Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Kr 971/11) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę H. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:
H. D. wystąpiła o przyznanie jej zasiłku celowego w kwocie [...] zł. z tytułu strat, jakie poniosła wskutek powodzi, mającej miejsce w dniach [...] maja 2010 r.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] Wójt Gminy M. odmówił wnioskodawczyni przyznania żądanej pomocy.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że będący przedmiotem szkody dom, położony w S. nr [...] powinien być już wykupiony i rozebrany, albowiem znajduje się on na terenie czaszy zbiornika. Z uwagi na daleko posuniętą zaś inwestycję budowy zbiornika wodnego w Ś., Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej informował, że los tej nieruchomości został już przesądzony. W związku z powyższym, zdaniem organu, brak było jakichkolwiek podstaw do przyznania pomocy na remont budynku, który faktycznie miał zostać w przyszłości wywłaszczony i rozebrany. Okoliczność tę uniemożliwiało zaś jedynie toczące się obecnie postępowanie podziałowe.
Podniesiono też, że dotychczas organ odpowiadał na prośby skarżącej o udzielenie pomocy i decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] przyznał jej zasiłek z tytułu zdarzenia losowego w wysokości [...] zł. Ponadto podkreślono, iż Wójt Gminy M. zaproponował wnioskodawczyni i wszystkim mieszkańcom domu w S. nr [...], mieszkanie komunalne. Z propozycji tej skorzystał jedynie syn H. D. choć, gdyby z tej propozycji skorzystała również wnioskodawczyni i potrzebowała środki pomocowe na zagospodarowanie się w nowym miejscu zamieszkania, wówczas z pewnością rozważono by zasadność przyznania na ten cel pomocy.
Zdaniem organu, przeznaczenie zaś środków pomocowych na remont budynku, który w efekcie ma być wyburzony było całkowicie niecelowe oraz stanowiłoby naruszenie zasady gospodarności i umiarkowania w dysponowaniu publicznymi środkami pomocowymi. Wskazano przy tym, że osób potrzebujących pomocy na skutek powodzi, która miała miejsce w maju 2010 r. było wiele, natomiast środki, którymi dysponował organ były bardzo ograniczone, co powodowało obowiązek dysponowania nimi z wyjątkową starannością i ostrożnością.
Ponadto zwracano też uwagę, że z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego (PINB) w W. z dnia [...] listopada 2010 r. wynikało, że ewentualny remont przedmiotowego budynku musi zostać poprzedzony ekspertyzą wskazującą na: stan techniczny obiektu, zakres i charakter uszkodzeń oraz zakres ewentualnych robót budowlanych koniecznych do wykonania naprawy. Zatem podjęcie jakichkolwiek remontów i napraw budynku, przed zaakceptowaniem przedmiotowej ekspertyzy przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W., nie było dopuszczalne i stanowiłoby naruszenia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa budowlanego.
W tej sytuacji – wg organu - przyznanie środków na remont byłoby oczywiście niecelowe i niewłaściwe, gdyż środki te nie mogłyby być przez stronę wydatkowane do czasu ostatecznego zakończenia procedury akceptacji przez organ nadzoru budowlanego ekspertyzy stanu technicznego budynku i przyjęcia zakresu koniecznych do wykonania robót.
Rozpatrując sprawę w trybie instancji odwoławczej, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy podzielił przy tym stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu. W uzasadnieniu decyzji Kolegium podniosło ponadto, że pomimo obowiązku nałożonego na odwołującą się w decyzji PINB z dnia [...] listopada 2010 r., nie przedłożyła ona dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego oraz przydatności do użytkowania przedmiotowego budynku. Ekspertyza taka stanowiła zaś warunek konieczny do przyznania żądanej pomocy, a zatem jej udzielenie było niemożliwe.
Poza tym podkreślono też, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z W. z dnia [...] lipca 2010 r. nakazano skarżącej, aby w trybie natychmiastowym wyłączyła z użytkowania przedmiotowy budynek.
Na wyżej przedstawioną decyzję H. D. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzuciła organowi naruszenie: art. 8 ust 1 pkt 3, art. 17 ust 1 pkt 5, art. 40 ust 2 i 3, art. 106 ust 1 i 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej a także art. 7, 77 § 1 oraz art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a.
Odpowiadając na skargę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Oddalając skargę – na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a") - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uznał, że nie była ona uzasadniona.
Sąd przytoczył treść przepisów art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, 3 i 4 oraz art. 40 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, określających cele pomocy społecznej i instytucję zasiłku celowego przyznawanego w sytuacji poniesienia strat na skutek zdarzenia losowego oraz podkreślił, że regulacja ta oparta jest na uznaniu administracyjnym, co oznacza, iż właściwy w sprawie organ administracji, po dokonaniu prawidłowych ustaleń faktycznych, mając na względzie zasady udzielania pomocy z pomocy społecznej, ma swobodę w podjęciu decyzji, co do przyznania takiej pomocy. Jednocześnie Sąd zaakcentował też, że uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno w takiej sytuacji zostać oparte na jasnych i czytelnych kryteriach.
Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy, Sąd Wojewódzki uznał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla oceny zasadności przyznania skarżącej zasiłku celowego i dlatego oddalił wniosek strony o dopuszczenie dowodu z akt sprawy prowadzonej przed Powiatowym Inspektorem Nadzoru Budowlanego w W. oznaczonej numerem [...] oraz z akt sprawy Sądu Rejonowego w W. (sygn. akt [...]) - na okoliczność błędnego ustalenia stanu faktycznego w niniejszej sprawie.
Sąd Wojewódzki wyjaśnił w tym miejscu, że organ pierwszej instancji przeprowadził ze skarżącą wywiad środowiskowy i dokonał oceny szkód popowodziowych. Ustalił także, jakie jest – względem przedmiotowej nieruchomości - stanowisko Powiatowej Inspekcji Nadzoru Budowlanego oraz Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej. Zbadał również kwestię zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych skarżącej oraz umożliwił jej czynny udział w postępowaniu. Tym samym – zdaniem Sądu - nie znajdował w sprawie uzasadnienia zarzut naruszenia w toku postępowania administracyjnego art. 7 i 77 k.p.a.
Sąd Wojewódzki nie dopatrzył się także naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. Z uzasadnienia organów obu instancji wyraźnie wynikało bowiem, jakimi kryteriami się kierowały. Ustalono również, że dopełniono starań w celu ustalenia, czy budynek mieszkalny, z uwagi na powstałe szkody i zagrożenia, nadaje się jeszcze do remontu, czy też zostanie wyburzony. W tym zakresie jednak, skarżąca - będąc zobowiązana do przeprowadzenia kontroli obiektu (obowiązek nałożony decyzją PINB z dnia [...] listopada 2010 r.) - nie wykazała się aktywnością i chęcią współdziałania z organem.
Z tych powodów Sąd Wojewódzki uznał, że zaskarżona decyzja została wydana w granicach uznania administracyjnego. Przyjęcie przez organy, że udzielenie wnioskowanej pomocy było niecelowe znajdowało bowiem potwierdzenie w materiale dowodowym sprawy.
Przede wszystkim, decyzją PINB z dnia [...] listopada 2010 r. nałożono na skarżącą obowiązek przeprowadzenia kontroli obiektu, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego oraz przydatności do użytkowania uszkodzonego budynku oraz sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy aktualnego stanu technicznego tegoż budynku, którego to obowiązku skarżąca nie dopełniła. Organy zaś słusznie przyjęły, że przedstawienie powyższej ekspertyzy było warunkiem koniecznym dla udzielenia żądanej pomocy, aby można było przyjąć zasadność jej udzielenia.
Brak celowości udzielenia żądanej pomocy potwierdzała też decyzja PINB w W. z dnia [...] lipca 2010 r., którą nakazano skarżącej wyłączyć z użytkowania przedmiotowy budynek.
Istotnym – jak wywodził Sąd – był także fakt, że dom skarżącej znajdował się na terenie czaszy zbiornika, co do którego planowana jest znaczna inwestycja, a zatem brak było uzasadnienia, aby budynek remontować.
Sąd podkreślił również, że wobec trudnej sytuacji, w której znalazła się skarżąca, organ nie pozostał bierny i w zakresie możliwości i celowości udzielał jej żądanej pomocy. W szczególności, przyznał skarżącej zasiłek celowy w kwocie [...] zł, a także zapewnił całej rodzinie możliwość korzystania z mieszkania komunalnego.
Czyniąc powyższe ustalenia Sąd jednocześnie zaznaczył, że udzielenie pomocy w formie zasiłku celowego nie jest i nie może być formą odszkodowania wyrównującego powstałe na skutek klęski żywiołowej straty. Zasiłek celowy jest bowiem pochodną okoliczności wnioskującego, wskazującą na to, że jest w tak trudnej sytuacji życiowej, której nie jest w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna pełni zatem rolę instytucji wspierającej na zasadzie pomocniczości osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (art. 3 ustawy). Ustawa o pomocy społecznej uwzględnia zatem potrzeby osób, których w jakikolwiek sposób dotknęła klęska żywiołowa, niemniej jednak okoliczność, że podstawą przyznania zasiłku celowego jest wystąpienie klęski żywiołowej nie wyłącza oceny zasadności przyznania tego rodzaju zasiłku przez pryzmat powołanych wyżej ogólnych zasad przyznawania pomocy społecznej.
W skardze kasacyjnej, zaskarżając powyższy wyrok w całości, H. D. zarzuciła Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie naruszenie:
- art. 133 § 1 P.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że skarżona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z 29 czerwca 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 40 ust 2 i 3, art. 106 ust 1 i 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez błędne zastosowanie w sprawie powyższych przepisów prawnych,
- art. 133 § 1 P.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego wyroku wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że skarżona przez H. D. decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 7 k.p.a. przez brak w sprawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz art. 77 § 1 k.p.a. przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, a co sprowadza się do błędnego ustalenia, że nie jest celowy remont budynku położonego w S. [...], z jednej strony, ze względu na toczenie się spraw dotyczących zniesienia współwłasności, a który to fakt jest prejudycjalny dla sprzedaży tego budynku pod budowę zbiornika wodnego, gdy tymczasem z akt sprawy [...] Sądu Rejonowego w W. wynika, że sprawa ta toczy się już przeszło [...] lat, aktualnie postępowanie w sprawie jest zawieszone i przez kilka najbliższych lat nie ma żadnych szans na jej zakończenie, tym bardziej, że zmarł uczestnik postępowania T. Ś., który jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości, a - z drugiej strony, że skoro z akt sprawy [...] Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. wynika, że współwłaściciele przedmiotowej realności mają przeprowadzić kontrole tegoż obiektu, przez sprawdzenie stanu technicznego oraz przydatności do użytkowania i sporządzić oraz przedstawić ekspertyzę aktualnego stanu technicznego, to wobec powyższego musi być wydane zezwolenie przez Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w W. na remont przedmiotowego budynku, a skoro takowego nie ma, to bezprzedmiotowe jest żądanie przyznania świadczenia na ten cel, gdy tymczasem nie mówiąc o tym, że decyzja Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. w tym zakresie jest z [...] listopada 2010 r. (a nie [...] grudnia 2010 r.) i nie została przesłana przez tenże organowi I instancji pismem z [...] stycznia 2011 r., lecz pismem z [...] marca 2011 r., to należy wziąć pod uwagę, że: po pierwsze, zezwolenia na budowę nie wydaje Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego lecz Starostwo Powiatowej (odmienny pogląd organu I instancji jest sprzeczny z przepisami prawa budowlanego) a - po drugie, przedmiotową decyzją Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego jedynie i wyłącznie zobowiązał do przeprowadzenia kontroli obiektu przedmiotowego i sporządzenia oraz przedstawienia ekspertyzy stanu technicznego, co równocześnie nie powoduje konieczności starania się o decyzje o zezwoleniu na remont, która jest konieczna jedynie w przypadku remontu kapitalnego, którego koszt na pewno by wynosił ponad [...] zł. a nie jest konieczna w przypadku zwykłego remontu, którego koszt, jak oblicza wnioskodawczyni, wynosiłby [...] zł., a w końcu - po trzecie, błędnie ustala organ I instancji, że wnioskodawczyni sprzecznie sama raz podaje, że w sprawie [...] Sądu Rejonowego w W. ma przedłożone rachunki za remont, zaś drugi raz podaje w nin. sprawie, że ich nie ma, gdy tymczasem wnioskodawczyni konsekwentnie podaje, że w sprawie sądowej znajdują się jej rachunki dotyczące nakładów na przedmiotowy budynek, zaś rachunki za remont przedmiotowego budynku przedłoży po otrzymaniu w tym zakresie świadczenia i wykonaniu remontu, (cyt.) "na który to cel to świadczenie przedłoży, a w końcu jest również zupełnie błędny prawnie pogląd, że nie może organ administracyjny zwracać się do Sądu o udostępnienie kserokopii dokumentów i protokołów z akt tej sprawy, gdyż jest to możliwe i dopuszczalne w świetle przepisów kodeksu postępowania administracyjnego";
- art. 133 § 1 P.p.s.a. przez wydanie zaskarżonego wyroku, przy nieuwzględnieniu niezastosowania się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. do treści art. 138 § 2 zdanie drugie k.p.a. przy powtórnym rozpoznaniu sprawy, do ustaleń zawartych w uzasadnieniu pierwotnie wydanej przez tenże decyzji [...] września 2010 r. [...], które należało wziąć pod uwagę przy kolejnym rozpatrzeniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., jak również w sposób nieprawidłowy zgromadzenie w sprawie materiału dowodowego niezgodnie z treścią art. 7 i 77 § 1 k.p.a.
W związku z w/w zarzutami skarżąca wnosiła o przeprowadzenie - w trybie art. 193 P.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 P.p.s.a. - w postępowaniu ze skargi kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie dowodu z akt spraw [...] Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. oraz [...] Sądu Rejonowego w W. na okoliczność błędnego ustalenia na podstawie tych akt przez Sąd I instancji stanu faktycznego sprawy.
Ponadto, wskazując na powyższe podstawy kasacyjne autor skargi kasacyjnej wnosił o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie od jej ponownego rozpoznania wraz z zasądzeniem kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej twierdzono, że zaskarżone decyzje zostały wydane w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny i błędne poglądy prawne. Podnoszono, że decyzję o pozwoleniu na budowę nie wydaje Powiatowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego, lecz Starostwo Powiatowe. Ponadto, w przypadku remontu, nie jest potrzebna decyzja (pozwolenie na budowę), gdyż jest ona jedynie konieczna w przypadku ubiegania się o pozwolenie na remont kapitalny.
Ponadto, akcentowano, że w sprawie [...] Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w W. współwłaścicieli przedmiotowego budynku jedynie i wyłącznie zobowiązano do kontroli polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego tegoż budynku i sporządzenia i przedstawienia ekspertyzy jego aktualnego stanu technicznego. Przedmiotowy budynek nie został więc wyłączony z użytkowania. Warunki te są zaś wykonywane przez Sąd Rejonowy w W. odpowiednimi dowodami w sprawie [...], jak również w sprawie [...].
Skarżąca akcentowała przy tym, że do czasu zakończenia sprawy o sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w W., nie ma żadnej możliwości remontowania powyższego domu.
Sygnalizowano również, że zaproponowane skarżącej mieszkanie komunalne o powierzchni [...] m kw (dwa pokoje) zajął jej syn R. D. wraz z rodziną (żona i dziecko), natomiast w przedmiotowym budynku mieszka wnioskodawczyni wraz z swym mężem – E. D., córką M. P. i jej mężem – R. P. i ich dwojgiem dzieci (łącznie [...] osób). Tak więc w przedmiotowym budynku zamieszkuje aktualnie [...] osób.
Poza tym skarżąca twierdziła też, że mimo iż organ II instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy, był związany wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu uchylającej decyzji pierwotnie wydanej w sprawie przez organ II instancji (art. 138 § 2 zdanie drugie K.p.a.) to zaleceń tych nie wykonał.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wnosiło o jej oddalenie.
W uzasadnieniu swego stanowiska organ akcentował: fakt braku współdziałania ze strony H. D. (brak przeprowadzenia kontroli obiektu), okoliczność istnienia w obrocie prawnym ostatecznej decyzji administracyjnej nakazującej natychmiastowe wyłączenie z użytkowania zamieszkałego przez nią budynku (decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 20101 r. nr [...]) oraz fakt udzielenia skarżącej pomocy w postaci środków pieniężnych w wysokości [...] zł. i mieszkania komunalnego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, a które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Tak więc postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało wyłącznie na badaniu zasadności podstaw kasacyjnych, przytoczonych w skardze kasacyjnej.
Podstawy te sprowadzały się zaś do zarzutu naruszenia przepisu postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.) w postaci: art. 133 § 1 P.p.s.a., który to przepis wiązano zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej.
Odnosząc się do pierwszego z podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów należy uznać, że był on całkowicie niezrozumiały.
Skarżąca kasacyjnie twierdziła bowiem, że Sąd Wojewódzki naruszył art. 133 § 1 P.p.s.a. przez to, że wydał wyrok (cyt.): "wbrew treści akt sprawy, z których wynika, że skarżona przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z [...] czerwca 2011 r. została wydana z naruszeniem art. 8 ust. 1 pkt 3, art. 17 ust. 1 pkt 5, art. 40 ust. 2 i 3, art. 106 ust. 1 i 4 ustawy z 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej przez błędne zastosowanie w sprawie powyższych przepisów prawnych".
W tym miejscu należy wyjaśnić, że czym innym jest naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.) a czym innym jest naruszenie przez sąd przepisów proceduralnych, do których zalicza się przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi przy tym jedynie, że sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Powyższe zaś oznacza, iż sąd administracyjny orzeka na podstawie stanu faktycznego oraz prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu. W dacie zaś wydawania zaskarżonej do Sądu Wojewódzkiego decyzji obowiązywały wymienione wyżej przepisy prawnomaterialne. Tak więc w tym wypadku, art. 133 § 1 P.p.s.a., w taki sposób, jak zostało to określone w skardze kasacyjnej, nie mógł zostać naruszony.
Jako drugi zarzut skarżąca kasacyjnie ponownie wskazywała na przepis art. 133 § 1 P.p.s.a. wiążąc go tym razem z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., stojąc na stanowisku, że nie został w sprawie wyjaśniony należycie stan faktyczny w zakresie, w jakim organy uznały, że nie było celowym dokonywanie remontu budynku położonego w miejscowości S. Zarzut ten nie był trafny. Prawidłowo bowiem Sad Wojewódzki ocenił, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla przyjęcia stanowiska, że przyznanie skarżącej zasiłku celowego na remont budynku, który został przeznaczony do rozbiórki nie było uzasadnione.
Bezspornym w sprawie była okoliczność, że przedmiotowy budynek znajduje się na terenie czaszy zbiornika wodnego w Ś. i tylko kwestią czasu jest wykupienie zajętego przez budynek terenu przez Państwo lub wydanie orzeczenia o wywłaszczeniu właścicieli w/w gruntu.
Okoliczność zaś, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. (nr [...]) zarządzono umieszczenie na budynku w terminie natychmiastowym zawiadomienia o stanie zagrożenia bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zakazie użytkowania przedmiotowego budynku, a także, że decyzją tą nakazano właścicielom opróżnienie bądź wyłączenie w określonym terminie całości budynku z użytkowania, świadczyła o bardzo złym stanie technicznym obiektu, co zresztą organ nadzoru budowlanego ustalił.
W tych warunkach, skoro decyzją administracyjną stwierdzono tak poważne uszkodzenia budynku, którego współwłaścicielką pozostaje skarżąca, zbędne było dokonywanie dalszych w tym zakresie ustaleń. Ustalenia owe bowiem mogłyby być kwestionowane, ale w postępowaniu prowadzonym przed organem nadzoru budowlanego i przed wydaniem w/w decyzji.
Przyznanie skarżącej przez władze gminne mieszkania zamiennego powyższy fakt jedynie jeszcze potwierdzało. Wyjaśnić też w tym miejscu należy, że przyznane skarżącej mieszkanie, z którego skorzystał jedynie jej syn, a sama skarżąca odmówiła przyjęcia owej pomocy, składa się nie z "dwóch małych pokoików" (jak podano w skardze kasacyjnej) a z trzech pokoi i ma powierzchnię 65 m kw, podczas, gdy powierzchnia mieszkalna domu skarżącej liczy ok. 60 m kw. Przyznane mieszkanie nie ma przy tym za zadanie dokonywania poprawy warunków mieszkaniowych całej rodziny (rozlokowania jej) a ma jedynie zapewnić skarżącej i jej rodzinie możliwość zamieszkiwania.
Wynikający z decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] lipca 2010 r. (nr [...]) stopień uszkodzenia budynku położonego w S. nr [...] świadczył też, że remont, który należałoby w tym przypadku przeprowadzić, nie mógł obejmować jedynie prac o małym zasięgu. Niewykluczone więc, że remont taki kwalifikowałby się jako tzw. remont kapitalny, który wymagałby już zezwolenia budowlanego.
Niezależnie od powyższego trzeba stwierdzić, że przed sądem administracyjnym nie jest w zasadzie dopuszczalne prowadzenie postępowania dowodowego. Możliwe jest przeprowadzenie jedynie postępowania dowodowego uzupełniającego z dokumentu i to o tyle, o ile nie przedłuży to w sposób nadmierny postępowania a jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości (art. 106 § 1 P.p.s.a.). Takich warunków zaś nie spełniały zgłoszone przez skarżącą wnioski dowodowe.
W związku z kolejnym zarzutem naruszenia art. 133 § 1 P.p.s.a., który to zarzut w tym przypadku autor skargi kasacyjnej powiązał z art. 138 § 1 zd. 2 k.p.a. twierdząc, że zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego była wadliwa bo nie uwzględniała - przy powtórnym rozpoznaniu sprawy – pierwotnych ustaleń zawartych w uzasadnieniu poprzedniej decyzji wydanej przez organ drugiej instancji, należy stwierdzić, że i ten zarzut nie był zasadny, gdyż nie wpływał na treść rozstrzygnięcia.
Przepisy procedury administracyjnej nie zawierają przepisu analogicznego do art. 153 czy art. 190 P.p.s.a., które przewidują związanie sądu lub organu raz wyrażoną przez sąd (w tym Naczelny Sąd Administracyjny) oceną prawną.
Uchylając decyzję organu pierwszej instancji – w trybie art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy wskazuje wprawdzie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy, ale nie może jednak przesądzić o treści rozstrzygnięcia, jakie w tej sprawie ma zapaść. O treści tej decyduje wyłącznie organ orzekający, jakim jest organ I instancji (z uwagi na przepisy o kompetencji organów).
Zatem, choć – ze względów oczywistych - nie jest rzeczą pożądaną, aby organ drugiej instancji, rozpatrując po raz kolejny odwołanie w tej samej sprawie, zmieniał swoje poprzednie stanowisko, ale okoliczność ta, sama z siebie, nie stanowi jeszcze dostatecznej podstawy do przyjęcia, że w toku postępowania administracyjnego doszło do uchybienia przepisom proceduralnym w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.), a tylko w takiej sytuacji Sąd Wojewódzki mógłby uchylić tego rodzaju decyzję. Podkreślenia też wymaga, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] czerwca 2011 r. była decyzją całkowicie prawidłową pod względem merytorycznym.
Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie była uzasadniona Naczelny Sąd Administracyjny - z mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) - orzekł jak w sentencji.