Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę W. O., K. W., A. O., A. D., M. M., W. B., J. B., A. B., M. B., K. K., I. W., A. B., Z. Z., J. K., J. B.-V., H. P., J. O., R. O., D. O. i M. O., reprezentowanych przez radcę prawnego, o wymierzenie grzywny Ministrowi Infrastruktury w związku z niewykonaniem wyroku tego Sądu z dnia 2 marca 2004 r.
W uzasadnieniu postanowienia Sąd stwierdził, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga podlegała opłacie stałej w wysokości 200 zł, tymczasem skargę pełnomocnik skarżących opłacił kwotą 100 zł. Zatem skargę jako nieprawidłowo opłaconą Sąd odrzucił na podstawie art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Powołując się zaś na art. 232 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Sąd zwrócił skarżącym uiszczoną przez nich tytułem wpisu kwotę 100 zł.
W skardze kasacyjnej wniesionej od powyższego postanowienia pełnomocnik skarżących zarzuciła naruszenie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.).
W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia i rozpoznanie skargi.
W uzasadnieniu podniesionych zarzutów pełnomocnik skarżących wskazała, że skarga została wniesiona na bezczynność Ministra Infrastruktury po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a zatem na podstawie § 2 ust. 1 pkt 6 powołanego wyżej rozporządzenia należało przyjąć, iż należny wpis od wniesionej skargi wynosi 100 zł. Wskazała też, że w sytuacji, gdy przepisy określające wysokość wpisu sądowego są na tyle niejasne, że budzą uzasadnione wątpliwości, nie można adwokatowi lub radcy prawnemu skutecznie postawić zarzutu nienależytego opłacenia pisma podlegającego opłacie stałej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zaskarżone orzeczenie odpowiada prawu.
Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. - w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność oraz w razie bezczynności organu po wyroku uchylającym lub stwierdzającym nieważność aktu lub czynności strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie żądając wymierzenia temu organowi grzywny. W piśmiennictwie prawniczym powstałym na tle powyższego przepisu został wyrażony pogląd, że strona w powyższym przypadku obok żądania wymierzenia grzywny może również skorzystać z możliwości wniesienia skargi na bezczynność organu, która w takiej sytuacji ma doprowadzić do określenia czy organ jest zobowiązany do wydania aktu administracyjnego, skarga zaś o ukaranie zmierza do wymierzenia sankcji za niewykonanie wyroku (patrz: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006 s. 327-328, oraz podobnie J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006 s. 333).
Mając powyższe na uwadze oraz treść wniesionej w niniejszej sprawie skargi należy stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał wszelkie podstawy do uznania, że zamiarem skarżących było żądanie wymierzenia grzywny organowi. Skarga bowiem została wyraźnie zatytułowana jako dotycząca ukarania grzywną Ministra Infrastruktury, a w żądaniach tej skargi wniesiono o ukaranie tego organu grzywną wobec jego bezczynności po wydaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyroku z dnia 2 marca 2004 r. orzekającego o uchyleniu decyzji Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] sierpnia 2001 r.
Za nieprzekonujące należy w takiej sytuacji uznać zawarte w skardze kasacyjnej argumenty, jakoby zamiarem skarżących było wniesienie skargi na bezczynność organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał uzasadnione podstawy aby uznać, że wniesiona skarga dotyczy żądania wymierzenia organowi grzywny, wobec czego - stosownie do § 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi - podlega wpisowi w kwocie 200 zł.
W tej sytuacji za niezasadny należy uznać zarzut dotyczący niejasnych przepisów określających rodzaj i wysokość należnych opłat.
Skoro zatem radca prawny uiścił wpis w kwocie 100 zł, zasadnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 10 listopada 2009 r. odrzucił skargę jako nieopłaconą, na podstawie art. 221 P.p.s.a.
Z tego względu Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił oddalić skargę kasacyjną.