Postanowienie NSA z 22 listopada 2006 r., I OSK 66/06

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 22 listopada 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Edwarda W.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 21 września 2005 r. sygn. akt II SA/Sz 1060/04

Skład

Przewodniczący: sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie NSA Joanna Runge-Lissowska Leszek Włoskiewicz
Michał Zawadzki protokolant

Sprawa

w sprawie ze skargi Edwarda W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 sierpnia 2004 r. (...) w przedmiocie dodatku mieszkaniowego postanawia:

Sentencja

1. odrzucić skargę kasacyjną;
2. przyznać radcy prawnemu Jerzemu J. kwotę 146,40 zł /sto czterdzieści sześć czterdzieści/ – obejmującą należną stawkę podatku od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej ponoszonych przez Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z dnia 21 września 2005 r., II SA/Sz 1060/04, oddalił skargę Edwarda W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 26 sierpnia 2004 r. (...) utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 3 czerwca 2004 r. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego.

Od powyższego wyroku Edward W., działając przez adwokata, wniósł skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W skardze kasacyjnej jako jej podstawę wskazał jedynie na art. 173 par. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270; zwanej dalej p.p.s.a./ i wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego wyroku oraz poprzedzających go decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. i decyzji organu pierwszej instancji, a także o przyznanie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Na rozprawie w przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, pełnomocnik skarżącego przyznał, że skarga kasacyjna nie zawiera wskazania podstaw kasacyjnych i oświadczył, iż podstawę jej stanowi naruszenie art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga kasacyjna nie spełnia wymagań formalnych przewidzianych w art. 176 p.p.s.a. Z artykułu tego wynikają dwojakiego rodzaju wymagania, którym powinna odpowiadać każda skarga kasacyjna. Po pierwsze, powinna ona czynić zadość wymienionym w art. 46 i 47 p.p.s.a. ogólnym wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Tym wymaganiom rozpoznawana skarga kasacyjna odpowiada. Nie spełnia ona natomiast wymagań szczególnych, o charakterze konstrukcyjnym, w szczególności brak w niej przytoczenia prawidłowo podstaw kasacyjnych, o których mowa w art. 174 p.p.s.a.

Trzeba podkreślić, że ustawodawca przewidując w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. wniesienie skargi kasacyjnej na podstawie naruszenia prawa materialnego, określił jednocześnie postacie, w jakich to naruszenie może nastąpić, a mianowicie: przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie polega na pominięciu obowiązującego przepisu, który powinien być zastosowany w konkretnej sprawie. Wadliwość tej postaci naruszenia prawa sprowadza się więc w istocie do wadliwego wyboru przez sąd orzekający normy prawnej lub mylnej subsumcji. Natomiast naruszenie prawa materialnego będące następstwem błędnej jego wykładni można określić jako nadanie innego znaczenia treści zastosowanego przepisu, czyli polega na mylnym zrozumieniu poszczególnego zwrotu lub treści i tym samym znaczenia przepisu lub też tylko terminu występującego w jego treści. Przewidziane natomiast w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania może mieć taką samą postać jak naruszenie prawa materialnego. Stanowi ono jednak podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie przepisom postępowania mogło mieć wpływ na wynik sprawy. A zatem pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem podlegającym zaskarżeniu ma zachodzić związek przyczynowy, co skarżący powinien w skardze kasacyjnej wykazać.

Zaistniała wada skargi kasacyjnej jest nieusuwalna. Skarga kasacyjna dotknięta brakiem konstrukcyjnym podlega zaś - na podstawie art. 178 w zw. z art. 180 p.p.s.a. - odrzuceniu a limine jako niedopuszczalna /tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 16 marca 2004 r., FSK 209/04 - ONSAiWSA 2004 Nr 1 poz. 13/. Dodać można, że ogólnikowo sformułowane przez wnoszącego skargę kasacyjną zarzuty, a więc bez prawidłowego wskazania podstaw skargi kasacyjnej, nie pozwalają Sądowi na kontrolę zaskarżonego wyroku. Przytoczenie na rozprawie podstaw kasacyjnych, nie mogło odnieść oczekiwanego rezultatu procesowego, bo omawiany brak, jak wspomniano wyżej, jest nieusuwalny.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 p.p.s.a. postanowił, jak w sentencji.

Na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z par. 14 ust. 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu /Dz.U. nr 163 poz. 1348 ze zm./ przyznano pełnomocnikowi z urzędu wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, zgodnie z wnioskiem zgłoszonym na rozprawie w dniu 22 listopada 2006 r.