Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 24 października 2013 r., IV SA/Wa 550/13 oddalił skargi E. P., B. P. i J. M. oraz L. P. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.
Wyrok zapadł na tle następujących okoliczności sprawy:
Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2012 r. Starosta [...] po rozpatrzeniu wniosku [...] postanowił zaktualizować dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków poprzez wprowadzenie zmiany oznaczenia użytków gruntowych w działkach nr [...] i [...] z obrębu [...] oraz działki nr [...] z obrębu [...] zgodnie z opracowaniem geodezyjnym i kartograficznym zarejestrowanym w Państwowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr ewidencyjnym [...]. Starosta wskazał, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2005r. i ostatnio wydana przez organ odwoławczy decyzja kasatoryjna z dnia [...] sierpnia 2011r. wskazywała, że organ I instancji powinien jednoznacznie ustalić jakie jest przeznaczenie przedmiotowych działek w planie miejscowym lub decyzji o warunkach zabudowy oraz zweryfikować w terenie aktualne funkcje przedmiotowych działek, co może nastąpić czy to przez wizję w terenie czy jako wynik opracowania geodezyjnego.
Obecnie rozpoznając sprawę Starosta zlecił sporządzenie opracowania geodezyjnego i kartograficznego – operat zawierający wykaz zmian danych ewidencyjnych został wykonany przez geodetę uprawnionego [...] i zarejestrowany w Państwowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr ewidencyjnym [...]. Uzyskano także informacje odnośnie przeznaczenia działek w planie miejscowym. Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu działki nr [...] i [...] z obrębu [...] położone są w obszarze przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowo-usługową oraz ulice, co do działki nr [...] z obrębu [...] brak jest obowiązującego planu. Organ w powołaniu na opracowanie geodezyjne sporządzone przez [...] oraz analizując zapisy załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) regulującego zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych stwierdził, że: działka nr [...] o pow. 0,3085 ha składa się z następujących użytków: grunty orne (RIVb) o pow. 0,1857 ha, grunty orne (RV) o pow. 0,0068 ha i tereny mieszkaniowe (B) o pow. 0,1160 ha; działka nr [...] o pow. 0,9242 ha składa się z następujących użytków: łąki trwałe (ŁIV) o pow. 0,4578 ha, łąki trwałe (ŁV) o pow. 0,3992 ha, inne tereny zabudowane (Bi) o pow. 0,0673 ha; działka nr [...] o pow. 0,3658 ha składa się z następujących użytków: grunty orne (RIVb) o pow. 0,0720 ha, grunty orne (RV) o pow. 0,1640 ha i tereny mieszkaniowe (B) o pow. 0,1297 ha.
Przywołano przepisy § - § 44 ust. 2, 45 i 46 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków na potwierdzenie obowiązku organu utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności oraz zasad i podstaw wprowadzania zmian w ewidencji. Na zakończenie Starosta wskazał, że dokumenty związane z opłacaniem podatku od nieruchomości nie stanowią podstawy do oznaczania użytków gruntowych. To podatek stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne naliczany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków
Odwołanie od tej decyzji Starosty [...] wniosły następujące osoby: [...]. Rozpoznając te odwołania Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją nr [...] z dnia [...] stycznia 2013r. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] nr [...] z dnia [...] maja 2012r. w zakresie określenia użytków dla działek nr [...], natomiast uchylił zaskarżoną decyzję w zakresie określenia użytków dla działki nr ewidencyjny nr [...] i w tym zakresie orzekł, że działka ta składa się z użytku B – tereny mieszkaniowe o powierzchni 0,1160 ha i użytku Bp – zurbanizowane tereny niezabudowane o pow. 0,1925 ha. Organ odwoławczy wskazał, że określenie użytków w spornych działkach wielokrotnie zmieniano, ponadto między współwłaścicielami występuje wyraźna rozbieżność w ocenie charakteru i funkcji tych działek. Stąd należało wszechstronnie zbadać stan tych nieruchomości. Organ w powołaniu na załącznik nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków wskazał, że w ewidencji wyróżnia się m.in.: grunty rolne, łąki, tereny zabudowy mieszkaniowej, inne tereny zabudowane oraz zurbanizowane tereny niezabudowane.
Z miejscowego planu wynika, że działki nr [...] i [...] przeznaczone są pod zabudowę mieszkaniowo-usługową, zaś dla działki nr [...] brak planu. Ponieważ nieruchomości te leżą w graniach administracyjnych miasta [...] na mocy art. 5b zostały wyłączone z konieczności uzyskania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej i leśnej. Organ oparł się na opracowaniu przyjętym do Państwowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej, wizji przeprowadzonej na etapie postępowania odwoławczego, ogólnodostępnych zdjęciach satelitarnych oraz na wyjaśnieniach stron i podzielił określenie użytków przez organ I instancji odnośnie działek nr ew. [...]. Odnośnie natomiast działki nr [...] stwierdzono, że pozostaje ona zagospodarowana i częściowo ogrodzona łącznie z sąsiednimi działkami oznaczonymi jako tereny mieszkaniowe B lub zurbanizowane tereny niezabudowane Bp. Działka ta znajduje się w planie na terenie przeznaczonym pod budownictwo mieszkaniowo – usługowe i została z mocy ustawy wyłączona z konieczności uzyskania wyłączenia z produkcji rolnej; służy obsłudze sąsiednich zabudowanych działek i brak podstaw aby uznać, że działka ta ma charakter rolniczy.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli [...]. Skarżący żądają uchylenia zaskarżonych decyzji i zawieszenia postępowania do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego lub uchylenia tych decyzji i umorzenia postępowania. Wnoszą o utrzymanie dotychczasowego zapisu użytków rolnych ponieważ urzędnicy są niekompetentni, aby wypowiadać się w kwestiach upraw rolnych prowadzonych przez [...]. Uważają, że sprawa powinna zostać zawieszona do czasu zakończenia postępowania o zasiedzenie działki nr [...] oraz o dział spadku gospodarstwa rolnego. Skarga twierdzi, że organ nie powinien opierać się na fotografiach z wizji, lecz na wiedzy "jedynego wykwalifikowanego ogrodnika – [...]". Skarga przedstawia własny pogląd co do oznaczenia użytków w przedmiotowych działkach.
Na rozprawie przed sądem administracyjnym [...] podniósł, że na przedmiotowych gruntach prowadzone było postępowanie w sprawie modernizacji ewidencji, które zostało wszczęte zarządzeniem Starosty [...] z dnia [...] lipca 2012r. i zostało zakończone.
Z kolei skarżący [...] zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych bowiem działka nr [...] jest uzbrojona we wszystkie media, jest użytkowana rekreacyjnie i budynek na tej działce nie jest budynkiem gospodarczym. Ponadto organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjęto, ze działki stanowią grunty rolne, skoro są położone w mieście, nie były wykorzystywane rolniczo i był płacony od nich podatek od nieruchomości.
W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, zajmując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zaskarżonym wyrokiem oddalił skargi. Sąd wskazał, że, jak wynika z odpisów z ewidencji gruntów i budynków, skarżący [...] pozostaje współwłaścicielem jedynie działki nr [...]. Stąd w jego wypadku skarga została oddalona z podaniem dwóch przyczyn. Odnośnie działek nr ew. [...] J. M. nie ma interesu prawnego, aby skutecznie domagać się kontroli wydanej w tym zakresie decyzji Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2013r. W kwestii zaś działki o nr ew. [...] aktualne są wszystkie argumenty przedstawione poniżej. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. nr 240, poz. 2027 ze zm.), zwanej dalej ustawą oraz rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zwanego dalej rozporządzeniem.
Stosownie do art. 2 pkt 8 ustawy ewidencja gruntów i budynków to jednolity dla kraju, systematycznie aktualizowany zbiór informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych osobach fizycznych lub prawnych władających tymi gruntami, budynkami i lokalami. Przepis art. 20 ustawy określa rodzaje informacji o gruntach (ust. 1 pkt 1), oraz ich właścicielach (ust. 2), które obejmuje ewidencja gruntów. Podstawową zasadą prowadzenia ewidencji jest zasada aktualności, tj. utrzymywania operatu w zgodności z aktualnymi, dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi, co wynika z przepisów Rozdziału 3 (§ 44 i nast.) rozporządzenia. Zgodnie z jego § 45 ust. 1 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych. Przy czym zgodnie z ust. 2 tego przepisu do aktualizacji operatu stosuje się odpowiednio przepisy § 35 rozporządzenia.
W myśl przepisów § 46 ust. 2 pkt 1 i 2 rozporządzenia, dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji z urzędu lub na wniosek osób, o których mowa w § 10 i § 11. W świetle powyższych uregulowań istota prowadzenia ewidencji gruntów i budynków sprowadza się do ciągłej aktualizacji w operacie ewidencyjnym zbioru informacji podmiotowych i przedmiotowych, na podstawie dokumentów powstałych w zasadzie poza postępowaniem ewidencyjnym (decyzji administracyjnych, orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, aktów normatywnych), czy wytworzonych w toku postępowania ewidencyjnego w związku z obowiązkiem utrzymywania operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu prowadzącego ewidencję dokumentami i materiałami źródłowymi (§ 44 pkt 2).
Wobec tego kwestie podnoszone na rozprawie przed WSA w Warszawie przez skarżącego [...] odnośnie do wprowadzenia satysfakcjonujących dla niego zmian w ewidencji wskutek prowadzonego po wydaniu zaskarżonej decyzji postępowania modernizacyjnego, nie mają znaczenia przy rozpoznawaniu niniejszej skargi. Przedmiotem bowiem kontroli Sądu jest decyzja dotycząca wpisu użytków dla trzech określonych działek wydana przed wszczęciem postępowania modernizacyjnego. Postępowanie modernizacyjne służy m.in. temu, choć nie jest to główny cel, aby operat ewidencyjny wykazywał cechę aktualności, nie mniej skoro zostało wszczęte po wydaniu zaskarżonej decyzji, to musiało uwzględniać wpis dokonany tą decyzją. Postępowanie to stanowi jeden z elementów kolejnych i chronologicznych zmian w operacie i skoro miało miejsce po wydaniu zaskarżonej decyzji, to oznacza, że obecnie aktualny wpis w ewidencji został ukształtowany właśnie owym postępowaniem modernizacyjnym.
Nie oznacza to jednak, że decyzja Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] stycznia 2013r. została wyeliminowana z obrotu prawnego. Jak najbardziej obowiązuje ona, przy czym w obecnej sytuacji faktycznej ma jedynie walor historyczny z punktu widzenia zapisów w ewidencji gruntów i budynków. Nie mniej sąd miał obowiązek przeprowadzenia jej kontroli pod względem kryterium legalności. Decyzja organu I instancji jako podstawę do wprowadzenia zmian w ewidencji przyjęła opracowanie geodezyjne i kartograficzne zarejestrowane w Państwowym Ośrodku Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...] pod nr ewidencyjnym [...] i sporządzone przed geodetę uprawnionego [...]. Zgodnie z § 45 ust. 1 rozporządzenia aktualizacja operatu polega na wprowadzeniu udokumentowanych zmian. Jakiego rodzaju mają to być dokumenty stanowi § 46 ust. 2 rozporządzenia, który przewiduje m. in. opracowania geodezyjno-kartograficzne przyjęte do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierające wykazy zmian danych ewidencyjnych.
Jak wynika z akt administracyjnych dokument zatytułowany: "Część ewidencyjna dla celów aktualizacji operatu ewidencyjnego" KERG [...] i wpisany do ewidencji zasobu powiatowego w dniu [...] lutego 2012r. zawiera wykaz zmian danych ewidencyjnych i spełnia wymagania, o których mowa w § 46 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia. Ustalenia użytków wynikające z tego opracowania geodezyjnego zostały przyjęte w decyzji organu I Instancji. Przy czym organ ze względu na dotychczasowy przebieg postępowania zasadnie przeprowadził postępowanie wyjaśniające, o którym mowa w § 47 ust. 3 rozporządzenia. Mianowicie § 47 ust. 3 rozporządzenia przewiduje, iż w przypadkach, gdy aktualizacja operatu wymaga wyjaśnień zainteresowanych lub uzyskania dodatkowych dowodów starosta przeprowadza w tej sprawie postępowanie administracyjne lub stosuje art. 22 ust. 3 ustawy stanowiący, że osoby zgłaszające zmianę są obowiązane na żądanie starosty dostarczyć dokumenty niezbędne do wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków.
Postępowanie kończy się poprzez wydanie decyzji administracyjnej, nie zaś czynnością materialno-techniczną, polegającą na prostej rejestracji danych wynikających z przedłożonych dokumentów. Wątpliwości natomiast mogła wzbudzić decyzja organu II instancji bowiem odnośnie działki nr ewidencyjny [...] Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego jako podstawę oznaczenia użytków przyjął nie udokumentowane dane wynikające ze wspominanego opracowania geodezyjnego, lecz także dokumentację pochodzącą z oględzin spornych działek przeprowadzonych na etapie postępowania odwoławczego, wyjaśnienia stron oraz zdjęcia satelitarne.
W ocenie sądu takie rozszerzenie materiału dowodowego znajduje umocowanie w przepisach prawa. Sądy administracyjne wielokrotnie potwierdzały w swych orzeczeniach, że zapisy w ewidencji gruntów i budynków mają jedynie charakter techniczno-deklaratoryjny (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 listopada 2007 r., I OSK 1488/06, LEX nr 417539 czy wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 lipca 2009 r., I OSK 1044/08). Organy ewidencyjne rejestrują więc stany prawne ustalone w innym trybie lub przez inne organy orzekające. Oznaczałoby to, że organ nie byłby władny dokonać zmiany w ewidencji uprzednio kwestionując opracowanie geodezyjne sporządzone przez [...]. W wyroku NSA z dnia 4 stycznia 2011r. (sygn. akt I OSK 389/10) przywołano pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 15 kwietnia 2008 r., (sygn. akt I OSK 666/07), że organy ewidencyjne nie są uprawnione do weryfikacji dokumentów, na podstawie których dokonują zmian w ewidencji.
W ocenie sądu powołane wyżej rozumienie przepisów regulujących wpisy w ewidencji gruntów nie stoi w sprzeczności ze stanowiskiem organu przyjętym w zaskarżonej decyzji. Mianowicie w niniejszej sytuacji organ skorzystał z regulacji zawartej w § 47 ust. 3 rozporządzenia i przeprowadził szerokie postępowanie wyjaśniające, nie ograniczając się do rejestracji opracowania geodezyjnego, tym bardziej, że na tym etapie nie było możliwe zastosowanie uproszczonej formy aktualizacji ewidencji. W takim postępowaniu, tj. które kończy się wydaniem decyzji administracyjnej dopuszcza się także skorzystanie z wyjaśnień stron, co w niniejszej sprawie zostało uwzględnione przez organ odwoławczy.
Jednocześnie zgodnie z § 45 ust. 2 rozporządzenia, aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje nie tylko poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych, lecz stosuje się również odpowiednio przepisy § 35 rozporządzenia. Regulacja zaś § 35 dopuszcza jako źródło wpisu do ewidencji także wyniki oględzin (pkt 7). Wojewódzki Inspektor zlecił przeprowadzenie wizji organowi I instancji (art. 136 K.p.a.) i w oparciu o ten dowód wydał orzeczenie częściowo reformatoryjne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia racjonalnie wyjaśnił z jakich powodów uznał, że działka nr ewidencyjny [...] powinna składać się z użytku B i Bp. Analizując zaskarżoną decyzję oraz treść przytoczonych powyżej przepisów w ocenie Sądu organ odwoławczy działał w granicach prawa.
Odnosząc się do zarzutów skargi to stwierdzić należy, że kwestie własnościowe tj. zasiedzenie czy dział spadku pozostają bez znaczenia dla oznaczenia użytków. Wyjaśnienia skarżącego mogłyby zostać wykorzystane przez organ na zasadzie równości wszystkich stron, nie zaś według oczekiwania [...] jako "jedynego wykwalifikowanego ogrodnika". Należy także podzielić stanowisko organu I instancji, że dokumenty związane z opłacaniem podatku od nieruchomości nie stanowią podstawy do oznaczania użytków gruntowych. To podatek stosownie do art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne naliczany jest w oparciu o dane wynikające z ewidencji gruntów i budynków.
Od tego wyroku L. P. złożył skargę kasacyjną, zaskarżając go co do punktu I, zarzucając naruszenie:
- - przepisów postępowania, tj. art. 138 p.p.s.a. poprzez wadliwe sformułowanie wyroku w części dot. rozstrzygnięcia i łączne oddalenie wszystkich skarg wniesionych przez uczestników, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
- - prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z § 47 ust. 3 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454), zwanego dalej "rozporządzeniem", polegające na przyjęciu przez sąd, że jest dopuszczalne rozszerzenie materiału dowodowego poprzez uwzględnienie wydruków ze zdjęć satelitarnych, publikowanych na stronie internetowej www.zumi.pl oraz na podstawie wizji lokalnych, choć przeprowadzono je nie mając wstępu do nieruchomości i pod nieobecność osób uprawnionych, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Wniósł o uchylenie wyroku w punkcie I i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł też o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną E. P. wniosła o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Wskazała, że pomimo sprzecznych ze skarżącym kasacyjnie interesów uważa, że wyrok należy uchylić, iż geodeta nie może określać sposobów użytkowania przez nią nieruchomości. Nie zgadza się także z wadliwym procedowaniem organu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.
Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach w których rozpoznaje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze.
Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania, ale wyłączenie w granicach zarzutów skargi kasacyjnej.
W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że skarga kasacyjna została wniesiona w imieniu L. P. (tak jest w skardze kasacyjnej i w jej podstawach), zaś z uzasadnienia skargi kasacyjnej i dotychczasowego postępowania sądowego i administracyjnego wynika, że wnoszącym skargę kasacyjną jest L. P. Pierwszy zarzut skargi kasacyjnej dotyczy naruszenia przepisów postępowania tj. art.138 p.p.s.a., poprzez wadliwe sformułowanie wyroku w części dotyczącej rozstrzygnięcia i łączne oddalenie wszystkich skarg. Zarzut ten jest niezasadny. Przede wszystkim należy przypomnieć treść powołanego przepisu art.138 p.p.s.a., która jest następująca " Sentencja wyroku powinna zawierać: oznaczenie sądu, imiona i nazwiska sędziów, protokolanta oraz prokuratora, jeżeli brał udział w sprawie, datę i miejsce rozpoznania sprawy i wydania wyroku, imię i nazwisko lub nazwę skarżącego, przedmiot zaskarżenia oraz rozstrzygnięcie sądu", sentencja zaskarżonego w przedmiotowej sprawie wyroku zawiera wszystkie elementy o których mowa w tym przepisie.
Natomiast wyjaśnić należy, że o tym jakiego rodzaju rozstrzygnięcia może wydać Wojewódzki Sąd Administracyjny określają przepisy art.145 do 151 p.p.s.a.. To art.151 stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala, a w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015r. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Rozstrzygnięcie sądu sformułowane jako oddala skargi, w sytuacji gdy były wniesione co najmniej dwie skargi, zgodne jest z art.151 p.p.s.a, a podnoszona w skardze argumentacja nie znajduje uzasadnienia w obowiązującym stanie prawnym.
Drugi zarzut skargi kasacyjnej został sformułowany jako zarzut naruszenia prawa materialnego tj.§ 47 ust.3 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów, a obejmuje błędną wykładnię tego prawa, polegającą na mylnym rozumieniu treści lub znaczenia przepisu prawa. Z uzasadnienia zaś tego zarzutu wynika, że skarżący kwestionuje przebieg i ustalenia faktyczne w sprawie. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej należy stwierdzić, że jest on bezprzedmiotowy. Przede wszystkim nie można za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego podważać ustaleń faktycznych w sprawie, czy przebiegu postępowania administracyjnego, bez wskazania przy tym jakie normy naruszył Sąd I instancji w procesie kontroli legalności zaskarżonej decyzji. Ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, a takie zarzuty nie zostały w skardze kasacyjnej sformułowane.
Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.
Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a.