Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 22 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OSK 606/08

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 10 grudnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1518/07 oddalił skargę Polskich Kolei Państwowych S.A. w Warszawie na decyzję Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej z dnia [...] maja 2007 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Wojewoda Dolnośląski stwierdził nabycie przez Gminę B. z mocy prawa nieodpłatnie własności nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda podniósł, że w dniu [...] maja 1990 r. przedmiotowa nieruchomość ujawniona została w ewidencji gruntów obrębu P. jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha, stanowiąca własność Skarbu Państwa – Dyrekcja Okręgowa Kolei Państwowych. W wyniku odnowienia ewidencji gruntów oznaczona została jako działka nr [...] o powierzchni [...] ha. Polskie Koleje Państwowe S.A., następca prawny przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" złożyła wniosek o regulację stanu prawnego opisanej wyżej nieruchomości w trybie art. 34 i 35 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.).

Prowadzone postępowanie nie wykazało tytułu prawnego w formie przewidzianej prawem do tej nieruchomości, a PKP S.A. w oświadczeniu z dnia [...] stycznia 2006 r. wskazało, że nieruchomość ta jest mieniem zbędnym potrzebom infrastruktury kolejowej. Z tych względów organ uznał, że zostały spełnione przesłanki z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę i o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm., dalej "ustawa z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające").

W wyniku wniesionego przez "Polskie Koleje Państwowe" S.A. odwołania Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa umorzyła decyzją z dnia [...] maja 2007 r. postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotowa nieruchomość w dniu 27 maja 1990 r. należała do terenowego organu administracji państwowej stopnia podstawowego. Powołał się na panujący w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, zgodnie z którym trwały zarząd, który jest sprawowany przez państwowe lub samorządowe jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jak też dawny zarząd (poprzednio użytkowanie), który mógł być sprawowany również przez przedsiębiorstwa państwowe, powstawał dawniej i powstaje na podstawie decyzji administracyjnej właściwego organu, w wyniku przekazania oraz z mocy prawa w wyniku nabycia nieruchomości przez jednostkę organizacyjną.

Za niezasadny uznano zarzut naruszenia art. 11 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające..., stwierdzono ponadto, że art. 16 ustawy z dnia 27 kwietnia 1983 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 26, poz. 138 ze zm.) nie stoi na przeszkodzie komunalizacji przedmiotowej nieruchomości, gdyż przepis ten nie kreuje ani nie potwierdza prawa zarządu PKP w stosunku do konkretnych nieruchomości. Ponieważ w sprawie nie zostało wykazane żadnym dokumentem, że przedsiębiorstwo państwowe PKP uzyskało tytuł prawny do władania nieruchomością, a prawo to nie wynika ani z dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. o przejściu kolei zbudowanych przez byłe władze okupacyjne pod zarząd Ministerstwa Komunikacji, ani z przepisów późniejszych, które miały charakter ogólnych aktów normatywnych.

Również normy zawarte w art. 34–34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nie kreują interesu prawnego PKP w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające... W konsekwencji umorzono postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję złożyły "Polskie Koleje Państwowe" S.A. domagając się jej uchylenia. W skardze zarzucono, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, z pominięciem uregulowań wynikających z przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 1990 r. o przedsiębiorstwie państwowym "Polskie Koleje Państwowe", w szczególności art. 16 tej ustawy. Ponieważ skarżąca dysponowała przedmiotową nieruchomością, to nieruchomość stała się jej mieniem, co do którego wykonywała wszelkie uprawnienia, nie została zatem spełniona przesłanka przewidziana w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 10 maja 1990 r.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Uwłaszczeniowa wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając zaskarżonym wyrokiem skargę stwierdził, że istotą w niniejszej sprawie jest to, jaki krąg podmiotów jest stronami postępowania komunalizacyjnego, zakończonego decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2007 r., w wyniku którego Gmina B. nabyła własność nieruchomości położonej w P., oznaczonej jako działka nr [...]. Postępowanie komunalizacyjne toczyło się na podstawie przepisów ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 191 ze zm.). W postępowaniu z art. 5 ust. 1 ustawy, którego celem jest przejście prawa własności mienia Skarbu Państwa na właściwą gminę z dniem 27 maja 1990 r., stronami są Skarb Państwa i gmina. Inne podmioty mogą uczestniczyć w tym postępowaniu, o ile legitymują się tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości.

Tylko bowiem taki tytuł powoduje, iż dany podmiot ma w postępowaniu interes prawny, a zatem przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. Z kolei uczestniczenie jakiegoś podmiotu w postępowaniu administracyjnym samo przez się nie czyni z niego strony postępowania administracyjnego. Musi on wykazać, że ma materialnoprawny interes w uczestniczeniu w sprawie (por. wyrok NSA z 10 maja 2001 r., sygn. akt I SA 2595/99, Lex 54752).

Obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim ustalenie, czy odwołanie jest dopuszczalne, a więc m.in., czy zostało wniesione przez podmiot mający legitymację do wniesienia tego środka odwoławczego. W myśl art. 6 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz.U. z 1989 r. Nr 14, poz.

74) w brzmieniu obowiązującym na dzień wejścia w życie ustawy komunalizacyjnej terenowe organy administracji państwowej zarządzały gruntami państwowymi, które nie zostały oddane w zarząd, użytkowanie lub użytkowanie wieczyste. W tej sytuacji należały one do terenowego organu władzy państwowej. W przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane żadnym dokumentem, że przedsiębiorstwo państwowe PKP uzyskało tytuł prawny do władania nieruchomością. Sąd I instancji podzielił stanowisko organu i za niewystarczający w tym względzie uznał zapis w wypisie z rejestru gruntów dotyczący działki nr [...] jako terenu kolejowego. Również fakt wywodzenia swojego prawa do nieruchomości przez PKP na podstawie dekretu z dnia 7 lutego 1919 r. o przejściu kolei zbudowanych przez byłe władze okupacyjne pod zarząd Ministerstwa Komunikacji, a w konsekwencji art. 3 rozporządzenia z dnia 25 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" nie zostało uznane za wystarczające do przyjęcia posiadania przez PKP interesu prawnego, bowiem akty te miały charakter ogólnych aktów normatywnych nie normujących stanu prawnego poszczególnych nieruchomości (takie stanowisko wyraził NSA w wyroku z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1457/07 niepublikowany). Również normy zawarte w art. 34-34a ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" nie kreują interesu prawnego PKP w postępowaniu komunalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 5 ust. 1, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosły Polskie Koleje Państwowe S.A. w Warszawie, zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy winien być on zastosowany oraz art. 151 ww. ustawy poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie miał on zastosowania – na skutek oddalenia skargi podczas gdy należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości, albowiem naruszała ona przepisy prawa procesowego, to jest:

1. – art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że skarżąca nie jest stroną postępowania komunalizacyjnego dotyczącym nieruchomości położonej w P., oznaczonej w ewidencji gruntów obrębu P. jako działka nr [...] w następstwie wadliwego uznania, że art. 34 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) nie stanowi źródła interesu prawnego skarżącej w przedmiotowym postępowaniu w sytuacji, gdy na mocy art. 34 ust. 1 ww. ustawy skarżąca, do chwili prawomocnego zakończenia postępowania komunalizacyjnego wykazuje interes prawny w uzyskaniu prawa użytkowania wieczystego do gruntu spornych nieruchomości, a tym samym przysługuje jej przymiot strony niniejszego postępowania;
2. – art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia, w wyniku zaniechania rozważenia, od kiedy PKP S.A. dysponuje sporną nieruchomością w sytuacji, gdy na mocy przepisu art. 7 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 24 września 1926 r. o utworzeniu Przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe", w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 1930 r. skarżąca legitymowała się prawem użytkowania i zarządu w stosunku do wszelkich nieruchomości nabytych do użytku kolei w okresie obowiązywania ww. rozporządzenia.

Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że zgodnie z art. 127 § 1 k.p.a. prawo do wniesienia odwołania od decyzji wydanej w pierwszej instancji przysługuje stronie, której interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie. Ustalenie istnienia interesu prawnego następuje w wyniku konkretyzacji właściwego przepisu prawa materialnego, z którego dla danego podmiotu wynikają określone uprawnienia lub obowiązki prawne. Dopóki nie zostanie prawomocnie orzeczona komunalizacja nieruchomości, dopóty skarżąca ma interes prawny w uzyskaniu prawa użytkowania wieczystego tej nieruchomości.

Tym samym, wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, przy zastosowaniu szerokiej wykładni art. 28 k.p.a., w sprawie o komunalizację nieruchomości, do której ma zastosowanie art. 34 ust. 1 ustawy z 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.), PKP posiada legitymację strony tego postępowania.

Decyzja komunalizacyjna Wojewody, która została zaskarżona, wyklucza obecnie możliwość ubiegania się o stwierdzenie nabycia prawa użytkowania wieczystego przez PKP. Z tego względu należało uznać, że toczące się postępowanie komunalizacyjne dotyczyło jednak interesu prawnego PKP, który skarżąca Spółka znajduje w tym przypadku w przepisie art. 34 ust. 1 powołanej wyżej ustawy.

Niezależnie od powyższego, zaskarżony wyrok, jak i poprzedzająca go decyzja Krajowej Komisji Uwłaszczeniowej, wydany został z naruszeniem przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 i 77 § 1 k.p.a., wskutek niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Sąd w sposób niedopuszczalny przez przepisy regulujące postępowanie administracyjne ograniczył się wyłącznie do oceny, czy skarżąca udowodniła podnoszone fakty i na nią przerzucił obowiązek wyjaśnienia sprawy. Sąd nie zbadał regulacji prawnych, w oparciu o które PKP przejmowała majątek po byłych kolejach niemieckich, nie wziął pod uwagę, że jako jednostka zmilitaryzowana PKP podlegał w tym okresie innym zasadom zarządzania niż przedsiębiorstwa niemające takiego statusu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wziął pod uwagę, że przed 1961 r. tytuł prawny do konkretnej nieruchomości mógł powstać na mocy innych zdarzeń prawnych (np. protokołu zdawczo-odbiorczego – vide wyrok NSA z dnia 16 marca 2006 r. sygn. akt I OSK 583/05), a przede wszystkim nie został uwzględniony fakt, że sporna działka mogła stanowić cześć infrastruktury kolejowej. Zatem przyjęcie przez ww. Sąd, że strona skarżąca nie legitymuje się w stosunku do wspomnianych nieruchomości żadnym tytułem prawnym o charakterze prawnorzeczowym, należało uznać za przedwczesne. Zgodnie z treścią art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego.

Ponadto Sąd nie wziął pod uwagę tego, że Kolej była zawsze (w tym również w 1990 r.) przedsiębiorstwem cechującym się bardzo dużą odrębnością. Rozstrzygając sprawę organ, a następnie Sąd nie powinny poprzestać jedynie na teoretycznej analizie obowiązujących w różnych okresach przepisów, ale dokonać analizy co do ich obowiązywania w odniesieniu do tej nieruchomości. Dodatkowo wskazano, że stanowisko skarżącej zostało potwierdzone w wyrokach z 8 listopada 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 1172/07 oraz z 18 grudnia 2007 r. sygn. akt I SA/Wa 1535/07, w których po rozpatrzeniu spraw o tożsamym charakterze, Sąd potwierdził stanowisko skarżącej, że "PKP" posiada legitymację procesową do uczestniczenia w postępowaniu komunalizacyjnym.

Gmina B. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie i zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że zarzut naruszenia art. 145 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi został postawiony nieprecyzyjnie, nie został też właściwie umotywowany, podobnie jak zarzut naruszenia art. 151 tej ustawy. Za nieuzasadnione uznano także pozostałe zarzuty obejmujące obrazę art. 7, art. 77 § 1 i art. 28 k.p.a. Podniesiono, powołując się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r. sygn. akt I SA 1800/03 i późniejszą linię orzeczniczą, że art. 34 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" nie daje temu podmiotowi przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. w postępowaniu komunalizacyjnym.

W piśmie z dnia 5 czerwca 2008 r. pełnomocnik skarżącej – w nawiązaniu do odpowiedzi na skargę wyjaśnił, że zarzut naruszenia art. 145 p.p.s.a. odnosi się do § 1 pkt 1 lit. a/ i c/, co zdaniem pełnomocnika wynika z treści skargi kasacyjnej i zarzut ten, powiązany z zarzutem naruszenia art. 151 tej ustawy, jest uzasadniony. Naruszenie wskazanych przepisów polegało na naruszeniu art. 7, art. 77 § 1, art. 28 k.p.a. oraz art. 7 § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 28 września 1926 r. o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe" w brzmieniu obowiązującym od dnia 5 grudnia 1930 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec tego, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 tej ustawy, podlegała ona rozpoznaniu w granicach wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego naruszenia prawa, jak i jego zakres.

Wniesiona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z utrwalonym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem przepisy postępowania, o których mowa w powyższym przepisie, to przepisy regulujące postępowanie sądowoadministracyjne, których naruszenie – mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy – strona zarzuca Sądowi I instancji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w sprawie niniejszej doszło do naruszenia art. 145 § 1 ust. 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji, gdy istniały ku temu przesłanki oraz art. 151 ustawy poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy należało uchylić zaskarżoną decyzję, albowiem naruszała ona przepisy prawa procesowego.

Uchybienia te miały być wynikiem naruszenia art. 28 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że skarżąca nie jest stroną postępowania komunalizacyjnego, w następstwie wadliwego uznania, że art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komunalizacji, restrukturyzacji i prywatyzacji przedsiębiorstwa państwowego "Polskie Koleje Państwowe" (Dz.U. Nr 84, poz. 948 ze zm.) nie stanowi źródła interesu prawnego skarżącej. Zarzucono także naruszenie art. 7 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. polegające na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia w wyniku nierozważenia od kiedy strona dysponuje sporną nieruchomością na mocy art. 7 ust. 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 29 września 1926 o utworzeniu przedsiębiorstwa "Polskie Koleje Państwowe".

Tak postawione zarzuty, które nie w pełni odpowiadają wymaganiom co do sformułowania podstaw skargi kasacyjnej w oparciu o art. 174 pkt 2 p.p.s.a. uznać należało za chybione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie naruszył wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, oddalenie skargi – wobec braku stwierdzenia naruszenia przez zaskarżoną decyzję prawa materialnego lub procesowego było uzasadnione.

Nie można skutecznie zarzucić temu Sądowi, że oddalenie skargi nastąpiło w sytuacji, gdy zaskarżona decyzja naruszała art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych istotnych dla rozstrzygnięcia. Stwierdzenie zawarte w motywach wyroku, że w sprawie nie zostało wykazane żadnym dokumentem, że przedsiębiorstwo państwowe PKP uzyskało tytuł prawny do władania nieruchomością oparte jest na zebranym w sprawie przez organy materiale dowodowym i dokonanych w tym względzie ustaleniach faktycznych, na podstawie których wydana została przez Krajową Komisję Uwłaszczeniową kwestionowana decyzja. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu, z którego wynikałoby jakiekolwiek prawo do skomunalizowanej nieruchomości. Uzasadniając zarzut zaakceptowania przez Sąd I instancji sytuacji, w której orzeczenie organu wydane zostało bez należytego wyjaśnienia okoliczności sprawy skarżąca zarzuciła, że Sąd nie wziął pod uwagę, że przed 1961 r. tytuł prawny do konkretnej nieruchomości mógł powstać także na mocy innych zdarzeń prawnych niż w drodze aktu prawnego (np. na mocy protokołu zdawczo-odbiorczego) oraz że nie został uwzględniony fakt, że sporna działka mogła stanowić część infrastruktury kolejowej.

Zarzucone uchybienia nie mają żadnego związku z okolicznościami rozpoznawanej sprawy. Podkreślić bowiem jeszcze raz należy, że strona nie przedstawiła protokołu zdawczo-odbiorczego, ani żadnego innego dowodu mogącego potwierdzić jej tytuł prawny do nieruchomości. Jeśli zaś idzie o tezę, że działka mogła stanowić część infrastruktury kolejowej, stwierdzić trzeba, że postawiona ona została wbrew treści znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia strony skarżącej złożonego w dniu [...] stycznia 2006 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowa działka jest niezabudowana i w dniu 5 grudnia 1990 r. i w dniu 27 października 2000 r. nie znajdowały się na niej żadne budynki i urządzenia, w związku z czym nieruchomość ta jest "mieniem zbędnym" potrzebom "infrastruktury kolejowej".

Za niezasadny uznać także należało zarzut dotyczący błędnej wykładni art. 28 k.p.a. Zawarte w tym względzie w zaskarżonym wyroku rozważania dotyczące postępowania komunalizacyjnego toczącego się na podstawie art. 5 ust. 1 powołanej ustawy z dnia 10 maja 1990 r. – Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych, należało podzielić. Nie budzi bowiem od dawna żadnych wątpliwości, że w postępowaniu tym stronami są Skarb Państwa i właściwa gmina. Inne podmioty mogą w nim uczestniczyć, o ile legitymują się tytułem prawnorzeczowym do skomunalizowanej nieruchomości. Tylko bowiem taki tytuł powoduje, że dany podmiot ma w postępowaniu interes prawny, a zatem przymiot strony w rozumieniu art. 28 k.p.a. PKP S.A. nie wykazała istnienia żadnego tytułu prawnego do przedmiotowej nieruchomości. W okolicznościach niniejszej sprawy tytułu takiego nie można wyprowadzać z powołanych w skardze przepisów rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 24 września 1926 r. (por. obszerne rozważania na ten temat zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 września 2006 r., sygn. akt I OSK 1259/05).

Tytuł taki nie mógł też wynikać z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 8 września 2000 r. o komercjalizacji..., gdyż przepis ten nie ma zastosowania do mienia, które podlegało z dniem 27 maja 1990 r. komunalizacji z mocy prawa na podstawie art. 5 ust. 1 i 2 ustawy komunalizacyjnej. Brak po stronie PKP S.A. tytułu prawnorzeczowego do spornej nieruchomości powoduje, że grunt ten odpowiada przesłance określonej w art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy i podlega komunalizacji z mocy prawa.

Wobec powyższego uznać należało, że zarówno wykładnia jak i zastosowanie w sprawie art. 28 k.p.a. są prawidłowe.

Z przedstawionych względów skarga kasacyjna, jako niemająca usprawiedliwionych podstaw podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.