Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2138/18 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną H. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 788/17 w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2017 r. w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami.
Pismem z dnia 6 marca 2019 r. H.M. złożył skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2138/18. Skarżący wskazał jako podstawę art. 271 pkt 2, art. 273 § 1 pkt 1 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a.").
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w toku postępowania zarówno Sąd I instancji, jak i Naczelny Sąd Administracyjny przyjmowały umocowanie E. M. do odbioru adresowanej do skarżącego korespondencji (tj. pisma Starosty R. z dnia 14 grudnia 2015 r. przy którym przesłano profil kierowcy i wskazano datę egzaminu kontrolnego oraz pisma z dnia 28 kwietnia 2016 r. przy którym przekazano wniesione odwołanie do organu II instancji) w oparciu o domniemania faktyczne tj.: potwierdzenie odbioru korespondencji przez E.M., umieszczony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru dopisek "żona" oraz podkreślenie zwrotu "pełnoletniemu domownikowi", co najmniej dwukrotności odbioru przesyłek przez E. M.. Tymczasem skarżący już na etapie postępowania przez Sądem I instancji podnosił, że E. M. nie jest jego żoną i że osoba o takim imieniu nie mieszka ze skarżącym. Na okoliczność umocowania E. M. w aktach sprawy nie było ponadto bezpośredniego dowodu pochodzącego od niej.
Skierowany przez skarżącego do organu I instancji wniosek o ustalenie in concreto osoby E.M. celem rozszerzenia materiału dowodowego został zignorowany. Dopiero po uzyskaniu uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 grudnia 2018 r. skarżącemu udało się skonkretyzować osobę E. M. oraz uzyskać dokumenty w postaci jej oświadczenia i kopii dowodu osobistego mogące stanowić bezpośrednie dowody w sprawie na istotne okoliczności determinujące wynik sprawy.
Zdaniem skarżącego, dołączone do skargi dowody (kserokopia dowodu osobistego E. M., oświadczenie E.M. oraz oświadczenie skarżącego) są bezpośrednimi dowodami na okoliczność niedoręczenia skarżącemu przesyłek zawierających pismo Starosty z dnia 14.12.2015 r. i Profil Kierowcy oraz pismo Starosty z dnia 28.04.2016r. Dowody te dotyczą zatem w sposób bezpośredni okoliczności stanowiących podstawę faktyczną wydanych w niniejszej sprawie orzeczeń.
Nadto podniesiono, że nastąpiło wykrycie nowych okoliczności nieznanych w czasie orzekania a mianowicie:
- - istnienie pisma Starosty z dnia 28.04.2016r. i podpisanego przez E. M. potwierdzenia odbioru - okoliczność nieznana skarżącemu w chwili orzekania;
- - niedoręczenia skarżącemu także przesyłki zawierającej pismo Starosty z dnia 28.04.2016r.) - okoliczność nieznana Sądowi w chwili orzekania;
- - skonkretyzowanie osoby E.M. i jej adresu zamieszkania okoliczność nieznana w chwili orzekania.
Powyższe, zdaniem skarżącego, daje podstawy do uznania, iż zawierające podpisy E. M. dokumenty zwrotne potwierdzenia odbioru przesyłek nr [...] i nr [...] zostały przerobione poprzez: dodanie fałszywych dopisków "żona", umieszczenie fałszywych zaznaczeń wskazujących, iż przesyłki zostały wydane "pełnoletniemu domownikowi", umieszczenie fałszywych informacji o pozostawieniu awiz po dresem ul. [...],[...].
Wskazując na zachowanie terminu do wniesienia skargi o wznowienie, skarżący podniósł, że uzasadnienie wyroku NSA z dnia 7 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2138/18 zostało doręczone pełnomocnikowi w dniu 17 stycznia 2019 roku i dopiero z uzasadnienia wyroku skarżący dowiedział się o piśmie Starosty z dnia 28.04.2016r. i jego odebraniu przez E. M.. W dniu 14.02.2019r. Skarżący uzyskał dostęp do akt sprawy i w tym dniu zapoznał się z dokumentami: kierowane do SKO pismo Starosty z dnia 28.04.2016r. i potwierdzenie odbioru podpisane przez E. M. oraz zrobił ich fotokopie. Oświadczenie E.M. i kopię jej dowodu osobistego Skarżący uzyskał zaś w dniu 18.02.2019 r.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga o wznowienie postępowania sądowego podlega odrzuceniu.
Na wstępie wyjaśnić należy, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem polegającym na ponownym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy prawomocnie zakończonej, bowiem dotyczy, stosownie do treści art. 270 p.p.s.a., postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem. Wznowić postępowanie można jedynie w sytuacjach, gdy zachodzą oznaczone w przepisach ustawy (od art. 271 do art. 273 p.p.s.a.) przyczyny wznowienia, a także, gdy został zachowany termin do złożenia wniosku o wznowienie określony w art. 277 p.p.s.a.
Postępowanie wznowieniowe składa się z dwóch etapów, co wyraźnie wynika z art. 280 § 1 p.p.s.a. Pierwszy etap sprowadza się do badania na posiedzeniu niejawnym, czy skarga o wznowienie wniesiona jest w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego ze wskazanych wymagań sąd odrzuci skargę, jeżeli zaś spełnione zostały wskazane wyżej wymogi, sąd przystępując do drugiego etapu wyznacza rozprawę. W związku z powyższym w pierwszej kolejności należy ocenić, czy skarga wniesiona w niniejszej sprawie spełnia ww. wymogi formalne.
Stosownie zaś do art. 277 powołanej ustawy, skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.
W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin powyższy w rozpoznawanej sprawie nie został zachowany. Skarżący twierdzi, że o podanych w przedmiotowej skardze podstawach wznowienia dowiedział się dopiero z uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 grudnia 2018 r., który został mu doręczony w dniu 17 stycznia 2019 r. (wtedy to dowiedział się o piśmie Starosty z dnia 28 kwietnia 2016 r. i jego odebraniu przez E.M.). Tymczasem, jak wynika z treści skargi o wznowienie, istotna z punktu wiedzenia okoliczności stanowiących ewentualną podstawę wznowienia postępowania jest kwestia doręczenia pisma Starosty R. z dnia 14 grudnia 2015 r., w którym wskazano skarżącemu datę egzaminu kontrolnego i przy którym przesłano profil kierowcy. Jak wynika z akt sprawy, skarżący już w skardze z dnia 18 lipca 2017 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 9 czerwca 2017 r. powoływał się na ewentualną nieprawidłowość doręczenia pisma w sprawie cofnięcia uprawnień osobie trzeciej i wskazywał, że osoba, która podpisała zwrotne potwierdzania odbioru pisma z dnia 14 grudnia 2015 r. (tj. E. M.) nie jest jego żoną (żona to K. M.). Okoliczności te były następnie przedmiotem analizy i oceny przez WSA w Gliwicach oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji.
W związku z powyższym należy przyjąć, że o okolicznościach nieprawidłowego doręczenia pisma z dnia 14 grudnia 2015 r. skarżący wiedział już co najmniej w lipcu 2017 r. Tym samym nie można uznać, że zachowany został trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 277 p.p.s.a.
W tej sytuacji, wobec uchybienia terminowi do wniesienia skargi o wznowienie postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Z zwrocie wpisu orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.