Postanowienie NSA z 20 czerwca 2008 r., I OSK 658/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 20 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej B. P. – M. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 17 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 151/08 o odrzuceniu skargi

Sprawa

w sprawie ze skargi B. P. – M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami postanawia: oddalić skargę kasacyjną

Skład

Przewodniczący: Sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska

Uzasadnienie

Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy odrzucił skargę B. P. – M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, iż zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I tegoż Sądu wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Wezwanie to doręczone było w dniu 28.02.2008 r. wraz z pouczeniem o siedmiodniowym terminie jego wykonania pod rygorem odrzucenia środka procesowego. W zakreślonym terminie skarżący wpisu nie uiścił, co spowodowało odrzucenie skargi na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a..

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł B. P. – M., reprezentowany przez radcę prawnego, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono naruszenie art. 72 P.p.s.a., poprzez błędne uznanie, że doręczenie wezwanie do uiszczenia wpisu nastąpiło w dniu 28.02.2008 r. w wyniku odebrania pisma przez opiekunkę do dziecka zatrudnioną przez skarżącego oraz poprzez uznanie, iż odbierająca pismo E. G. jest domownikiem skarżącego, a także naruszenie art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez uznanie, iż siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął w dniu 6.03.2008 r. oraz art. 220 § 2 w zw. z art. 220 § 1 P.p.s.a. poprzez zastosowanie tego przepisu jako podstawy odrzucenia skargi w sytuacji odebrania pisma przez E. G. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 72 P.p.s.a. jeżeli doręczający pismo nie zastanie adresata w mieszkaniu może doręczyć pismo dorosłemu domownikowi, a gdyby go nie było – administracji domu lub dozorcy, jeżeli osoby te nie mają sprzecznych interesów w sprawie i podjęły się oddania u pisma. W przedmiotowej sprawie pełnomocnik B. P.– M. podniósł w skardze kasacyjnej, iż doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu dokonane było do rąk osoby nieuprawnionej, co spowodowało uchybienie siedmiodniowemu terminowi do dokonania czynności w postępowaniu. Twierdzenie to nie znajduje uzasadnienia w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy.

W przedmiotowej sprawie pismo wzywające B. P. – M. do uiszczenia wpisu doręczone zostało na adres skarżącego w dniu 28.02.2008 r. Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje podpis E. G., która oświadczyła że jest domownikiem strony, a także członkiem jej rodziny, co wynika z adnotacji dokonanych na blankiecie potwierdzenia doręczenia. Okoliczność ta sprawia, iż nieuzasadnionym staje się zarzut naruszenia art. 72 P.p.s.a., bowiem z uwagi na oświadczenie złożone przez osobę odbierającą pismo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zasadnie uznał, iż doręczenie wezwania do uiszczenia wpisu dokonane było prawidłowo.

Ponadto stwierdzić należy, iż pozostałe pisma w postępowaniu kierowane na adres B. P. – M. również odbierane były przez E. G., co pozwala przyjąć tezę, iż osoba ta jest uprawnioną do odbioru pism w imieniu skarżącego, a doręczanie jej pism kierowanych do strony nie powoduje, iż uniemożliwione jest zapoznanie się jej z ich treścią.

Niezasadnymi są także zarzuty naruszenia art. 220 § 1 i 2 P.p.s.a. Przepisy te nie było podstawą odrzucenia skargi B. P. – M., która odrzucona była, jako nieopłacona w terminie, na podstawie art. 220 § 3 powołanej ustawy. Stwierdzić należy, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny stosując taką podstawę dla swojego orzeczenia nie naruszył prawa.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.