Uzasadnienie
Zaskarżonym wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę P. F. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] w części utrzymującej w mocy decyzję [..] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] w przedmiocie nałożenia na P. F. kary pieniężnej w kwocie 8.000,00 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz 200,00 zł z tytułu nieokazania wykresówki na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych.
Decyzją [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] nałożono na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.200,00 zł. Powyższa kwota obejmowała wymienione wyżej kwoty kar oraz kwotę 2.000,00 zł z tytułu nie posiadania przez skarżącego ważnej legalizacji tachografu. W zakresie kary z tytułu nie posiadania legalizacji tachografu decyzja została uchylona przez Sąd pierwszej instancji, a w tym zakresie wyrok nie został zaskarżony skargą kasacyjną.
Jako podstawę prawną nałożenia kary w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w [...] podał art. 5 ust. 1, art. 92 ust. 4 oraz pkt 1.1.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088), wskazując, iż w myśl art. 5 ust. 1 cytowanej ustawy podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Stosownie do art. 92 ust. 4 ustawy wykaz naruszeń obowiązków lub warunków wynikających z przepisów oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W świetle pkt 1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie transportu drogowego bez uiszczenia opłaty za przejazd po drogach krajowych zagrożone jest karą pieniężną w kwocie 8.000 zł. Nałożenie kary w kwocie 200 zł z tytułu nieokazania wykresówki i dokumentu potwierdzającego nie prowadzenie w tym dniu pojazdu przez kierowcę organ uzasadnił wskazując na treść art. 94 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370), art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. Nr 92, poz. 879) oraz Ip. 1.11.11 ust. 1 lit. b zał. do ustawy o transporcie drogowym. Stosownie do art. 15 ust. 7 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) 3821/85 na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych kierowca zobowiązany jest okazać wykresówki za bieżący tydzień i w każdym przypadku za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym kierował pojazdem. Natomiast zgodnie z art. 31 cytowanej ustawy o czasie pracy kierowców kierowca, który w określonych dniach nie prowadził pojazdu albo prowadził pojazd, do którego nie mają zastosowania przepisy rozporządzenia nr 3820/85/EWG, na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli przedstawia zaświadczenie, które powinno zawierać w szczególności następujące dane: imię i nazwisko kierowcy, okres, którego dotyczy, wskazanie przyczyny nieposiadania wykresówek, o których mowa w art. 15 ust. 7 rozporządzenia nr 3821/85/EWG, miejsce i data wystawienia, podpis pracodawcy (ust. 1). Zaświadczenie pracodawca wystawia i wręcza kierowcy przed rozpoczęciem przez kierowcę przewozu drogowego. W przypadku, gdy kierowca w określonych dniach nie prowadził pojazdu w trakcie wykonywania danego zadania przewozowego, pracodawca niezwłocznie wystawia i przekazuje zaświadczenie na żądanie osoby uprawnionej do przeprowadzenia kontroli (ust. 2). W świetle lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b zał. do ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za nieokazanie wykresówek wynosi 200 zł za każdą wykresówkę.
Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W zakresie będącym przedmiotem skargi kasacyjnej organ podał, że brak jest podstaw do uznania spornego przewozu za wykonanego w ramach przewozu niezarobkowego (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. W myśl tego przepisu niezarobkowy przewóz drogowy (przewóz na potrzeby własne) oznacza każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki: pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin, nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Decydującą okolicznością dla uznania przez organ administracji publicznej, iż nie miał miejsca przewóz na potrzeby własne, lecz transport drogowy, było prowadzenie pojazdu przez osobę niebędącą pracownikiem skarżącego. Uzasadnia to zatem zakwalifikowanie spornego przewozu jako wykonywanego w ramach transportu drogowego, w rozumieniu art. 4 pkt 3 ustawy o transporcie drogowym, co wiąże się z obowiązkiem posiadania licencji, której skarżący nie miał.
Główny Inspektor Transportu Drogowego podzielił także pogląd organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie przez kierowcę pojazdu wykresówki.
W skardze na powyższą decyzję P. F. zarzucił naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do treści zgromadzonych dowodów, art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych w sytuacji gdy, strona nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, art. 79 k.p.a. poprzez brak zawiadomienia strony o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków oraz art. 7 – 9 k.p.a.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 lutego 2006 r. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ja decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej kary pieniężnej w kwocie 2000 zł, w pozostałej części skargę oddalił. Uzasadniając oddalenie skargi w części Sąd podzielił stanowisko organów administracji publicznej obu instancji w przedmiocie istnienia podstaw do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 8.000 zł z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Sąd zgodził się ze stanowiskiem Głównego Inspektora Transportu Drogowego w kwestii niespełnienia przez skarżącego warunków dla uznania, iż w okolicznościach faktycznych sprawy miał miejsce przewóz niezarobkowy (przewóz na potrzeby własne) w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, iż kontrolowany kierowca nie był pracownikiem skarżącego, jak tego wymaga przepis art. 4 pkt 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym. Sąd przychylił się do stanowiska organów administracyjnych, iż przepis odwołujący się do osoby kierującej pojazdem jako pracownika przedsiębiorcy należy interpretować ściśle, a więc w taki sposób jak to rozumieją przepisy Kodeksu pracy. W świetle okoliczności sprawy skarżącego nie wiązał stosunek pracy z osobą prowadzącą pojazd. Zatem, stanowiący przedmiot kontroli pojazd, który poruszał się po drodze krajowej wykonywał transport drogowy, na co wymagana jest licencja (art. 5 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).
Sąd nie stwierdził również naruszenia prawa w zakresie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 200 zł z tytułu nieokazania wykresówki za ostatni dzień poprzedniego tygodnia. Uzasadniając rozstrzygnięcie wskazał na przepisy obowiązujących bezpośrednio na terytorium RP przepisów rozporządzeń Rady (EWG) nr 3820/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym. Przewidziane w powołanych rozporządzeniach obowiązki przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy odnoszą się również do sytuacji, gdy tę działalność przedsiębiorca wykonuje za pośrednictwem kierowcy nie będącego jego pracownikiem. Zdaniem Sądu przemawiają za tym nie tylko względy wykładni funkcjonalnej powołanych wyżej aktów normatywnych, jak i treść przepisów art. 1 ust. 3 i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85. Definicja kierowcy, zawarta w art. 1 ust. 3 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820, w myśl którego kierowcą jest każda osoba, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres, a także która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim razie potrzeby, akcentuje jedynie czysto faktyczny charakter działalności danej osoby, jako wykonującej czynność kierowania pojazdem. W świetle tego przepisu obojętne jest, czy kierowca jest właścicielem danego pojazdu oraz na podstawie jakiej umowy lub stosunku prawnego świadczy swoje usługi. Ponadto, istotne powinności nakłada na przedsiębiorcę transportowego art. 15 rozporządzenia nr 3820/85. Stosownie do tego artykułu przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy mogli spełnić wymagania odnośnie przepisów tego rozporządzenia oraz rozporządzenia (EWG) nr 3821/85. Przedsiębiorstwo obowiązane jest do dokonywania okresowych kontroli, które zapewnią, że przepisy obu tych rozporządzeń są wykonywane. Jeśli stwierdzone zostanie ich naruszenie, przedsiębiorstwo podejmie stosowne kroki, aby zapobiec powtórnym naruszeniom.
Z art. 15 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 Sąd wywiódł obowiązek przedsiębiorcy wykonującego transport drogowy w zakresie okazania służbom kontrolnym przez osobę kierującą pojazdem stanowiącym własność tego przedsiębiorcy wykresówek za bieżący tydzień i za ostatni dzień poprzedniego tygodnia, w którym osoba ta kierowała pojazdem. Taki obowiązek wynika z przepisu art. 15 ust. 7 powołanego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Jeżeli przedsiębiorca wykonujący transport drogowy powierza obowiązki kierowania pojazdem osobie, która nie jest jego pracownikiem i zarazem nie dysponuje wykresówkami tej osoby za okres, o którym wyżej mowa, powinien wówczas wydać kierowcy odpowiednie zaświadczenie o przyczynach nieposiadania wykresówek, aby w razie kontroli drogowej kierowca mógł okazać takie zaświadczenie służbom kontrolnym. W okolicznościach niniejszej sprawy skarżący nie wydał kierowcy wspomnianego zaświadczenia, a tym samym w trakcie kontroli drogowej nie można było stwierdzić, czy nie zostały naruszone przepisy o czasie pracy kierowców. Niedopełnienie przez skarżącego obowiązków wynikających z art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 sankcjonowane jest karą pieniężną, stosownie do przepisu art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym.
Skargę kasacyjną w zakresie rozstrzygnięcia określonego w pkt 2 wyroku złożył P. F. W skardze zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 92 ust. 1 w związku z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym poprzez niewłaściwe ich zastosowanie w stosunku do ustalonego stanu faktycznego i w konsekwencji błędne przyjęcie, że transport wykonywany w dniu 9 września 2005 r. nie miał charakteru transportu na potrzeby własne (niezarobkowego), na który strona posiada stosowne zezwolenie; naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez nieuwzględnienie skargi pomimo naruszenia przez organy administracji obu instancji w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 7, 9, 10 § 1, 79, 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegającego w szczególności na uniemożliwieniu stronie wypowiedzenia się, co do treści zgromadzonych dowodów w sprawie; uznaniu za udowodnione okoliczności faktycznych pomimo, że strona nie miała możliwości wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów oraz pozbawieniu strony możliwości brania udziału w przeprowadzeniu dowodu z przesłuchania świadków poprzez brak zawiadomienia o terminie i miejscu przeprowadzenia czynności. W konkluzji skarżący wniósł o uchylenie wyroku w zaskarżonym zakresie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że rozstrzygnięcie jest niesłuszne oraz narusza prawa strony w zakresie, w jakim Sąd oddalił skargę. Skarżący powołał obie podstawy wskazane w art. 174 p.p.s.a. Naruszenie prawa materialnego przedstawił jako konsekwencję nieuwzględnienia przez Sąd pierwszej instancji zarzutów uchybień postępowania administracyjnego mających istotny wpływ na wynik sprawy. Zarzut naruszenia przepisów postępowania administracyjnego dotyczył zwłaszcza art. 10 § 1 k.p.a. nakładającego na organ obowiązek zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Skarżący podniósł, iż brak ten nie może być konwalidowany w toku postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym, gdyż sprawuje on wymiar sprawiedliwości (funkcję kontrolną) w stosunku do działalności administracji publicznej, a nie prowadzi postępowania administracyjnego. W toku postępowania prowadzonego przez organy administracji obu instancji stronie nie wyznaczono terminu do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego, tym samym uniemożliwiając jej zajęcie stanowiska i złożenie wniosków dowodowych. Konsekwencją owego uchybienia było błędne uznanie za udowodnione okoliczności faktycznych z naruszeniem normy prawnej art. 81 k.p.a., pomimo braku możliwości wypowiedzenia się przez stronę w toku postępowania dowodowego.
Skarżący podał również, iż naruszenie prawa materialnego dotyczy niewłaściwego zastosowania przepisów ustawy o transporcie drogowym (błąd subsumpcji), w szczególności art. 92 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 tej ustawy. Wbrew twierdzeniom zawartym w wyroku strona w dniu 9 lutego 2005 r. wykonywała transport tusz cielęcych w ramach przewozu drogowego na potrzeby własne (niezarobkowego), na który posiada stosowną licencję. Zdaniem P. F. Sąd błędnie przyjął, że kierujący samochodem marki MAN w dniu 9 lutego 2005 r. B. P. nie jest jego pracownikiem. Powyższa konstatacja jest wynikiem naruszenia przepisów postępowania, w tym m.in. zaniechania przeprowadzenia dowodów oraz uniemożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu. Gdyby organy respektowały bezwzględnie obowiązującą normą prawną art. 10 § 1 k.p.a. wówczas materiał dowodowy sprawy zostałby uzupełniony w kierunku wykazania, iż kierujący pojazdem w istocie świadczył pracę na rzecz strony postępowania, co obligowało do zakwalifikowania przejazdu, jako niezarobkowego i wykonywanego na własne potrzeby. Zarzucił, iż Sąd rozpoznając skargę nie odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, nie poddał ocenie ich zasadności ani wpływu na wynik postępowania.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.
W świetle art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r., Nr 153. poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i bierze z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.
Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2088) podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. W przedmiotowej sprawie organy obu instancji uznały, iż wykonywany w dniu 9 lutego 2005 r. przejazd pojazdem marki MAN prowadzonym przez P. P., należącym do P. F. nie spełniał przesłanek niezarobkowego przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym. W związku z powyższym, wobec nieposiadania odpowiedniej licencji skarżący został obciążony karą pieniężną w wysokości 8.000 zł. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym niezarobkowy przewóz drogowy – przewóz na potrzeby własne – to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej. Uznanie transportu za wykonywany na potrzeby własne wymaga obligatoryjnego i łącznego spełnienia przesłanek wymienionych w przepisie art. 4 ust. 4 ustawy. Niezarobkowy przewóz drogowy ma miejsce, jeżeli pojazd samochodowy prowadzony jest przez przedsiębiorcę lub jego pracowników, przedsiębiorca posiada tytuł prawny do dysponowania pojazdami samochodowymi, w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego, jeżeli rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin. Przewóz niezarobkowy nie powinien być ponadto prowadzony w ramach działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.
W świetle okoliczności sprawy jest niesporne, iż skarżącego nie wiązał stosunek pracy z osobą prowadzącą pojazd. Należy podnieść, iż prowadzenie pojazdu przez kierowcę zatrudnionego na podstawie innej umowy innej niż umowa o pracę nie wypełnia dyspozycji art. 4 ust. 4 pkt a ustawy o transporcie drogowym. Ustalenie znaczenia podmiotowego pojęcia pracownika użytego w powołanym wyżej przepisie powinno być dokonywane w pierwszej kolejności w świetle definicji zawartych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy. Zgodnie z art. 2 Kodeksu pracy pracownikiem jest osobą zatrudniona na podstawie umowy o pracę, powołania, wyboru, mianowania lub spółdzielczej umowy o pracę. Konstatacja powyższa wyprowadzona została z uwzględnieniem ugruntowanych zasad interpretacji prawa sformułowanych przez Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 18 października 1994 r., sygn. akt K 2/94; OTK 1994/2/36) oraz Sąd Najwyższy (por. wyrok z dnia 15 stycznia 1993 r. sygn. akt III ARN 89/92, POP 1393/4/70). Należy podkreślić, iż kodeksom przysługuje szczególne miejsce w systemie prawa ustawowego. Terminy i pojęcia używane przez te ustawy traktuje się jako wzorcowe i domniemuje się, iż inne ustawy nadają im takie samo znaczenie. Uznaną regułą wykładni jest natomiast odstępowanie od potocznego znaczenia słów i pojęć, gdy ustawodawca słowa lub pojęcia definiuje w języku prawnym, tworząc tzw. definicje normatywne. Mając na względzie powyższe, nie można się zgodzić ze skarżącym, iż przeprowadzenie dodatkowych dowodów w postępowaniu administracyjnym i umożliwienie stronie czynnego udziału w tym postępowaniu miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Nawet jeżeliby przy prawidłowym przeprowadzeniu postępowania dowodowego przez organy administracyjne materiał dowodowy sprawy został uzupełniony – jak sugeruje skarżący – "w kierunku wykazania, iż kierujący pojazdem w istocie świadczył pracę na rzecz skarżącego" nie przesądziłoby to o jego kwalifikacji jako pracownika w świetle art. 4 ust. 4 lit. a ustawy o transporcie drogowym. W niniejszej sprawie P. P. nie był zatrudniony w oparciu o żadną z umów i aktów wymienionych w art. 2 Kodeksu pracy. Samo świadczenie pracy nie przesądza o jego statusie, tym bardziej, iż Kodeks pracy wyraźnie dopuszcza możliwość świadczenia pracy nie tylko w oparciu o stosunek pracy (art. 1011 § 1 Kodeksu pracy).
Mając na względzie powyższe, naruszenie przepisów art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieustosunkowanie się i nieuwzględnienie przez Sąd pierwszej instancji zarzutów uchybień postępowania administracyjnego obejmujących brak przeprowadzenia dodatkowych dowodów przez organy i uniemożliwienie stronie czynnego udziału w postępowaniu nie miało wpływu na wynik sprawy. Ponadto, nie zasługiwał na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 92 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie. W związku z brakiem spełnienia przez kierowcę przesłanki z art. 4 pkt 4 lit. a in fine tej ustawy nie sposób było kwalifikować wykonywany przez niego przewóz jako niezarobkowy.
Zarzucając naruszenie prawa materialnego w skardze kasacyjnej P. F. wskazał jedynie na uchybienia przepisom art. 92 ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym. Skarżący zaskarżył jednakże cały punkt 2 wyroku obejmujący oddalenie skargi w pozostałym zakresie, a więc w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji oraz nałożenia kary z tytułu nieokazania wykresówki. Z uwagi to, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, konieczne jest rozpoznanie zaskarżonego orzeczenia także i w zakresie zasadności kary z tytułu nieokazania wykresówki. Skarżący nie wskazał materialnych podstaw kasacyjnych w tym przedmiocie, stąd Sąd ograniczy rozważania jedynie do wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania.
Decyzja o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł z tytułu nieokazania wykresówki za ostatni dzień poprzedniego tygodnia znajdowała umocowanie w art. 1 ust. 3 i art. 15 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz art. 15 ust. 7 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym w związku z art. 92 ust. 1 i ust. 4 oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 1 ust. 3 rozporządzenia nr 3820 w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kierowcą jest każda osoba, która kieruje pojazdem nawet przez krótki okres, oraz każda osobę, która jest przewożona w pojeździe w tym celu, aby kierować nim w razie potrzeby. Zgodnie z art. 15 ust. 1 tego rozporządzenia przedsiębiorstwo transportowe organizuje pracę kierowców w taki sposób, by kierowcy mogli spełniać wymagania odnośnych przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 oraz nr 3821/85. Zgodnie z przyjętą przez Trybunał Sprawiedliwości wykładnią, przepis ten odnosi się do osób prowadzących przedsiębiorstwa transportowe, niezależnie od ich formy prawnej, w zakresie których organizują i kontrolują pracę kierowców (wyrok TS dot. Paul Vendevenne i inni z dnia 2 października 1991 r. sygn. C-7/90, ECR 1991/8/I-04371). W myśl art. 15 ust. 7 w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez organ II instancji, w przypadku, gdy kierowca prowadził pojazd wyposażony w urządzenie rejestrujące musiał być on w stanie, w każdym przypadku, gdy zażąda tego funkcjonariusz służb kontrolnych, przedstawić m.in. wykresówki na bieżący tydzień i, w każdym wypadku, wykresówkę z ostatniego dnia poprzedzającego tydzień, w którym prowadził pojazd. Niedopełnienie powyższego warunku usankcjonowane zostało karą pieniężną zgodnie z art. 92 ust. 1 i 4 oraz lp. 1.11.11 ust. 1 lit. b w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania decyzji przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
Mając na względzie powyższe, z uwagi na zaistnienie podstaw do zastosowanie powyższych przepisów, nie sposób przyjąć, iż wskazywane przez skarżącego uchybienia postępowania administracyjnego mogły wpłynąć na wynik postępowania w zakresie nałożenia kary pieniężnej za nieokazanie wykresówki przez kierowcę. Ponadto, P. F. podniósł w skardze kasacyjnej, iż prawidłowe postępowanie doprowadziłoby do uzupełnienia materiału dowodowego w kierunku wykazania, iż kierujący pojazdem w istocie świadczył pracę na rzecz strony postępowania. W świetle art. 1 ust. 3 i art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3820/85 tym bardziej uzasadniałoby odpowiedzialność prowadzącego przedsiębiorstwo.
Wobec braku usprawiedliwionych podstaw skargi kasacyjnej i z uwagi na fakt, iż zaskarżony wyrok mimo niewyczerpującego uzasadnienia w zakresie zarzutów naruszenia przepisów postępowania odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 204 pkt 1 p.p.s.a.