Postanowienie NSA z 25 czerwca 2008 r., I OSK 669/08

Sąd

Naczelny Sąd Administracyjny

Rozpoznanie

w dniu 25 czerwca 2008 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej,, [...]" Sp. z o.o. w W.

Od orzeczenia

od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lutego 2008 r. sygn. akt II SAB/Wa 137/07

Skład

Sędzia NSA Irena Kamińska przewodniczący

Sprawa

w sprawie ze skargi,, [...]" Sp. z o.o. w W. na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie informacji publicznej postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. Sygn. akt I OSK 669/08 Uzasadnienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r. oddalił skargę,,Szulc - Efekt" Sp. z o.o. w Warszawie na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 pkt 1 - 4 przedmiotowej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przedmiotowej sprawie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął czynność, o jakiej mowa w art. 3 pkt 4 P.p.s.a., gdyż pismem z dnia 31 października 2007 r. udzielił skarżącej spółce informacji, o których udostępnienie wnosiła. W tej sytuacji Sąd I instancji doszedł do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie, nie było bezczynności organu. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił w niej Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w sprawie niniejszej nie doszło do bezczynności organu. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł między innymi o jej odrzucenie. Przewodniczący Wydziału Informacji Sądowej, działający w imieniu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał na konstrukcję zawartego w złożonej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa, który nie pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę kasacyjną kierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego można, zgodnie z art. 174 P.p.s.a., oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, przytoczenie podstaw kasacyjnych polegać powinno na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszenia. W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu braku bezczynności organu. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał jednak jaki to, w ramach tak powołanego zarzutu, przepis prawa materialnego został przez Sąd I instancji przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia naruszony. Zarzucenie w złożonej skardze kasacyjnej tylko naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie bez wskazania jakie to konkretne przepisy materialnoprawne zostały, w ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszone nie może być uznane za prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej. Prawidłowe określenie zarzutu skargi kasacyjnej, w ramach powołanej podstawy z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego. Sprecyzowanie, podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, ma pozwolić na ustalenie, czy wniesiona skarga kasacyjna opiera się na podstawie kasacyjnej wymienionej w powołanym powyżej przepisie, ale także skrupulatnie ocenić kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji. W związku z tym, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lutego 2008 r. oddalił skargę,, [...]" Sp. z o.o. w W. na bezczynność Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego w przedmiocie informacji publicznej. W uzasadnieniu wyroku, Sąd I instancji wskazał, że zgodnie z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zakres przedmiotowy skargi na bezczynność wyznaczają postanowienia art. 3 pkt 1 - 4 przedmiotowej ustawy. Zaskarżenie bezczynności organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest z mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień oraz innych aktów lub czynności. Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. W przedmiotowej sprawie, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego podjął czynność, o jakiej mowa w art. 3 pkt 4 P.p.s.a., gdyż pismem z dnia 31 października 2007 r. udzielił skarżącej spółce informacji, o których udostępnienie wnosiła. W tej sytuacji Sąd I instancji doszedł do wniosku, że w rozpoznawanej sprawie, nie było bezczynności organu.

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniósł skarżący. Zarzucił w niej Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu, że w sprawie niniejszej nie doszło do bezczynności organu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł między innymi o jej odrzucenie. Przewodniczący Wydziału Informacji Sądowej, działający w imieniu Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazał na konstrukcję zawartego w złożonej skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia prawa, który nie pozwala na dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skargę kasacyjną kierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego można, zgodnie z art. 174 P.p.s.a., oprzeć na zarzucie naruszenia prawa materialnego polegającego na błędnej jego wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z powołanym powyżej przepisem, przytoczenie podstaw kasacyjnych polegać powinno na wskazaniu konkretnego przepisu, konkretnego aktu prawnego i charakteru naruszenia.

W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik skarżącego zarzucił Sądowi I instancji, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym przyjęciu braku bezczynności organu. Pełnomocnik skarżącego nie wskazał jednak jaki to, w ramach tak powołanego zarzutu, przepis prawa materialnego został przez Sąd I instancji przy wydawaniu kwestionowanego rozstrzygnięcia naruszony. Zarzucenie w złożonej skardze kasacyjnej tylko naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie bez wskazania jakie to konkretne przepisy materialnoprawne zostały, w ocenie autora skargi kasacyjnej, naruszone nie może być uznane za prawidłowo skonstruowany zarzut skargi kasacyjnej. Prawidłowe określenie zarzutu skargi kasacyjnej, w ramach powołanej podstawy z art. 174 pkt 1 P.p.s.a., wymaga wskazania konkretnego przepisu prawa materialnego. Sprecyzowanie, podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu, ma pozwolić na ustalenie, czy wniesiona skarga kasacyjna opiera się na podstawie kasacyjnej wymienionej w powołanym powyżej przepisie, ale także skrupulatnie ocenić kwestionowane rozstrzygnięcie Sądu I instancji.

W związku z tym, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przewidzianych w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 178 w związku z art. 180 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.