Postanowienie NSA z 20 września 2005 r., I OSK 643/05

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 września 2005 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Juliana Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r., sygn. akt II SAB/Wa 261/04 o odrzuceniu skargi Juliana Ś. na bezczynność Ministra Pracy i Polityki Społecznej w przedmiocie waloryzacji świadczeń emerytalno-rentowych postanawia oddalić skargę kasacyjną.

Skład

Sędzia NSA Zbigniew Rausz przewodniczący

Uzasadnienie

I OSK 643/05

Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia z dnia 22 października 2004 r., zgodnie z treścią art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą się zakończyć decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie w sprawie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Natomiast z treści skargi z dnia 10 lipca 2004 r. wynika, że dotyczy ona bezczynności Ministra Polityki Społecznej polegającej na "niecyklicznej realizacji" ustawy z dnia 6 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 95 poz. 473/. Tego typu sprawa nie należy do właściwości rzeczowej sądów administracyjnych określonej w art. 3 par. 2 pkt 1-4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stąd też w tych sprawach nie ma zastosowania sądowa kontrola administracji publicznej. Z tych względów na podstawie art. 58 par. 1 pkt 1 i par. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako niedopuszczalną Sąd postanowił odrzucić.

Pismem z dnia 3 stycznia 2005 r. skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył Julian Ś., który wniósł o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano naruszenie art. 3 par. 2 pkt 4 i art. 58 par. 1 i par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez błędną wykładnię - że sprawa ma charakter "niecyklicznej realizacji" ustawy z dnia 6 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 95 poz. 473/.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż zgodnie z art. 3 par. 2 pkt 4 wyżej cytowanej ustawy sprawa podlega pod inne akty i czynności z zakresu administracji dotyczące obowiązków wynikających z ustawy. Wniknięcie w sedno sprawy prowadzi do wniosku, że jest to sprawa z zakresu obowiązków wynikających z ustawy. Minister Polityki Społecznej dopuścił się rażącej bezczynności w sprawie nie przeliczania składnika socjalnego z kwoty bazowej od dnia 1 stycznia 1996 do 1 stycznia 2004 r. oraz nie dokonania ustawowej waloryzacji wypłaty świadczenia za IV kwartał 1995 r. Nie wydanie stosownych decyzji spowodowało naruszenie prawa poprzez brak przepisów wykonawczych Ministra Polityki Społecznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Jak wynika z treści skargi Juliana Ś. z dnia 10 lipca 2004 r. wniesionej przeciwko Naczelnej Władzy Wykonawczej RP tj. przeciwko Ministrowi Pracy i Polityki Społecznej oraz Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych, została ona wniesiona w związku z "niecykliczną realizacją" ustawy z dnia 6 lipca 1995 r. /Dz.U. nr 95 poz. 473/. Skarżący składa skargę na bezczynność administracyjną organów władzy wykonawczej RP i ZUS i wnosi o spowodowanie przedmiotowej naprawy w pełnym zakresie jak określa wskazana ustawa tj. kolejnych ośmiu przeliczeń według aktualnej kwoty bazowej. Skarżący podał, że oczekuje ponadto od niniejszego postępowania dowodowego wyjaśnienia zaistniałych nieprawidłowości oraz przedsięwzięcia koniecznych zabezpieczeń w celu wyeliminowania niedozwolonych praktyk w ubezpieczeniach pracowniczych i naprawienia zaistniałej szkody, która została uczyniona.

Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, zgodnie z treścią art. 3 par. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w art. 3 par. 2 pkt 1-4 tej ustawy tzn. takich, które mogą się zakończyć decyzją administracyjną, postanowieniem wydanym w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącym postępowanie w sprawie, a także na postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie albo inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Bez wątpienia sprawa ze skargi Juliana Ś. nie należy do kategorii spraw, które mogłyby być zakończone jakimkolwiek zewnętrznym aktem administracyjnym wydanym w sprawie indywidualnej. Przedmiotem skargi jest bowiem ogólny zarzut niewykonywania ustawy dnia 6 lipca 1995 r. o zmianie ustawy o rewaloryzacji emerytur i rent, o zasadach ustalania emerytur i rent oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz.U. nr 95 poz. 473/. Nie można w tym przypadku mówić więc o zaistnieniu bezczynności organu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 par. 2 pkt 8 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powyższej oceny prawnej przedmiotowej sprawy nie zmieniłoby także zakwalifikowanie skargi jako wniesionej na inne niż określone w art. 3 par. 2 pkt 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Jak bowiem wynika z treści skargi sądowoadministracyjnej jej przedmiotem jest nieprawidłowa realizacja ustawy. Skarżący nie wskazał natomiast na indywidualny, własny interes prawny wynikający z przepisów prawa, który został naruszony przez działalność czy też jej brak tj. bezczynność organów administracji publicznej. Ogólny zarzut nierealizowania ustawy czy też jej naruszeń nie może być przedmiotem postępowania przed sądem administracyjnym.

W takiej sytuacji należy uznać, iż postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 października 2004 r. o odrzuceniu skargi Juliana Ś. było prawidłowe, skarga bowiem w świetle tego co wyżej zostało stwierdzone jest niedopuszczalna.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 w zw. z art. 182 par. 1 i par. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ postanowił skargę kasacyjną oddalić.