Uzasadnienie
Pismem z dnia 23 lutego 2015 r. W.C. wniósł skargę o wznowienie postępowania zakończonego wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12 w sprawie ze skargi kasacyjnej W.C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Wa 871/11 w sprawie ze skargi W.C. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie ustalenia odszkodowania za nieruchomość.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że podstawę wznowienia stanowi przepis art. 273 § 2 P.p.s.a. oraz powołał się na następujące dokumenty:
1/ z dnia 8 lutego 2015 r. – pismo to potwierdziło pośrednio, że Urząd Gminy S. nie posiada dokumentu nadającego prawo własności Skarbowi Państwa dla zabudowań na działkach objętych aktem własności nr [...] i [...]. Decyzja ustalająca odszkodowanie dla byłych właścicieli została uchylona decyzją Wojewody z dnia [...] maja 2009 r. Natomiast korespondencja kierowana przez J. i M.C. do Naczelnika Gminy i Urzędu Wojewódzkiego w P. nie nadała własności budynku Skarbowi Państwa, jak poinformował Wójt Gminy S., 2/ z dnia 13 stycznia 2015 r. – pismo to potwierdziło, że Urząd Gminy nie posiada dokumentu nadającego prawo samoistnego posiadania działki nr [...], wydzielonej z działki nr [...], 3/ z dnia 11 grudnia 2014 r. – pismo to potwierdziło, że Urząd Gminy nie posiada dokumentów potwierdzających tytuł własności Skarbu Państwa do zabudowań zlokalizowanych na działkach objętych aktem własności nr [...] i [...], 4/ z dnia 31 października 2014 r. - pismo to potwierdziło, że Urząd Gminy nie posiada planu zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dniu wywłaszczenia, 5/ z dnia 28 lutego 2014 r. - jako dowód potwierdzający fakt, że obecnie wykazane działki nr [...] i [...] to dawana działka [...], 6/ brak odpowiedzi rzeczoznawcy na pokwitowanie własnoręczne pisma potwierdziło fakt nieposiadania dokumentów mogących służyć do ustalenia stanu wycenionej przez rzeczoznawcę nieruchomości nr [...] według stanu na dzień wywłaszczenia.
W oparciu o powyższe dowody i brak innych dowodów skarżący wniósł o uznanie przez Sąd, że zeznania trzech z pięciu świadków potwierdzających własność zabudowań dla innego właściciela niż właściciel nieruchomości okazały się fałszywe.
Nadto dodano, że "strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, ponieważ pisma Wójta wyżej wymienione zostały sporządzone po zakończeniu przedmiotowego postępowania NSA" (cytat – str. 2 skargi o wznowienie). Fakty w nich ujawnione mogą mieć wpływ na wynik sprawy, ponieważ świadczą o odmiennym stanie wywłaszczonej i wycenionej nieruchomości niż zostało to przyjęte w toku zaskarżonego postępowania. Wskazano także, że w oparciu o art. 273 § 2 P.p.s.a. strona żąda wznowienia postępowania z powodu ujawnienia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy, a z których skarżący nie mógł skorzystać w poprzednim postępowaniu.
Dalej skarżący wskazał, że termin z art. 277 P.p.s.a został zachowany, co wynika z dat wystawienia powyższych pism Wójta Gminy S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Przepis art. 280 § 1 P.p.s.a. stanowi, że sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci. Podkreślenia przy tym wymaga, że badanie o jakim mowa w ww. przepisie nie jest badaniem zasadności skargi o wznowienie. Celem tego badania jest bowiem stwierdzenie, czy spełnione zostały warunki formalne, które umożliwiają rozpatrzenie samej skargi o wznowienie postępowania.
W niniejszej sprawie nie można powiedzieć, że skarga o wznowienie postępowania została oparta na ustawowej podstawie wznowienia. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie przyjmuje się, że dla stwierdzenia, iż skarga opiera się na ustawowych podstawach wznowienia nie jest wystarczające samo sformułowanie ich w sposób odpowiadający dyspozycji przepisów art. 271 - 274 P.p.s.a. (porównaj: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2010, str. 633, porównaj także orzeczenia NSA, np: z dnia 9 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1065/10, z dnia 28.07.2011 r., sygn. akt I OSK 1160/11, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych zamieszczonej na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący obowiązany jest bowiem do przedstawienia odpowiadających treści przepisów argumentów i to odnoszących się do ustawowych przesłanek wznowienia i dopiero takie wskazanie daje podstawy do rozpoznania merytorycznego skargi o wznowienie postępowania sądowego.
W niniejszej sprawie skarżący jako podstawę wznowienia wskazał przepis art. 273 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że "można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Środek dowodowy, który powstał po uprawomocnieniu się wyroku nie stanowi podstawy wznowienia postępowania (porównaj: postanowienia NSA z dnia 7.04.2006 r., II OSK 689/05, LEX nr 209431, wyrok NSA z dnia 5.05.2005 r., OSK 1345/04, LEX nr 168046).
W niniejszej sprawie taka sytuacja miała miejsce. Otóż wszystkie wskazane przez skarżącego dokumenty w postaci pism: z dnia 8 lutego 2015 r., z dnia 13 stycznia 2015 r., z dnia 11 grudnia 2014 r., z dnia 31 października 2014 r., z dnia 28 lutego 2014 r. powstały już po wydaniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, który przecież został wydany w dniu 4 grudnia 2013 r. Wyjaśnić bowiem należy, że środki dowodowe stanowiące podstawę wznowienia postępowania muszą istnieć w dniu wydania orzeczenia którego weryfikacji strona się domaga.
Mając zatem na uwadze to, że przywołane przez skarżącego środki dowodowe nie istniały w dacie wydania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1130/12, to stwierdzić należy, że wniesiona skarga o wznowienie postępowania nie została oparta na ustawowej podstawie wznowienia.
Z tego względu, na podstawie art. 280 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji.
Zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego. W związku z tym, że skarżący tytułem wpisu od skargi o wznowienie postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym uiścił kwotę 100 zł, a wniesiona skarga o wznowienie została odrzucona, to na mocy art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. należało zwrócić skarżącemu cały uiszczony wpis. Dlatego, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a. orzeczono jak w punkcie 2 sentencji.