Uzasadnienie
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 9 lutego 2005 r., 3/II SA/Ka 1956/03 oddalił skargę Alfreda G. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. z dnia 27 czerwca 2003 r. (...) w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.
W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.
Decyzją z dnia 3 kwietnia 2003 r. (...) wydaną na podstawie art. 22 ust. 1 i art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne /t.j. Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086 ze zm./ par. 42 ust. 2, par. 44 pkt 8 i par. 56 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. 2001 nr 38 poz. 454/ oraz art. 104 Kpa Prezydent Miasta C. zatwierdził operat opisowo-kartograficzny modernizacji ewidencji gruntów w zakresie dotyczącym: danych podmiotowych, części kartograficznej, numerów i granic obrębów, numerów działek, użytków oraz założenia ewidencji budynków dla obrębu nr 361.
W uzasadnieniu wskazał, że w związku z przystąpieniem z urzędu do modernizacji operatu ewidencji gruntów i budynków dla obrębu nr 361 miasta C. opracowano projekt modernizacji i przesłano do zaopiniowania przez Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w dniu 16 kwietnia 2002 r. Następnie w dniu 18 lipca 2002 r. Prezydent Miasta C. podał do publicznej wiadomości informację o przystąpieniu do modernizacji obrębu nr 361 miasta C. Celem modernizacji było utworzenie pełnego zakresu zbiorów danych ewidencyjnych oraz poprawa funkcjonowania systemu informatycznego obsługującego bazę danych. W trakcie modernizacji została również założona ewidencja budynków. Podniesiono, że projekt operatu modernizacji ewidencji gruntów i założenia ewidencji budynków wyłożony został do wglądu w dniach od 25 listopada 2002 r. do 9 grudnia 2002 r. w siedzibie Wydziału Geodezji i Katastru Nieruchomości Urzędu Miasta C. Zaznaczono, że do protokołu wyłożenia projektu wniesiono uwagi i zastrzeżenia, m.in. przez Alfreda G. W tej mierze wskazano, że zastrzeżenie Alfreda G. dotyczące ujawnienia budynków znajdujących się na działce nr 12 nie zostało uwzględnione, gdyż w wyniku przeprowadzonego wywiadu terenowego stwierdzono, że obiekty budowlane znajdujące się na ww. działce nie są trwale związane z gruntem - nie są zatem budynkami w rozumieniu par. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Wobec powyższego nie mogą być wpisane do projektu operatu.
W odwołaniu od tej decyzji Alfred G. domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji wskazał na niezgodność danych nowej mapy z operatu opisowo-kartograficznego ze stanem faktycznym na gruncie oraz z pierwotną mapą ewidencji gruntów z 1964 r., w zakresie położenia budynków na działce nr 12 oraz jej granic i oznaczenia punktów granicznych. Nadto wskazał, że zgłoszone budynki istnieją na gruncie od 1950 r., a w projekcie opisowo-kartograficznym zostały zaznaczone na mapie niezgodnie z ich położeniem na gruncie co do ich wymiarów i odległości od ogrodzenia. Zatem projekt operatu opisowo-kartograficznego działki nr 12 obręb 361 jest wadliwy.
Decyzją z dnia 27 czerwca 2003 r. (...) wydaną na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazał, że zarzuty podniesione w odwołaniu są nieuzasadnione. Modernizacja ewidencji, zgodnie z par. 55 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38 poz. 454/, jest to zespół działań technicznych, organizacyjnych i administracyjnych podejmowanych w celu uzupełnienia lub modyfikacji istniejących danych ewidencyjnych do wymagań rozporządzenia. Modernizację kompleksową, jakiej dokonano w obrębie 361 miasta C. /w którym położona jest działka nr 12 należąca do Alfreda G./, wykonuje się na zasadach i w trybie rozdziału 2 powyższego rozporządzenia, z zastrzeżeniem par.
- Wskazano, iż w projekcie modernizacji ustalono, że zakres prac dotyczy modernizacji części opisowej ewidencji gruntów w systemie informatycznym, części kartograficznej oraz mapy zasadniczej w zakresie budynków w systemie informatycznym i analogowym oraz założenia ewidencji budynków i lokali, co oznacza, że zakres prac nie obejmował granic działek ewidencyjnych ani ich powierzchni. W związku z tym brak jest podstaw do rozpatrywania zarzutów w tym zakresie.
Podniesiono, iż zakres prac związanych z założeniem ewidencji budynków również określają przepisy rozdziału 2 powołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 19 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne /t.j. Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086/. W par. 35 tego rozporządzenia określono źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji, między innymi wskazano materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Wskazano, że w związku z tym, budynki należące do Alfreda G. zostały przeniesione graficznie z mapy zasadniczej i ewidencyjnej do nowej mapy, gdyż nie stwierdzono zmian w ich położeniu i wymiarach w stosunku do danych zasobu.
Podniesiono, że z dokumentacji operatu opisowo-kartograficznego wynika, że czynności pomiarowe na gruncie podejmowano tylko w stosunku do budynków nowych i rozbudowanych, które nie były dotychczas wykazane w dokumentacji lub wymagały jej uzupełnienia, a zatem usytuowanie budynków odwołującego się na nowej mapie ewidencyjnej jest takie samo jak na mapach będących źródłem danych.
Reasumując wskazano, że mając na uwadze powyższe ustalenia, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w odwołaniu, które wynikają najprawdopodobniej z istniejącego sporu o przebieg granicy z działką sąsiednią, będącego przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w C. (...).
Zaznaczono, że wobec nie wniesienia zastrzeżeń w omówionym zakresie podczas wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, że Alfred G. może zbadać zasadność istniejących danych ewidencji gruntów i budynków, zlecając na własny koszt wykonanie stosownej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, która może być podstawą ewentualnych zmian. Do tego czasu jednak obowiązują dane wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków zatwierdzone zaskarżoną decyzją.
Decyzję tą zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Alfred G. i domagał się jej uchylenia. W skardze podniósł, że decyzja została podpisana przez osobę nieuprawnioną przez Wojewodę. Ponownie podniesiono zarzuty niezgodności danych nowej mapy z operatu opisowo-kartograficznego ze stanem faktycznym na gruncie oraz z pierwotną mapą ewidencji gruntów z 1964 r., w zakresie położenia budynków na działce nr 12 oraz jej granic i oznaczenia punktów granicznych. Wymieniony wskazał, że zgłoszone budynki istnieją na gruncie, są z nim trwale związane. Podniósł, że budynki w projekcie opisowo-kartograficznym zostały zaznaczone na mapie niezgodnie z ich położeniem na gruncie co do ich wymiarów, a co za tym idzie operat opisowo-kartograficzny działki nr 12 obręb 361 jest wadliwy. Zarzucił także organowi I instancji naruszenie par. 42 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów, poprzez nie wskazania w decyzji określenia sposobu i zakresu uwzględnionych uwag i zastrzeżeń zgłoszonych w trakcie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, oraz nie uzasadnieniu stanowiska organu w sprawie uwag i zastrzeżeń nieuwzględnionych.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał w całości dotychczas prezentowaną argumentację. Nie zgodził się także z zarzutem, że decyzja w sprawie została podpisana przez nieupoważnioną do tego osobę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi oddalił ją zgodnie z treścią art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U., Nr 153 poz. 1270/ w związku z art. 97 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1271/.
W pierwszej kolejności Sąd I instancji wskazał, że bezzasadnym jest zarzut podniesiony w skardze, dotyczący braku uprawnień Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego do podpisywania /a w istocie do wydawania/ decyzji odwoławczych w zakresie ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie bowiem z art. 7b ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne /Dz.U. 2000 nr 100 poz. 1086/ w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem:
- pierwszej instancji w sprawach określonych w ustawie,
- wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej.
W świetle powyższego przepisu wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego wchodzący w skład zespolonej administracji rządowej w województwie - art. 6a ust. 1 pkt 1b cyt. ustawy, jest organem właściwym do wydawania decyzji we własnym imieniu w sprawach określonych w ustawie, w trybie Kpa.
Następnie wyjaśniono, iż podstawą prawną modernizacji ewidencji gruntów jest rozporządzenie Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38 poz. 454/, zgodnie z którym modernizacja ewidencji to zespół działań zmierzających do uzupełnienia oraz modyfikacji istniejącej bazy danych ewidencyjnych, w celu utworzenia pełnego zbioru tych danych. Modernizację kompleksową, jakiej dokonano w obrębie 361 miasta C. wykonuje się na zasadach i w trybie rozdziału 2 powyższego rozporządzenia, z zastrzeżeniem par. 82.
Z projektu modernizacji ewidencji gruntów obr. 361 m. C. wynika, że zakres prac dotyczył modernizacji części opisowej w systemie informatycznym, części kartograficznej oraz mapy zasadniczej w zakresie budynków w systemie informatycznym i analogowym oraz założenia ewidencji budynków.
Zatem zakres prac nie obejmował granic działek ewidencyjnych ani ich powierzchni. Innymi słowy skoro nie było przedmiotem modernizacji ustalanie granic działek, to punkty graniczne określające działki w operacie ewidencyjnym po modernizacji wynikają z danych pierwotnej ewidencji gruntów oraz późniejszych pomiarów uzupełniających, stanowiących państwowy zasób Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej. Tym samym podniesione w tej kwestii zarzuty dotyczące zmiany granic działek, zdaniem Sądu są bezprzedmiotowe, a zatem brak jest podstaw do ich rozpatrywania. W ocenie Sądu I instancji treść znajdującego się w aktach sprawy “Wykazu uwag i zastrzeżeń zgłoszonych do operatu opisowo-kartograficznego" potwierdza, że w dniu 29 listopada 2002 r. Alfred G. wniósł uwagi i zastrzeżenia tylko co do nie ujęcia w bazie danych istniejących na gruncie budynków, a tym samym nie sposób zarzucić, co czyni w skardze Alfred G., organowi I instancji naruszenie par. 42 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów, poprzez nie wskazania w decyzji określenia sposobu i zakresu uwzględnionych uwag i zastrzeżeń zgłoszonych w trakcie wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, oraz nie uzasadnienia stanowiska organu w sprawie uwag i zastrzeżeń nieuwzględnionych. Skoro zarzut dotyczył jedynie wspomnianej kwestii /nie ujęcia w bazie danych istniejących budynków/, to organ miał obowiązek odniesienia tylko do tej kwestii, co uczynił w swojej decyzji.
Podnoszone przez skarżącego kwestie tyczące granic wynikają najprawdopodobniej zdaniem Sądu z istniejącego sporu o przebieg granicy z działką sąsiednią, będącego przedmiotem postępowania rozgraniczeniowego toczącego się przed Sądem Rejonowym w C. (...). Zatem skoro Alfred G. nie wniósł zastrzeżeń w omówionym zakresie podczas wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego, to może zbadać zasadność istniejących danych ewidencji gruntów i budynków, zlecając na własny koszt wykonanie stosownej dokumentacji geodezyjnej i kartograficznej, która może być podstawą ewentualnych zmian. Niemniej jednak do tego czasu będą obowiązywać dane wykazane w operacie ewidencji gruntów i budynków zatwierdzone zaskarżoną decyzją.
Także zakres prac związanych z założeniem ewidencji budynków określają przepisy rozdziału 2 powołanego powyżej rozporządzenia wykonawczego do ustawy z dnia 19 maja 1989 r. -Prawo geodezyjne i kartograficzne. W par. 35 tego rozporządzenia określono źródła danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji, między innymi wskazano materiały i informacje zgromadzone w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym.
Z akt sprawy wynika, że organy orzekające w sprawie oparły się na ustaleniach dokonanych dnia 6 lutego 2003 r. przez przedstawiciela wykonawcy, Przedsiębiorstwo Geodezyjno-Kartograficzne "V." Sp. z o.o. w Ż. Z wywiadu terenowego przeprowadzonego przez wskazany podmiot wynika, że obiekty znajdujące się na działce poza budynkiem mieszkalnym /nr. ewid. 48/ i budynkiem gospodarczym /nr. ewid. 71/ nie są obiektami stale związanymi z gruntem. Zatem brak było podstaw do ujawnienia w ewidencji budynków danych o obiektach gospodarczych wskazywanych przez skarżącego, skoro z dokumentów sprawy wynika, iż nie są to budynki trwale związane z gruntem.
Sąd wskazał również, iż w pierwotnej ewidencji gruntów zakładanej na podstawie Dekretu o ewidencji gruntów i budynków z 1955 r. /Dz.U. nr 6 poz. 32/, ujawniano wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomościach, natomiast w zmodernizowanej ewidencji gruntów i budynków na podstawie powyższego rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, nie wykazuje się obiektów budowlanych nie spełniających wymogów par. 2 ust. 1 pkt 4 i par. 78 powyższego rozporządzenia. Z uwagi na powyższe ustalenia budynki należące do Alfreda G. zostały przeniesione graficznie z mapy zasadniczej i ewidencyjnej do nowej mapy, gdyż nie stwierdzono zmian w ich położeniu i wymiarach w stosunku do danych zasobu. Z kolei z dokumentacji operatu opisowo-kartograficznego wynika, że czynności pomiarowe na gruncie podejmowano tylko w stosunku do budynków nowych i rozbudowanych, które nie były dotychczas wykazane w dokumentacji lub wymagały jej uzupełnienia, a zatem usytuowanie budynków odwołującego się na nowej mapie ewidencyjnej jest takie samo jak na mapach będących źródłem danych. Zatem mając na uwadze powyższe ustalenia, brak było podstaw do uwzględnienia zarzutów podniesionych w tej kwestii, które wynikają zapewne z istnienia wyżej naprowadzonej kwestii sporu granicznego - sporu o przebieg granicy z działką sąsiednią.
Alfred G. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. Wyrokowi temu zarzucił obrazę przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 42 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów, poprzez nie wskazanie w decyzji określenia sposobu i zakresu uwzględnionych uwag oraz zgłoszonych zastrzeżeń, co skutkowało stwierdzeniem, iż projekt operatu opisowo-kartograficznego jest prawidłowo sporządzony.
Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie skargi.
W motywach skargi kasacyjnej podtrzymano zarzut niezgodności danych nowej mapy z operatu opisowo-kartograficznego ze stanem faktycznym. Skarżący podniósł, iż nieprawidłowo wymierzono granicę między sąsiadującymi działkami. Ponadto w zakresie położenia budynków na działce nr 12 to zostały one zaznaczone na nowej mapie nie zgodnie z ich położeniem na gruncie co do ich wymiarów i odległości od ogrodzenia. Skarżący także w dalszym ciągu podtrzymał zarzut wadliwości projektu operatu opisowo-kartograficznego jego działki.
Nieprawdą zdaniem strony skarżącej pozostaje stwierdzenie Sądu zawarte w uzasadnieniu, iż skarżący nie wniósł zastrzeżeń podczas wyłożenia projektu operatu opisowo-kartograficznego w pełnym zakresie. Skarżący takie zastrzeżenia zgłosił jednakże zostały one nieprawidłowo rozpatrzone. Dlatego też skarżący nie zgadza się z tym, iż by zbadać zasadność istniejących danych ewidencji gruntów i budynków musi na własny koszt zlecić wykonanie dokumentacji geodezyjno-kartograficznej. Takie czynności prawidłowo powinna wykonać instytucja, która sporządzała projekt operatu opisowo-kartograficznego.
Skarżący nadto zauważył, iż kwestię tyczące granic nie wynikają z istniejącego sporu o przebieg granicy z działką sąsiednią, ale z nieprawidłowo przeprowadzonego postępowania mającego na celu modernizację ewidencji gruntów. Jak Sąd trafnie zauważył postępowanie rozgraniczeniowe toczy się, a więc nie może być mowy o jakichkolwiek zmianach bowiem nie zapadło w tej sprawie żadne wiążące orzeczenie, które pozwoliłoby na zmianę granic sąsiadujących działek. Jak wynika z rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa modernizacja ewidencji to zespół czynności zmierzających do uzupełnienia oraz modyfikacji istniejącej bazy danych ewidencyjnych sporządzany w celu utworzenia pełnego zbioru tych danych. Zdaniem skarżącego w jego przypadku nie przeprowadzono prawidłowo i w całości postępowania mającego na celu modernizację ewidencji. Nie uwzględniono bowiem w ewidencji budynków wszystkich nieruchomości położonych na przedmiotowej działce, pominięto zabudowania, które Sąd uznał jako nie związane na stałe z gruntem. Skoro zostały one uznane za lokale nie związane na stałe z gruntem to dlaczego skarżący od lat odprowadza od nich podatek jak od nieruchomości budynkowych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2/ naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 par. 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego - uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko-radcowskim /art. 175 par. 1-3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/. Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Skarga kasacyjna wniesiona w tej sprawie nie odpowiada w pełni przedstawionym wymaganiom. Przedstawienie okoliczności uzasadniających przyjęcie kasacji do rozpoznania polega na uzasadnieniu podnoszonej podstawy skargi przez wskazanie, które przepisy ustawy - oznaczone numerem artykułu /paragraf, ustęp/ - zostały naruszone, na czym to naruszenie polega oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienie nie jest spełniony, gdy skarga zawiera wywody, zmuszające Naczelny Sąd Administracyjny do domyślania się, który przepis prawa skarżący miał na uwadze, podnosząc zarzut naruszenia prawa materialnego lub przepisów postępowania. Przepis ten musi być wskazany wyraźnie poprzez precyzyjne oznaczenie występującej w danej normie jednostki redakcyjnej. Podstawy kasacji stanowią nie tylko najważniejsze wymaganie formalne, ale również decydują o istocie i charakterze instytucji kasacji.
Skarga kasacyjna wniesiona w przedmiotowej sprawie przez pełnomocnika Alfreda G. oparta została o zarzut wskazany w art. 174 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi tj. naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię. Pełnomocnik skarżącego powołując się na naruszenie prawa materialnego wskazał na naruszenie par. 42 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków /Dz.U. nr 38 poz. 454/.
Wskazany w skardze kasacyjnej przepis art. 42 cytowanego rozporządzenia został tak zredagowany, że w swej treści zawiera ustępy oraz punkty. Norma tego przepisu zawiera trzy ustępy /od 1-3/, zaś w ustępie drugim zamieszczono kolejne dwa punkty i każde z tych uregulowań kształtuje odmienna sytuację prawną. Natomiast w skardze kasacyjnej bardzo ogólnie powołano się tylko na przepis par. 42 rozporządzenia z dna 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków bez wykazania, którego ustępu wraz z odpowiednim punktem tej normy prawnej dotyczy jej zarzut. Przedstawienie zaś w formie opisowej zarzuconego naruszenia prawa bez doprecyzowania zarzutu, nie pozwala Sądowi na samodzielne konkretyzowanie takiego zarzutu skargi kasacyjnej.
Tym samym w okolicznościach tej sprawy uznać należy, że w skardze kasacyjnej nie wskazano konkretnego przepisu prawa materialnego naruszonego przez Sąd I instancji zaskarżonym wyrokiem, natomiast Naczelny Sąd Administracyjny nie może domniemywać, którego to przepisu dotyczy wniesiona skarga kasacyjna tym bardziej, że również analiza uzasadnienia tejże skargi kasacyjnej nie pozwala na ujawnienie precyzyjnie określonej normy prawa materialnego będącej przedmiotem niniejszej skargi.
Naczelny Sąd Administracyjny działający jak sąd kasacyjny, co już wyżej wskazano nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa skargi. Związaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej w opisanej sytuacji nie pozwala zatem na przyjęcie przedmiotowej skargi do jej merytorycznego rozpoznania, dlatego też uznano, że ogólnikowe wskazanie podstawy prawnej w petitum skargi kasacyjnej prowadzi do przyjęcia wniosku, o braku uzasadnionych podstaw tej skargi.
Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ oddalił skargę kasacyjną.
Orzeczenie o kosztach zapadło na podstawie art. 250 powołanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku par. 2 ust. 1 i 3 oraz par. 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./.