Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 995/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. O. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleńczego.
Wyrok ten wydano w następujących okolicznościach sprawy: Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...], wydaną na podstawie art. 117 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tj. Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.) w zw. z § 22 rozporządzenia Ministra; Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 109, poz. 964) oraz art. 104 kpa, odmówił kpt. K. O. wypłaty ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleniowego. W uzasadnieniu podał, że funkcjonariusz, rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia 22 czerwca 2004 r., został oddelegowany do czasowego pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Straży Granicznej w Koszalinie, co nie jest przeniesieniem służbowym w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia w sprawie należności za podróże służbowego funkcjonariuszy Straży Granicznej. W związku z tym, w oparciu o przepis § 22 ust. 1 powołanego rozporządzenia przysługują mu należności wymienione w jego § 2 ust. 1, natomiast nie przysługuje ryczałt z tytułu przeniesienia oraz zasiłek osiedleniowy. Dodatkowo organ wskazał, że funkcjonariuszowi wypłacono należności wynikające z tytułu oddelegowania.
Po rozpatrzeniu odwołania K. O., w którym zarzucił on zaskarżonej decyzji, iż została wydana z naruszeniem art. 6,7, 8, 9, 10 i 12 kpa oraz § 22 ust. 2 w zw. z § 21 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej, Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...], działając na podstawie art. 117 ustawy o Straży Granicznej, § 16 ust. 1, § 17 i § 18 rozporządzenia w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej oraz art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu podniósł, że przepis art. 117 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej stanowi, iż funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju w razie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania do czasowego pełnienia służby. Natomiast rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej w rozdziale 3 reguluje należności przysługujące z tytułu przeniesienia służbowego, zaś w rozdziale 4 przysługujące z tytułu delegowania. Zważywszy, że K. O. został oddelegowany do pełnienia służby w COS SG w Koszalinie, w związku z tym nie przysługuje mu ani ryczałt z tytułu przeniesienia, ani też zasiłek osiedleniowy, które to należności przysługują wyłącznie z tytułu przeniesienia służbowego. Organ uznał ponadto za bezzasadne zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego.
W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. O., zarzucając jej naruszenie art.6 -10 i 12 kpa oraz § 22 ust. 2 w związku z § 21 i § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej, wniósł o jej uchylenie, a nadto o zasądzenie od Skarbu Państwa, reprezentowanego przez Komendanta Głównego Straży Granicznej, na jego rzecz, kwoty 3200 zł ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleniowego wraz z ustawowymi odsetkami a nadto nadania wyrokowi rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu skarżący podał, że wbrew twierdzeniu organów orzekających w sprawie, wnosił o realizację uprawnień przysługujących mu jako funkcjonariuszowi delegowanemu na podstawie § 22 ust. 2 w związku z § 21 i § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej, a nie jako funkcjonariuszowi przeniesionemu. Jego zdaniem należności te przysługują mu ze względu na zmianę miejsce zamieszkania – pobytu stałego, na dowód czego do swojego wniosku o ich wypłatę załączył potwierdzoną kserokopię poświadczania zameldowania na pobyt stały.
W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł; o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem.
Zgodnie z przepisem art. 117 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2002 r. Nr 171, poz. 1399 ze zm.), w razie przeniesienia do pełnienia służby w innej miejscowości albo delegowania do czasowego pełnienia służby, funkcjonariuszowi przysługują należności z tytułu podróży służbowych na obszarze kraju.
W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest jak podniesiono, że rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej nr 781 z dnia 22 czerwca 2004 r. K. S. został oddelegowany do pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Straży Granicznej w terminie od 12 lipca 2004 r. do 23 grudnia 2004 r. Jednocześnie nie jest kwestionowany fakt, że ww. funkcjonariusz zwrócił się, w związku z oddelegowaniem, o wypłatę ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleniowego.
Kwestię należności związanych z czasowym delegowaniem funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości reguluje § 22 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 109, poz. 964), stanowiący, iż funkcjonariuszowi delegowanemu na okres 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, z zastrzeżeniem ust. 2, przysługują należności, o których mowa w § 2 ust. 1 oraz zwrot kosztów, o której mowa w § 12 ust. 2, raz na trzydzieści dni kalendarzowych (ust. 1). Przepis § 21 stosuje się odpowiednio (ust. 2). Z kolei § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia przewiduje następujące należności: diety na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży służbowej, zwrot kosztów przejazdów na trasie od stałego miejsca pełnienia służby do miejscowości stanowiącej cel podróży służbowej i z powrotem, zwrot kosztów noclegów bądź ryczałt za nocleg, ryczałt na dojazdy środkami komunikacji miejscowej oraz zwrot innych udokumentowanych wydatków, koniecznych w podróży służbowej.
Z powyższego wynika zatem, że ustawodawca nie przewidział wśród należności przysługujących z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz dodatku osiedleniowego.
Wywodzenie przez skarżącego, iż przedmiotowy ryczałt oraz dodatek osiedleniowy przysługują również w razie delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości, z treści § 22 ust. 2 cytowanego rozporządzenia jest całkowicie chybione. Przepis ten stanowi bowiem, że do ustalenia wysokości i wypłaty należności przysługujących z tego tytułu, przepis § 11 stosuje się odpowiednio. Inna wykładnia tego przepisu wskazuje jedynie na błędną jego interpretację dokonaną przez skarżącego w celu uzyskania świadczenia, noszącą w dodatku cechy dowolności i subiektywizmu.
Żadnego znaczenia nie ma w związku z tym okoliczność, iż skarżący w okresie delegowania zmienił miejsce zamieszkania (pobyt stały) na miejscowość delegowania, ponieważ nie stanowi ona przesłanki uzasadniającej wypłatę wnioskodawcy należności, a jedynie jest przejawem swobodnie dokonanego w tym zakresie wyboru funkcjonariusza.
Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia zasad postępowania administracyjnego, Sąd I instancji stwierdził, iż skarżący nie wskazał, na czym owe naruszenia miałyby polegać, Sąd zaś nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonej decyzji.
Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. O. zaskarżając go w całości
Wyrokowi temu zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. § 22 ust 2 w zw. z § 21 i § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż w danym stanie faktyczny nie znajdują one zastosowania.
Ponadto w skardze tej sformułowani zarzut naruszenia prawa procesowego mającego wpływ na wynik sprawy, a to: art. 145 § 1 pkt 1 lit a w zw. z art. 141 § 4 ustawy Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez niewzięcie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych rozpoznawanej sprawy w celu stwierdzenia czy zostało naruszone prawo materialne i czy miało on wpływ na wynik sprawy.
Powołując się na powyższe naruszenia zgłoszono wniosek uchylenia w całości zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie składając alternatywny wniosek na zasadzie art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi o uchylenie zaskarżonego wyroku i rozpoznanie skargi poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Komendanta Głównego Straży Granicznej w przedmiocie przyznania ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleniowego z dnia [...] nr [...] lub też jej uchylenia jak również uchylenia utrzymanej przez nie w mocy decyzji organu I instancji.
W motywach skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi I instancji błąd w subsumcji przepisu § 22 w zw. z § 21 i § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej, wyrażający się tym, że stan faktyczny ustalony w przedmiotowej sprawie błędnie uznano za nie odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w tej normie prawnej.
Za takowe uchybienie w cenie skarżącego należy uznać twierdzenie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że ustawodawca nie przewidział wśród należności przysługujących z tytułu delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Tymczasem w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej zostały wskazane dwie kategorie podmiotów: tj. funkcjonariusz i jego uprawnienia, określone w § 12 ust. 1 w związku § ust. 2 pkt.
- oraz funkcjonariusz i jego uprawnienia, określone w § 22 ust. 2 w związku z § 21 i § 12 ust. 1
Uwzględniając treść § 22 ust 2 w zw. z § 21 i § 12 ust 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej i ustalonego w sprawie stanu faktycznego jak zauważono należy przyjąć, iż tak naprawdę miała miejsce sytuacja w której w/w przepisy winny bezwzględnie znaleźć zastosowanie. Jeżeli bowiem dokładnie przeanalizować treść w/w przepisów w sposób jednoznaczny wynika z § 22 ust 2, iż przepis § 21 stosuje się odpowiednio. Z kolei § 21 stanowi, że do ustalenia wysokości i wypłaty należności o których mowa w § 12, przepis § 11 stosuje się odpowiednio.
Użyty przez ustawodawcę w § 22 ust 2 i § 21 zwrot." stosuje się odpowiednio" należy rozumieć wprost i bez zawężania zakresu stosowania w/w przepisów do minimum jak uczynił to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz organ I instancji. Wykładnie w/w przepisów winna polegać na ustalenie ich prawidłowego znaczenia, zgodnie z zamiarem ustawodawcy. Wynika z tego, iż w/w przepisy na skutek zawarcia w nich odniesienia do innych przepisów winny być rozumiane poprzez pryzmat przepisów do których odsyła nas ustawodawca i w możliwie szerokim znaczeniu. Ograniczenie się do wąskiego rozumienia przedmiotowych przepisów nie jest dopuszczalne i prowadzi do wypaczenia intencji ustawodawcy. Z tego też powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny błędnie przyjął - w ślad za Komendantem Karpackiego Oddziału Straży Granicznej jako organem pierwszej instancji, - w swym wyroku, że skarżący została jedynie delegowana do czasowego pełnienia służby w Centrum Szkolenia Straży Granicznej w Koszalinie, a więc nie jest to przeniesienie służbowe w rozumieniu § 1 ust. 2 pkt. 8 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej a tym samym, że stronie nie przysługuje ryczałt z tytułu przeniesienia oraz zasiłek osiedleniowy, ponieważ są to należności przysługujące wyłącznie z tytułu przeniesienia służbowego. Tymczasem należy przyjąć, iż regulację prawną jaka winna znaleźć zastosowanie w przedmiotowy stanie faktycznym zawierają ustawy z dnia 2 października 1990r. o Straży Granicznej, oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariusz Straży Granicznej. Jak bowiem wynika z art. 40 ust. 1 w/w ustawy z dnia 12 października 1990 r. funkcjonariusz może być przeniesiony do pełnienia służby albo delegowany na okres do 6 miesięcy, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Z kolei rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2004 r. zawiera rozdział 4 - Delegowania służbowe. W rozdziale tym zawarte są postanowienia o uprawnieniach przysługujących funkcjonariuszowi delegowanemu na okres do 6 miesięcy, do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości. Jak z tego wynika § 22 ust. 2 zostały określone w sposób pośredni (poprzez odesłanie), właściwe przepisy regulujące tą kwestie. W związku z tym należy przyjąć, iż skarżącemu na podstawie § 22 ust. 2 w związku z § 21 i § 12 ust. 1 w/w rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji przysługują przedmiotowe świadczenia. Sąd I instancji w ogóle nie uwzględnił powyższego w swym wyroku, nie biorąc przy tym pod uwagę, iż skarżący (w związku z rozkazem personalnym nr 781) zmuszony był zmienić miejsce zamieszkania tj. pobytu stałego, tym samy jak konkludowano przysługuje mu zasiłek osiedleniowy oraz ryczałt z tytułu przeniesienia.
Ustosunkowując się na rozprawie do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej pełnomocnik organu II instancji wniósł o oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu w tym zastępstwa procesowego.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenia prawa materialnego przez błędna wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;
- naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jedynie pod uwagę nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wskazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Ze względu na to, że skarga kasacyjna jest bardzo sformalizowanym środkiem prawnym jest obwarowana przymusem adwokacko – radcowskim (art. 175 § 1 –3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Opiera się on na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze odpowiedni poziom merytoryczny i formalny.
Złożona w rozpoznawanej sprawie skarga kasacyjna odpowiada przedstawionym wymaganiom lecz zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie.
Jako nieusprawiedliwiony w okolicznościach przedmiotowej sprawy należy uznać zarzut naruszenia prawa materialnego a to § 22 ust. 2 w związku z § 21 i § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie należności za podróże służbowe funkcjonariuszy Straży Granicznej (Dz. U. Nr 109 poz. 964) zwanego w dalszej części uzasadnienia rozporządzeniem, poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na uznaniu, iż w danym stanie faktycznym nie znajduje on zastosowania.
Przede wszystkim jednakże zauważyć należy, iż stan faktyczny sprawy jest niesporny. Należy podzielić w tym zakresie stanowisko Sądu I instancji, albowiem rozkazem personalnym Komendanta Głównego Straży Granicznej nr 781 z dnia 22 czerwca 2004 r. skarżący został oddelegowany do pełnienia służby w Centralnym Ośrodku Szkolenia Straży Granicznej w terminie od 12 lipca do 23 grudnia 2004 r. Ponadto niesporne jest, że w związku z oddelegowaniem na okres do 6 miesięcy, w/w wniósł o wypłatę ryczałtu z tytułu przeniesienia oraz zasiłku osiedleńczego, które przysługują funkcjonariuszowi Straży Granicznej zgodnie z § 12 ust. pkt. 3 i 4 rozporządzenia w sytuacji dokonania przeniesienia funkcjonariusza do pełnienia służby w innej miejscowości. Jednakże odmówiono stronie wypłaty tychże świadczeń uznając, że w rozpoznawanej sprawie nie można mówić o przeniesieniu służbowym, zdefiniowanym w §1 ust. 2 pkt. 8 rozporządzenia.
Zatem odnosząc się w tym stanie faktycznym do zarzutu skargi kasacyjnej naruszenia prawa materialnego należy wskazać, iż z dyspozycji § 22 ust. 1 rozporządzenia wynika, iż funkcjonariuszowi delegowanemu na okres do 6 miesięcy do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości z zastrzeżeniem ust 2 przysługują:
- należności o których mowa w § 2 ust. 1 (tj. - diety na pokrycie zwiększonych kosztów wyżywienia w czasie podróży, zwrot kosztów przejazdów na trasie do stałego miejsca zamieszkania (...), zwrot kosztów noclegów bądź ryczałt na noclegi, ryczałt za dojazd środkami komunikacji masowej, zwrot innych udokumentowanych wydatków koniecznych w podróży służbowej),
- zwrot kosztów przejazdu w celu odwiedzenia rodziny w wysokości, o której mowa w § 12 ust. 2, raz na trzydzieści dni kalendarzowych.
Natomiast w ustępie 2 § 22 rozporządzenia przyjęto, iż przepis § 21 stosuje się odpowiednio. Zaś ten § 21 rozporządzenia określa, że do ustalenia wysokości i wypłaty należności,o których mowa w § 12 (należności przysługujących z tytułu służbowego przeniesienia – przypomnienie Sądu), stosuje się odpowiednio przepis § 11. Natomiast norma § 11 rozporządzenia określa; przesłanki inicjowania postępowania na wniosek w zakresie przyznania funkcjonariuszowi zaliczki na niezbędne koszty podróży, kwestię rozliczenia kosztów podróży oraz pobranej zaliczki, terminu wypłaty należności z tytułu podróży służbowej odbytej przez funkcjonariusza.
Tym samym wbrew stanowisku skargi kasacyjnej nie można uznać, że odesłanie zawarte w § 22 ust. 2 rozporządzenia odpowiedniego stosowania § 21 powoduje, że należy wprost i bez zawężania zakresu stosowania przepisu § 12 rozporządzenia odnieść go do sytuacji strony skarżącej, przyznając mu w ramach służbowego delegowania do czasowego pełnienia służby w innej miejscowości świadczenia wypłacane w ramach służbowego przeniesienia. Otóż brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia takiego stanowiska.
Przede wszystkim wyjaśnić należy w tym miejscu, że w teorii prawa dominuje pogląd, iż odpowiednie stosowanie określonych przepisów nie jest czynnością o jednolitym charakterze. W tym zakresie da się bowiem wyróżnić co najmniej trzy grupy. Do pierwszej zalicza się sytuacje, gdy przepisy prawa mają być stosowane bez żadnych zmian w ich dyspozycji (J. Nowacki: Analogia legis, Warszawa 1966, s.142; A. Błachnio - Parzych: Przepisy odsyłające systemowo (wybrane zagadnienia), PiP 2003, Nr 1, s.43-45). Do drugiej grupy wypadki, gdy odnośne przepisy będą stosowane po określonych modyfikacjach. Do trzeciej zaś zalicza się natomiast te wszystkie przepisy, które w ogóle nie mogą być stosowane do drugiego zakresu odniesienia, głównie ze względu na ich bezprzedmiotowość, bądź też całkowitą sprzeczność z przepisami ustanowionymi dla tych stosunków, do których miałyby one być stosowane odpowiednio (por, J. Nowacki; Odpowiednie stosowanie przepisów prawa, PiP 1964, Nr 3 s. 370-371).
Nie budzi więc wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego w rozpoznawanej sprawie,że zakres odesłania zawarty w przepisie § 22 ust 2 rozporządzenia do odpowiedniego zastosowania § 21 dotyczy wyłącznie kwestii jak to trafnie przyjęto w zaskarżonym orzeczeniu do ustalenia wysokości i wypłaty należności przysługujących z tytułu delegowania służbowego do którego stosuje się odpowiednio § 11 rozporządzenia. Natomiast przepis § 12 nie ma tutaj ogóle zastosowania. Przepis § 21 rozporządzenia umieszczony został w rozdziale 3 rozporządzenia dotyczącym przeniesienia służbowego. Dlatego też w treści tej normy zamieszczono rozwiązanie, że do ustalania wysokości i wypłaty świadczeń z tytułu przeniesienia służbowego stosuje się odpowiednio rozwiązania z § 11 rozporządzenia. Podobnie postąpiono w rozdziale 4 tego rozporządzenia, dot. delegowania służbowego. Również i do kwestii dot. ustalenia wysokości i wypłaty świadczenia z tytułu delegowania stosuje się odpowiednio rozwiązania z § 11 rozporządzenia. Z regulacji tych wynika tyle, że w sytuacji różnych świadczeń, które przyznawane są w określonych sytuacja, stosuje się podobne zasady ustalania ich wysokości i wypłaty. W tych okolicznościach nie można przyjąć, że przepis § 22 ust. 2 rozporządzenia wprost odsyła do przepisu § 12 tego aktu prawnego. Stąd też zarzuty skargi niewłaściwego zastosowania wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów praw materialnego nie są w tej sprawie usprawiedliwione.
Dlatego też wbrew wywodom skargi kasacyjnej nie można Sądowi I Instancji zarzucić naruszył przepis art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a w związku z art. 141 § 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skoro trafnie oddalono skargę na podstawie art. 151 wskazanej ustawy procesowej a w uzasadnieniu kwestionowanego orzeczenia prawidłowo w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy uznano brak podstaw do przyjęcia naruszenia prawa materialnego w wydanych decyzjach administracyjnych.
Tym samym, w okolicznościach przedmiotowej sprawy wobec nieusprawiedliwionych zarzutów skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 i 204 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny orzec jak w sentencji wyroku