Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 września 2017 r. sygn. akt VII SA/Wa 2417/16, oddalił skargę M. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy.
W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. W., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...] o zatrzymaniu prawa jazdy kategorii B nr [...] na okres 3 miesięcy, tj. od [...] grudnia 2015 r. do [...] marca 2016 r. i nadaniu tej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W toku postępowania organ ustalił, że do Prezydenta [...] wpłynęła informacja od organu Policji, że w dniu [...] grudnia 2015 r. M. W. kierował pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o 53 km/h na obszarze zabudowanym i na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.r.d.", Policja zatrzymała dokument prawa jazdy.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2016 r. wniósł M. W. zarzucając naruszenie art. 7, art. 8 w związku z art. 77 i art. 80, art. 97 § 1, art. 138 § 1 pkt 1 i art. 140 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.), powoływanej dalej jako "K.p.a.", oraz art. 102 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 102 ust. 1 c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2016 r. poz. 627 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.k.p", w związku z art. 135 ust. 1 P.r.d. i art. 42 ust. 3 Konstytucji RP. Skarżący wskazał, że nie przyjął mandatu i przed Sądem Rejonowym w G. toczy się sprawa o wykroczenie. Oznacza to, że nie można przyjąć za udowodnioną okoliczność przekroczenia przez niego prędkości o 53 km/h.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny powołanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę. Sąd wskazał, że organ administracji związany jest ustaleniami Policji i orzeka obligatoryjnie o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jasno sprecyzował, co stanowi źródło ustalenia stanu faktycznego w zakresie stwierdzenia okoliczności przekroczenia dopuszczalnej prędkości w terenie zabudowanym o 50 km/h. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541) do dnia 31 grudnia 2016 r. podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust.1 pkt 4 i 5 oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.k.p., jest informacja o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1 a P.r.d. Przepis ten przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która stanowi przesłankę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest informacja Policji. Organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, ale z woli ustawodawcy opiera swoje rozstrzygnięcie na przekazanej informacji o zatrzymaniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d.
Tym samym organ prowadzący postępowanie o zatrzymanie prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. nie może ani powoływać z urzędu ani na wniosek dowodów na okoliczność potwierdzenia, czy też weryfikacji treści zawartych w informacji, o której mowa w art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł M. W. zaskarżając wyrok w całości i - na podstawie art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302), powoływanej dalej jako "P.p.s.a." - zarzucił mu naruszenie:
- 1) przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy:
- a) art. 151 w związku z art. 134, art. 135 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i lit. c P.p.s.a przez niewłaściwe zastosowanie trzech pierwszych przepisów i niezastosowanie ostatniego, co doprowadziło do niedostrzeżenia naruszenia przez organ przepisów postępowania, w szczególności art. 6, art.
- 7. art. 8, art. 77, art. 80, art 97 § 1 pkt 4 oraz art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., oraz do błędnych ustaleń faktycznych organu stanowiących podstawę jego rozstrzygnięcia i niedokonania przez organ wszechstronnego rozważenia materiału sprawy, a w konsekwencji uznanie, że jedynym i wystarczającym dowodem w sprawie mogła być informacja Policji o zatrzymaniu prawa jazdy, w sytuacji gdy organowi wiadome było, że skarżący nie przyjął mandatu i przekazana informacja może nie odpowiadać rzeczywistości, co w toku postępowania sądowoadministracyjnego zostało udowodnione;
- b) art. 133 §1 i art. 141 § 4 P.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji brak w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku jakiegokolwiek odniesienia się do podnoszonego w skardze na decyzję zarzutu naruszenia przez organ zasady domniemania niewinności, wyrażonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz pominięcie odniesienia się do zebranych w toku postępowania materiałów, w szczególności wyroku Sądu Rejonowego w G., co wskazuje, że pominięte zostały na etapie ustalania podstawy rozstrzygnięcia te kwestie, a na etapie wyrokowania pominięte zostały rozważania odnoszące się do podstaw systemowych i aksjologicznych zastosowanych przepisów prawa materialnego;
- 2) prawa materialnego - art. 102 ust. 1 pkt 4, ust. 1c i 1e u.k.p. i art. 135 ust. 1 P.r.d. w związku z art. 42 ust. 3 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że jedyną i wyłączną podstawą rozstrzygnięcia organu w niniejszej sprawie mogła być informacja Policji o zabraniu prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d., podczas gdy w sytuacji, w której ustawa nie wyłącza obowiązku stosowania przepisów K.p.a., podstawą faktyczną rozstrzygnięcia powinny być jednoznacznie ustalone okoliczności świadczące o rzeczywistym przekroczeniu prędkości, co pozostaje w zgodności z zasadą domniemania niewinności zagwarantowaną w Konstytucji RP
Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 183 §1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zarzutów wskazanych w podstawie skargi kasacyjnej.
Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia prawa są zasadne, a zatem skarga kasacyjna podlega uwzględnieniu.
Przed przystąpieniem do wyjaśnienia powodów uwzględnienia skargi, należy przypomnieć treść przepisów prawa, które stanowiły podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Ustawa o kierujących pojazdami stanowi w art. 102 ust. 1 pkt 4, że starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadku gdy kierujący pojazdem przekroczył dopuszczalną prędkość o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Z kolei w myśl art. 102 ust. 1c u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 pkt 4, na okres 3 miesięcy, nadając jej rygor natychmiastowej wykonalności oraz zobowiązując kierującego do zwrotu prawa jazdy, jeżeli dokument ten nie został zatrzymany w trybie art. 135 ust. 1 pkt 1a lit. a P.r.d.
W niniejszej sprawie uwagę należy zwrócić jeszcze na treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, który stanowi (w brzmieniu na dzień wydania decyzji), że podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest informacja, o której mowa w pkt 1. Z przepisu tego wynika też, że informacja taka jest podstawą wydania ww. decyzji do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej (...). Takiego komunikatu przed wydaniem zaskarżonej decyzji ani w dniu jej wydania nie ogłoszono. Z przywołanego punktu 1 wynika, że podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Naruszenie, o jakim mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. dotyczy kierowania pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym.
Z treści powyższych przepisów wynika w sposób niewątpliwy, że podstawą wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy jest jedynie informacja uzyskana od podmiotu, który ujawnił kierowanie pojazdem z prędkością przekraczającą dopuszczalną o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym. Co więcej - uzyskanie takiej informacji obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Brzmienie art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ("starosta wydaje decyzję administracyjną") nie pozostawia wątpliwości, że rozstrzygnięcie podejmowane na jego podstawie ma charakter związany.
W konsekwencji organ wydający decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy nie prowadzi własnych ustaleń dotyczących faktu rażącego przekroczenia prędkości, gdyż jak słusznie wskazał Sąd I instancji, jest to domena postępowania wykroczeniowego (por. wyrok WSA w Gdańsku z 15 lutego 2018 r. sygn. akt III SA/Gd 900/17, wyrok NSA z 29 maja 2018 r. sygn. akt I OSK 2190/16, orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak pozostałe powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych).
Potwierdził to Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów z 1 lipca 2019 r. sygn. akt I OPS 3/18 wskazując, że "podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2019 r. poz. 341 z późn. zm.) w związku z art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks Karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 z późn. zm.) może stanowić wyłącznie informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym". Jak wyjaśniono w uzasadnieniu powyższej uchwały zatrzymanie prawa jazdy w oparciu o art. 102 ust. 1 pkt 4 u.k.p. jest sankcją administracyjną o charakterze prewencyjnym (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 11 października 2016 r. sygn. akt K 24/15, OTK-A 2016/77).
Sankcja administracyjna stanowi konsekwencję niewykonania obowiązku wynikającego z prawa administracyjnego. Istotą sankcji administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 października 2009 r. sygn. akt KP 4/09, OTK-A 2009/9/134).
W sprawie zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym o zakresie prowadzonego postępowania dowodowego przesądza treść art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1c u.k.p. w związku z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Podstawę wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy stanowi informacja Policji o ujawnieniu naruszenia polegającego na przekroczeniu dopuszczalnej prędkości o ponad 50 km/h na obszarze zabudowanym lub prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie. Informacja o ujawnieniu popełnienia naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 1a P.r.d. jest dokumentem urzędowym i ten jej walor jest weryfikowany w trybie postępowania administracyjnego. Odpowiedzialność za treść tej informacji ponosi podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, a w aspekcie odszkodowawczym Skarb Państwa.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy okolicznością bezsporną pozostaje, że do Prezydenta [...] wpłynęło pismo z Komendy Powiatowej Policji w G. zawiadamiające o tym, że [...] grudnia 2015 r. M. W. kierując pojazdem marki [...] o nr rej. [...] z prędkością 103 km/h, przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h, co stanowiło podstawę wszczęcia postępowania, a następnie wydania przez Prezydenta [...] decyzji z [...] lutego 2016 r. orzekającej o zatrzymaniu M. W. prawa jazdy na okres trzech miesięcy - od dnia [...] grudnia 2015 r. do [...] marca 2015 r., z jednoczesnym nadaniem rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności.
Ze znajdującego się w sądowych aktach sprawy wyroku Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny z [...] lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt [...] wynika, że Sąd uznał skarżącego kasacyjnie za winnego tego, że w dniu [...] dniu grudnia 2015 r. o godz. 11:04 w miejscowości S. g, G., woj. [...], na drodze [...] kierując samochodem marki [...] o nr rej. [...] przekroczył dopuszczalną prędkość na obszarze zabudowanym - 50 km/h o co najmniej 10 km/h, jadąc z prędkością ok. 60 km/h, to jest czynu z art. 92a Kodeksu wykroczeń i za ten czyn z mocy art. 92a K.w w związku z art. 39 § 1 K.w. odstąpił od wymierzenia mu kary.
Jak wyjaśnił w przywołanej wyżej uchwale Naczelny Sąd Administracyjny, prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy u.k.p. Z tego też względu nie mógł być zasadny zarzut naruszenia przepisów postępowania powiązany z art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a.
Tym niemniej zakończenie postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., jeżeli później zostanie ustalone, że pomiar prędkości został błędnie dokonany, albowiem wyjdzie na jaw istotna dla sprawy nowa okoliczność faktyczna istniejąca w dniu wydania decyzji, nieznana organowi, który wydał decyzję. Takie stanowisko zajął wcześniej Trybunał Konstytucyjny w cytowanym powyżej wyroku z 11 października 2016 r., w którym wskazał, że wykazanie błędnego pomiaru prędkości możliwe jest również w postępowaniu w sprawach o wykroczenie i wówczas jego skutkiem może być nawet uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. To z kolei, w razie uprzedniego zakończenia postępowania administracyjnego ostateczną decyzją o zatrzymaniu prawa jazdy, będzie uprawniało stronę do wznowienia tego postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., bowiem ustalenie, że pomiar prędkości został błędnie dokonany jest nową okolicznością faktyczną istotną dla tej sprawy.
Sytuacja prawna będąca przedmiotem rozstrzygania w sprawie niniejszej o tyle różni się od rozważanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w ww. uchwale, że to w toku postępowania sądowoadministracyjnego doszło do zanegowania prawidłowości informacji o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, w formie wyżej cytowanego prawomocnego wyroku wydanego przez Sąd karny.
Należy podkreślić, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. uchylenie aktu administracyjnego następuje w związku z zaistnieniem przesłanek zawartych w art. 145 § 1 K.p.a. Sąd administracyjny ma obowiązek uchylić decyzję, jeżeli stwierdzi wystąpienie jednej z przesłanek wznowienia postępowania administracyjnego, chyba, że zachodzą okoliczności wskazane w art. 146 § 1 lub 2 K.p.a.
Wydanie aktu administracyjnego, którego podstawę stanowiła informacja o ujawnieniu czynu polegającego na kierowaniu pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym, w odniesieniu do której stwierdzono jej niezgodność z prawem (poprzez ustalenie przekroczenia dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o co najmniej 10 km/h i ustalenie, że skarżący kasacyjnie jechał z prędkością ok. 60 km/h), oznacza wydanie aktu z naruszeniem przepisów, a w takim wypadku w odniesieniu do tegoż aktu zachodzą podstawy do stwierdzenia zaistnienia naruszenia prawa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a. Nie można bowiem pojęcia "naruszenia prawa", o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., ograniczać do sytuacji, gdy zachodzi prosta sprzeczność między treścią przepisu, a sposobem jego zastosowania przez organ administracji. W postępowaniu administracyjnym przez wydanie decyzji z naruszeniem prawa rozumie się także takie sytuacje, w których organowi administracji nie można postawić zarzutu naruszenia przepisów w chwili wydawania decyzji, a taka sytuacja zaistniała w przedmiotowej sprawie.
Dotyczy to na przykład niektórych podstaw wznowienia postępowania administracyjnego np. określonych w art. 145 § 1 pkt 5 i 8 K.p.a., czy też w art. 145a K.p.a. (wyrok WSA w Warszawie z 18 lipca 2019 r. sygn. akt VII SA/Wa 2324/17). Tak więc w razie stwierdzenia przez sąd, że akt kontrolowany narusza prawo, a naruszenie to daje podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, to zachodzi podstawa do uchylenia takiego aktu w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., bowiem dyspozycja tego przepisu ma na celu przede wszystkim ochronę obiektywnego porządku prawnego.
W tej sytuacji należy zgodzić się ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji naruszył określoną w art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. zasadę orzekania na podstawie akt sprawy skoro pominął ich istotną cześć, tj. wyrok Sądu Rejonowego w G. II Wydział Karny z [...] lutego 2017 r. w sprawie sygn. akt [...]. Wyrok ten został włączony do akt sądowych sprawy na wezwanie Sądu I instancji. Należy zauważyć, że aktami sprawy w rozumieniu art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. są zarówno akta administracyjne sprawy, przekazane sądowi przez organ administracji publicznej na podstawie art. 54 § 2 P.p.s.a., jak i akta sądowe sprawy, które tworzy się dla każdej sprawy sądowoadministracyjnej (art. 12a § 1 P.p.s.a.). Pojęcie "akta sprawy" użyte w art. 133 § 1 zd. 1 P.p.s.a. jest zatem pojęciem szerszym od tego, jakim posłużył się ustawodawca w art. 54 § 2 P.p.s.a. Wobec obowiązywania w postępowaniu administracyjnym ogólnej zasady pisemności (art. 14 K.p.a.), to w aktach administracyjnych sprawy powinien znaleźć odzwierciedlenie stan faktyczny sprawy, którego wszechstronne ustalenie należy do podstawowych obowiązków organu administracji publicznej (art. 7 w związku z art. 77 § 1 K.p.a.).
Podstawą orzekania przez sąd jest zatem materiał dowodowy, zgromadzony przez organ w toku postępowania administracyjnego i zawarty w aktach administracyjnych sprawy, ale sąd bierze również pod uwagę dowody uzupełniające z dokumentów, przeprowadzone w postępowaniu sądowoadministracyjnym (art. 106 § 3 P.p.s.a.) oraz niewymagające dowodu fakty powszechnie znane (art. 106 § 4 P.p.s.a.). Materiał dowodowy zebrany przez sąd nie służy jednak ustalaniu stanu faktycznego sprawy, lecz weryfikacji kompletności materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy oraz prawidłowości opartych na nich ustaleń organu w zakresie stanu faktycznego. Przyjęcie wskazanej w art. 133 § 1 zasady, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy oznacza, że sąd ten rozpatruje sprawę na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania kontrolowanej przez siebie decyzji. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonej decyzji zasadniczo nie podlega uwzględnieniu.
Sąd uwzględni jednak nowe fakty lub dowody, które istniały w dacie wydania decyzji, a nie były znane organowi administracji publicznej, jeżeli zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (wyrok NSA z 20 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1618/08).
Zasadnie skarga kasacyjna zarzuca naruszenie art. 134 § 1 P.p.s.a., gdyż Sąd I instancji nie wyszedł poza zarzuty i wnioski skargi, tj. nie zauważył naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, które zobowiązany był uwzględnić z urzędu. Podobnie zgodzić się trzeba ze skarżącym kasacyjnie, że Sąd I instancji naruszył art. 141 § 4 P.p.s.a. Jak wielokrotnie wskazywano w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. może być skutecznie postawiony zasadniczo w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, wojewódzki sąd administracyjny nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwałę NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09, wyrok NSA z 20 sierpnia 2009 r. sygn. akt II FSK 568/08). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.).
W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się do dowodu z wyroku sądu karnego, o który uzupełnił akta sprawy, tym samym nie zajął stanowiska co do wykazania w postępowaniu w sprawie o wykroczenie błędnego pomiaru prędkości dokonanego przez organ Policji. Naruszenie to jest na tyle istotne, że miało wpływ na wynik sprawy.
Odnośnie do powiązania wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów naruszenia przepisów postępowania z art. 135 P.p.s.a. wskazać należy, że przepis ten ma zastosowanie, gdy Sąd stosując przewidziane ustawą środki w stosunku do zaskarżonego aktu, dostrzeże możliwość końcowego załatwienia sprawy poprzez wzruszenie także innych aktów wydanych w granicach sprawy. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, bowiem Sąd I instancji nie wzruszył zaskarżonego aktu. Zatem nie mógł stosować wymienionego przepisu. Dlatego tak sformułowany zarzut naruszenia przepisów postępowania nie może zostać uwzględniony.
Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 w związku z art. 193 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...].
O zwrocie kosztów postępowania orzeczono w myśl art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 1 i § 2 oraz art. 207 § 1 P.p.s.a., a także § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U z 2018 r. poz. 265).