Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 16 stycznia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę W. P. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] sierpnia 2007 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji przyjął następujące okoliczności faktyczne i prawne-
Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r. Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej, działając na podstawie art 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.)-dalej ustawa pragmatyczna, i § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 z późn. zm.), wypowiedział W. P. stosunek służby wojskowej z powodu zmniejszenia stanu etatowego jednostki wojskowej i braku możliwości wyznaczenia na inne stanowisko służbowe.
Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2007 r. W. P., wystąpił do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji, wskazując na zarzut rażącego naruszenia art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej, poprzez błędne uznanie, iż zajmowane przez niego stanowisko służbowe uległo likwidacji, podczas gdy stanowisko to uległo likwidacji dopiero z dniem 1 stycznia 2003 r.
Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r, wydaną na podstawie art. 157 § 1 i art. 158 § 1 kpa, Minister Obrony Narodowej odmówił stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. Organ podał, że bezspornym w sprawie jest fakt, że na podstawie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach szkolnictwa wojskowego podległych Dowódcom Rodzajów Sił Zbrojnych -jednostka wojskowa, w której oficer pełnił zawodową służbę wojskową z dniem 31 grudnia 2002 r. uległa rozformowaniu, w wyniku czego nastąpiło zmniejszenie jej stanu etatowego. Rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP o rozformowaniu był aktem, mocą którego dokonano rozformowania jednostki, określającym początek i koniec tego procesu, prowadzącym do zmniejszenia stanu etatowego i stanowiącym podstawę do podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości, do wypowiadania żołnierzom stosunku służbowego. Skarżący znalazł się w grupie kadry, dla której nie udało się znaleźć stanowiska odpowiedniego do posiadanych kwalifikacji wojskowych, zgodnego z posiadanym stopniem wojskowym. Odnosząc się do zarzutu przedwczesnego wypowiedzenia, na blisko dziesięć miesięcy przed przeformowaniem stosunek służbowy, organ podał, iż obowiązująca wówczas ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przewidywała dziewięciomiesięczny okres wypowiedzenia, zgodnie zaś z przepisem art. 79 ust. 5 termin wypowiedzenia biegł od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym dokonano wypowiedzenia. Upływ dziewięciomiesięcznego terminu pokrywał się zatem z datą faktycznego zakończenia procesu zmniejszania liczby stanowisk etatowych w jednostkach wojskowych.
We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy W. P. wskazał, że zapis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej jest jasny i jego jakakolwiek interpretacja nie budzi wątpliwości. Podkreślił, że Minister Obrony Narodowej stwierdzał nieważność decyzji w identycznym stanie faktycznym, z zastosowaniem identycznej podstawy prawnej oraz posiadających identyczne rozstrzygnięcie i uzasadnienie.
Minister Obrony Narodowej, decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r., utrzymał w mocy własną decyzję, podtrzymując argumentację zawartą w decyzji z dnia [...] czerwca 2007 r.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie W. P. podniósł zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez rażące naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, art. 8, art. 9 i art. 11 kpa, art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP.
W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie powołując argumenty zawarte w wydanych w sprawie decyzjach.
Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, iż pozytywna decyzja w rozpatrywanej sprawie mogłaby zapaść tylko w sytuacji, kiedy organ stwierdziłby, że decyzja wypowiedzeniowa Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] listopada 2002 r. została podjęta w warunkach określonych art. 156 § 1 kpa. O tym zaś, czy miało miejsce rażące naruszenie prawa, decyduje oczywistość tego naruszenia, charakteryzującego się tym, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z przepisami prawa poprzez proste ich zestawienie ze sobą a decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.
Zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji wypowiedzeniowej art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w związku z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy może nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełni zawodową służbę wojskową, podlega rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak jest możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. w jednostce wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową wprowadzono zmiany etatowe, dokonując rozformowania Centrum Szkolenia Czołgowo - Samochodowego. Wydanie tego rozkazu stanowiło podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia żołnierzom stosunku służbowego. W takiej sytuacji zaistniała podstawa do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej i wypowiedzenia skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
Sąd I instancji nie zgodził się ze skarżącym, że wypowiedzenie stosunku służbowego było przedwczesne, gdyż jego stanowisko służbowe w dacie wydawania przedmiotowej decyzji jeszcze istniało. Sprawą oczywistą jest, że w sytuacji, gdy ma dojść do zlikwidowania określonych stanowisk, organ odpowiednio wcześniej musi dokonać właściwego zagospodarowania kadry, by nie doprowadzić do przerwania jego prawidłowego funkcjonowania. Ponadto, szczegółowy przebieg procesu zniesienia jednostki wojskowej, w której skarżący pełnił służbę oraz likwidacja zajmowanego przez niego stanowiska w wymiarze czasowym, nie miały decydującego wpływu na decyzję ostateczną o wypowiedzeniu stosunku służbowego, które to wypowiedzenie dokonane zostało po wydaniu stosownych zarządzeń. Istotne jest bowiem, że decyzja Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego wydana została w dniu [...] listopada 2002 r., a zatem już po wydaniu rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP, zgodnie z którym jednostka uległa przeformowaniu z dniem 31 grudnia 2002 r. W sytuacji zaś, gdy jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę wojskową, podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe, przepis art 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uprawniał organ wojskowy do dokonania wypowiedzenia stosunku służbowego. Dlatego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. w sprawie wypowiedzenia skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej jest nieuzasadniony, a organy orzekające dokonały właściwej analizy całości sprawy i prawidłowo odmówiły stwierdzenia nieważności przedmiotowego wypowiedzenia.
W skardze kasacyjnej skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego W. P., reprezentowany przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, podniósł zarzut:
- naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.:
- art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 110 kpa przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż wbrew wyraźnemu brzmieniu przepisu dopuszczalnym jest wypowiedzenie stosunku zawodowej służby wojskowej przy braku rzeczywistego, a w tym czasowego związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu a tym wypowiedzeniem, którego okres przypada po rozformowaniu jednostki;
- art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że żołnierz w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu zajmował stanowisko służbowe w strukturach Centrum Szkolenia
Samcchodowo-Czołgowego w Pile, które przestało istnieć z dniem 31 grudnia 2002 r.
- naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 107 § 3 kpa, polegające na braku uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu żołnierzowi stosunku służbowego.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor wskazał, że niezrozumiałym jest dopatrywanie się przez organ związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem a wypowiedzeniem stosunku służbowego w sytuacji, gdy skarżący pomimo rozformowania tej jednostki pełnił jeszcze rok zawodową służbę wojskową. W ocenie skarżącego w jego sprawie brak było podstawy do zastosowania art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, gdyż odnosił się on jedynie do żołnierzy pełniących służbę w danej jednostce wojskowej na określonym stanowisku służbowym. Ustawodawca obok art. 78 ust. 2 pkt 2 wskazał jeszcze art. 78 ust. 2 pkt 1 i 3, które niewątpliwie mogły być stosowane w sytuacji skarżącego. Można było zatem osiągnąć skutek w postaci wypowiedzenia stosunku służbowego, lecz doprowadzając do ziszczenia się przesłanek z pkt 1 lub pkt 3 art. 78 ust. 2, gdyż akurat te przepisy nie wymagają, aby żołnierz pełnił służbę na danym stanowisku. W świetle art. 20 ust. 1 ustawy pragmatycznej, żołnierz zawodowy służby stałej pełni tę służbę w jednostce organizacyjnej resortu Obrony Narodowej i na konkretnym stanowisku służbowym, na które został wyznaczony. Niedopuszczalnym jest natomiast, aby żołnierz zawodowy służby stałej nie zajmował stanowiska służbowego ani nie był w dyspozycji, ani nie pozostawał w rezerwie kadrowej. Zatem nie można jednocześnie zwolnić z danego stanowiska służbowego zajmowanego w danej jednostce wojskowej, skoro ta jednostka wojskowa już nie istnieje. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, skoro skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy w momencie, gdy ani nie zajmował on stanowiska służbowego, ani nie był w dyspozycji, ani rezerwie kadrowej, oznacza to, że decyzja o wypowiedzeniu została wydana bez podstawy faktycznej i z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy. Skarżący wskazał ponadto, że nie udzielono mu żadnej propozycji wyznaczenia na jakiekolwiek stanowisko służbowe (brak kadrowych notatek służbowych, brak notatki o tym, iż poszukiwano dla niego stanowiska w strukturach ON).
Powołując takie zarzuty w ramach podstaw kasacyjnych skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez orzeczenie stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, względnie zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do treści art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej da!ej p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:
naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje skargę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.
Istotną cechą postępowania wywołanego wniesieniem skargi kasacyjnej jest związanie Sądu II instancji granicami tejże skargi, które obejmuje związanie zarówno wnioskami skargi kasacyjnej, jak i jej podstawami. Nawet nieważność postępowania może być wzięta pod uwagę dopiero po stwierdzeniu przez Sąd, iż skarga kasacyjna jest dopuszczalna. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga przeto prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego -wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia bowiem sądowi ocenę jej zasadności.
Przede wszystkim jednak wskazać należy, iż rozpoznawana skarga kasacyjna zawiera zarówno zarzuty naruszenia przepisów postępowania, jak też przepisów prawa materialnego. W takiej sytuacji obowiązkiem Naczelnego Sądu Administracyjnego jest rozpoznanie w pierwszej kolejności zarzutu naruszenia norm proceduralnych.
W ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. autor skargi kasacyjnej podniósł zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa. Zarzut ten nie może jednak wywołać oczekiwanego rezultatu, jako że sąd administracyjny nie stosował przepisów kpa. Podzielić należy pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2007 r. o sygn. akt I FSK 1204/06 (niepubl.), iż wskazanie przepisów kpa nie może być uznane za samodzielną podstawę skargi kasacyjnej. W skardze kasacyjnej winny być bowiem podniesione zarzuty przeciwko wyrokowi Sądu I instancji, który w toku postępowania sądowego stosuje przepisy p.p.s.a., nie zaś organom administracji publicznej. Autor skargi kasacyjnej, chcąc zatem skutecznie podnieść zarzut naruszenia przepisów postępowania, powinien nie tylko powołać naruszone w jego ocenie przepisy kpa, ale i przepisy postępowania sądowego. Reasumując, należy uznać, że konstrukcja zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., której wadliwość polega na braku powiązania zarzutów naruszenia wskazanego przepisu kpa z przepisami p.p.s.a., nie pozwala na ustosunkowanie się do nich z użyciem rzeczowej argumentacji.
Odnośnie zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej, o której mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to autor skargi kasacyjnej wskazał na naruszenie art. 20 ust. 1 oraz art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn.: Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 z późn. zm.) w związku z art. 110 kpa, przy czym żadnego z tych zarzutów, choć z innych przyczyn, nie można uznać za usprawiedliwiony.
W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, iż autor skargi kasacyjnej podnosząc zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez błędną jego wykładnię, nie uwzględnił okoliczności, że przepis ten nie znajdował w sprawie zastosowania. Przepis ten nie stanowił podstawy prawnej rozstrzygnięcia organu administracji, nie był nadto stosowany przez Sąd I instancji, a w konsekwencji nie mógł być przedmiotem wykładni dokonywanej przez Sąd, co czyni zgłoszony zarzut nietrafnie sformułowanym. Jak stwierdził bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 kwietnia 2004 r. o sygn. akt OSK 121/04 (niepubl.) wskazanie w skardze kasacyjnej przepisu prawa materialnego, który nie był zastosowany w sprawie, czyni nieskutecznym zarzut błędnej jego wykładni lub niewłaściwego zastosowania.
Przechodząc natomiast do rozważań w zakresie zarzutu naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowej w związku z art. 110 kpa, wskazać naieży, iż również powyższy zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie nie może zostać uwzględniony.
W pierwszej kolejności warto podkreślić, iż rozpoznawana przez Sąd I instancji sprawa prowadzona była w trybie nadzwyczajnym, którego istotą jest zbadanie, czy kwestionowane rozstrzygnięcie dotknięte jest wadą określoną w art. 156 § 1 kpa, nie zaś jego merytoryczna kontrola. Konsekwencją powyższego musi być zatem stwierdzenie, iż podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty mogą być rozważane jedynie w zakresie, który nie dotyczy meritum sprawy administracyjnej, a jedynie oceny, czy zachodzi przesłanka nieważności wskazana w art. 156 § 1 kpa.
W świetle powyższego wypada zatem przyjąć, że obowiązkiem Sądu I instancji, na gruncie rozpoznawanej sprawy, było jedynie dokonanie oceny, czy przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych nie był zastosowany przez organ administracji wadliwie, a ewentualna wadliwość nie miała charakteru kwalifikowanego.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo uznał, iż zwolnienie skarżącego ze służby, które nastąpiło po likwidacji jednostki, w której pełnił on służbę, nie stanowi rażącego naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, bowiem pomiędzy rozformowaniem Centrum Szkolenia Czołgowo-Samochodowego w Pile a wypowiedzeniem istniał związek przyczynowo - skutkowy.
Stosownie do art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych dokonanie wypowiedzenia stosunku służbowego przez właściwy organ wojskowy mogło nastąpić, jeżeli jednostka wojskowa, w której żołnierz zawodowy pełnił zawodową służbę wojskową podlegała rozformowaniu lub zmniejszył się jej stan etatowy, a brak było możliwość! wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe.
Na mocy rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach szkolnictwa wojskowego podległych Dowódcom Rodzajów Sił Zbrojnych w jednostce wojskowej, w której skarżący pełnił zawodową służbę wojskową, wprowadzono zmiany etatowe. Rozkaz ten był aktem, na mocy którego przeformowaniu uległo Centrum Szkolenia Czołgowo - Samochodowego w Pile. Wydanie tego rozkazu stanowiło podstawę do podjęcia przez organy wojskowe działań zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiedzenia żołnierzom stosunku służbowego. Dla oceny prawidłowości rozkazów personalnych istotne jest zatem, aby były one wydane najwcześniej z chwilą wejścia w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP, tj. w dniu 8 sierpnia 2002 roku.
W rozpoznawanej sprawie, wypowiedzenie skarżącemu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej na podstawie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej zostało dokonane decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., a zatem po wejściu w życie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu [...] grudnia 2002 r, a zatem przed dniem 31 grudnia 2002 r. Okoliczność, iż okres wypowiedzenia trwał po dniu 1 stycznia 2003 r. nie ma wpływu na fakt prawidłowego wypowiedzenia i nie pozostaje w sprzeczności z art. 110 kpa. Przyjmuje się na gruncie art. 78 ust 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, że wypowiedzenia stosunku służbowego można dokonać zarówno po zakończeniu likwidacji jednostki wojskowej lub zmniejszenia jej stanu osobowego, jak również w trakcie tych procesów. Wymagane jest jedynie, aby pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej lub zmniejszeniem jej stanu etatowego a wypowiedzeniem stosunku służbowego istniał związek przyczynowy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2008 r. o sygn. I OSK 730/07 czy z dnia 26 czerwca 2008 r. o sygn.! OSK 1118/07).
Jednocześnie wskazać wypada, iż ustalony w art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej warunek braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko służbowe, odnosi się wyłącznie do jednostki organizacyjnej, w której żołnierz pełnił służbę. Organ wojskowy przy dokonywaniu wypowiedzenia stosunku służbowego' nie ma obowiązku wykazania braku możliwości wyznaczenia żołnierza na stanowisko służbowe w innych jednostkach organizacyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2007 r. o sygn. I OSK 142/07). Natomiast kwestia nieprzedstawienia skarżącemu propozycji objęcia innego stanowiska służbowego w Siłach Zbrojnych nie może być przedmiotem rozważań z uwagi na podniesiony już fakt, iż na skutek braku skutecznie wniesionych zarzutów naruszenia przepisów postępowania, ustalony stan faktyczny nie może zostać podważony.
Z uzasadnienia wniesionego środka zaskarżenia nie wynika zaś, w czym jego autor upatruje naruszenia art. 110 kpa, który statuuje zasadę związania organu decyzją od momentu jej doręczenia bądź ogłoszenia. Jak natomiast wskazano na wstępie rozważań, warunkiem uznania skargi kasacyjnej za prawidłową jest to, aby nie tylko stawiane zarzuty spełniały wymóg ich właściwego sformułowania, ale i zostały należycie uzasadnione. Niewyjaśnienie motywów zgłoszenia naruszenia konkretnego przepisu czyni niemożliwym ustosunkowanie się do zarzutu, jako że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony am zobowiązany do domyślania się intencji i woli skarżącego (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. o sygn. akt i OSK 1134/06, LEX nr 366213).
Mając na uwadze powyższe podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych uznać należy za nieznajdujący usprawiedliwienia.
Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.