacyjną należało oddalić.