Uzasadnienie
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1018/13 oddalił skargę kasacyjną R. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1109/12 w sprawie ze skargi R. O. i Stowarzyszenia Zwykłego [...] na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji.
R. O. i Stowarzyszenie Zwykłe [...] złożyli w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie (jednym pismem) skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego ww. wyrokiem NSA. Jako podstawę prawną wznowienia wskazano art. 273 § 2 p.p.s.a. – wykrycie okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na wynik sprawy, a w uzasadnieniu skargi o wznowienie odwołano się do uzasadnienia wyroku NSA z 17 października 2014 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2178/14 stwierdził swoją niewłaściwość rzeczową i przekazał sprawę Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.
Przede wszystkim wskazać należy, że zgodnie z art. 270 w zw. z art. 273 § 2 p.p.s.a., można żądać wznowienia postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Stosownie natomiast do art. 275 p.p.s.a., do wznowienia postępowania z przyczyn innych niż jego nieważność (art. 271 p.p.s.a.) właściwy jest sąd, który ostatnio orzekał w sprawie. Sprawa ze skargi na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby funkcjonariusza Policji była przedmiotem wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Wa 1109/12. Orzeczenie to nie zakończyło jednak sprawy, gdyż skarżący wywiódł od niego skargę kasacyjną, która została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 17 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1018/13.
Zatem sądem, który ostatnio orzekał w sprawie był Naczelny Sąd Administracyjny. W świetle przytoczonego art. 275 p.p.s.a. oznacza to, że to Naczelny Sąd Administracyjny – a nie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – jest właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi.
Wskazać następnie trzeba, że stosownie do art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w ustawie można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Skarga o wznowienie postępowania jest nadzwyczajnym środkiem prawnym służącym od prawomocnych orzeczeń sądów administracyjnych, ale jednocześnie jest pismem strony w rozumieniu art. 45 p.p.s.a. Skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymogom określonym w art. 46 p.p.s.a., powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, co wynika z brzmienia art. 276 p.p.s.a., a ponadto powinna zawierać wszystkie te elementy, które zostały wyszczególnione w art. 279 p.p.s.a. (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05). Zgodnie z treścią art. 276 p.p.s.a., do postępowania ze skargi o wznowienie postępowania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sądem pierwszej instancji, jeżeli przepisy poniższe nie stanowią inaczej.
Jednakże, gdy do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, stosuje się odpowiednio art. 175 p.p.s.a. W myśl § 1 tego artykułu, skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego. Natomiast stosownie do jego § 2, przepisu § 1 nie stosuje się, jeżeli skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem albo jeżeli skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Powyższa regulacja prowadzi do wniosku, że w przypadku, gdy tak jak w niniejszej sprawie, do wznowienia postępowania właściwy jest Naczelny Sąd Administracyjny, do skargi o wznowienie postępowania ma zastosowanie przymus adwokacko-radcowski, co oznacza, że skarga o wznowienie postępowania musi być sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika.
Niedopełnienie tego obowiązku jest brakiem nieusuwalnym skargi o wznowienie postępowania, który powoduje jej odrzucenie (zob. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, Bogusław Dauter, wyd. 3, LexisNexis, Warszawa 2011 r. s. 602; J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Komentarz, Warszawa 2010 r., s. 628 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r. sygn. akt I GSK 359/05 oraz z dnia 15 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 955/10). Skarżący oraz stowarzyszenie nie spełniają wymagań wskazanych w art. 175 § 2 p.p.s.a., a skargę o wznowienie postępowania sporządził osobiście skarżący.
Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 175 § 1 i art. 276 p.p.s.a.