Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 października 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 160/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę A.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] w przedmiocie wznowienia postępowania.
Wyrok ten zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie, dalej SKO, decyzją z dnia [...], na podstawie art. 134 K.p.a. w pkt. 1 stwierdziło niedopuszczalność wniosku Anny Marii Sędek o ponowne rozpoznanie sprawy oraz w pkt. 2, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. - po rozpoznaniu wniosku pełnomocnika A.S. o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymało w mocy decyzję SKO z dnia [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawy z dnia [...] w części nie odnoszącej się do ogólnej liczby 44 lokali mieszkalnych sprzedanych w budynkach przy ul. I. oraz stwierdzającą, że ww. decyzję wydano z naruszeniem prawa z powodu nieodwracalnych skutków prawnych w części odnoszącej się do 24 lokali mieszkalnych nr: [...] w budynku przy ul. I. oraz 20 lokali mieszkalnych o nr: [...] w budynku przy ul. I. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu 18 stycznia 2013 r. A.S. została wezwana na rozprawę. Wezwanie odebrał mąż M.S. w dniu 25 stycznia 2013 r. Natomiast wezwanie skierowane na adres nieprawidłowy pełnomocnika, zwrócono do Kolegium.
Odnosząc się do pisma A.S. nadanego w UP 8 kwietnia 2013 r., a następnie sprecyzowanego jako wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od decyzji z dnia [...] organ wskazał, że strona była reprezentowana przez pełnomocnika, a więc termin do zaskarżenia decyzji zgodnie z art. 127 § 3 K.p.a. rozpoczynał bieg od dnia jej doręczenia pełnomocnikowi, tj. 19 kwietnia 2013 r. Wniosek strony był zatem przedwczesny, a więc niedopuszczalny w rozumieniu art. 134 K.p.a.
Organ zgodził się z zarzutem niezawiadomienia pełnomocnika o terminie rozprawy, wskazał jednak, że na rozprawie miała być przesłuchana strona, a nie jej pełnomocnik. Przesłuchanie było jednak niemożliwe z uwagi na niestawiennictwo strony. Ponadto, zawiadomienie odebrał jej mąż w dniu 25 stycznia 2013 r., a więc strona wiedziała o rozprawie z wystarczającym wyprzedzeniem aby skorygować błąd organu. Strona nie może więc przerzucać na organ konsekwencji swojej nieobecności na rozprawie, o której była prawidłowo zawiadomiona.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że organ odwoławczy nie jest związany środkami postępowania organu I instancji i nie widzi konieczności ponownego wezwania strony na rozprawę. Nadto, we wniosku o ponowne rozpoznanie, we wniosku z 16 listopada 2012 r. oraz kolejnych pismach strony, jak i jej pełnomocnika nie wykazano, że wniosek o wznowienie postępowania złożono w terminie. Kolegium nie mogło zatem uznać, iż termin z art. 148 § 1 K.p.a. został zachowany. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie zgodziło się z twierdzeniem, iż okoliczność ta podlega badaniu w merytorycznej fazie postępowania. Wykazanie przez wnioskodawcę dochowania terminu jest elementem formalnym podlegającym ocenie przed wszczęciem postępowania w zakresie istnienia przesłanek wznowienia postępowania.
Skargę na powyższą decyzję wniosła A.S., domagając się jej uchylenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie: art. 40 § 1 K.p.a., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, iż niezawiadomienie pełnomocnika o terminie rozprawy administracyjnej nie było jednoznaczne z pominięciem strony w postępowaniu oraz że skarżąca zawiadomiona prawidłowo o rozprawie powinna wykryć i skorygować błąd organu w zakresie niezawiadomienia pełnomocnika, co skutkowało bezzasadnym przyjęciem, iż skarżąca nie udowodniła zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie i bezzasadną odmową wznowienia postępowania; art. 148 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 § 1 K.p.a., poprzez przyjęcie nieuzasadnionego domniemania, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo zarzutu naruszenia prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu, skutkiem czego winno być wznowienie postępowania, a dopiero następnie badanie okoliczność terminowego złożenia podania, co skutkowało nieuzasadnioną odmową wznowienia postępowania.
Skarżąca powołując się na art. 32 i art. 40 § 2 K.p.a. wskazała, że od chwili ustanowienia pełnomocnika strona działa za jego pośrednictwem, czyli wszystkie pisma procesowe i akty doręcza się pełnomocnikowi, a nie stronie. Niezawiadomienie pełnomocnika o terminie rozprawy administracyjnej naruszało prawa strony do jej reprezentowania podczas rozprawy, bez względu na to, jaki byłby udział pełnomocnika na danym etapie postępowania. Zawiadomienie strony z pominięciem jej pełnomocnika należy zatem uznać za bezskuteczne.
Odnośnie wykazania zachowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania skarżąca podniosła, iż w piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. wyjaśniła, że nigdy nie doręczono jej decyzji SKO z dnia [...], zaś podanie o wznowienie skierowała niezwłocznie po powzięciu wiedzy o wydaniu decyzji. Zdaniem skarżącej, skoro organ miał przeprowadzić rozprawę, to uznał, iż jest to konieczne dla wyjaśnienia sprawy. Rozpatrując wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, mając na względzie wadliwość poprzedniego zawiadomienia o terminie rozprawy, organ winien przeprowadzić rozprawę w celu przesłuchania skarżącej.
Strona podtrzymała stanowisko, że postanowienie o wznowieniu postępowania w przypadku zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powinno być wydane jeszcze przed oceną organu, czy żądanie wniesiono w terminie, jeśli mogą być wątpliwości co do legitymacji wnoszącego o wznowienie postępowania i gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że jest ona niezasadna.
Sąd ten wskazał, że przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja SKO z dnia [...] w pkt. 1 stwierdzająca niedopuszczalność wniosku A.S. o ponowne rozpoznanie sprawy, zaś w pkt. 2 - po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy pełnomocnika A.S. - utrzymująca w mocy decyzję SKO z dnia [...] odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] z uwagi na niewykazanie zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a., do złożenia wniosku o wznowienie postępowania.
W ocenie Sądu I instancji, w świetle powołanych na wstępie kryteriów skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu, pomimo częściowo błędnego uzasadnienia, jak i niewłaściwej formy wydanych rozstrzygnięć.
Odnosząc się do pierwszego z zarzutów skargi, Sąd ten wyjaśnił, że z regulacji art. 40 § 1 K.p.a. wynika obowiązek organu doręczania pisma stronie postępowania. Zasada ta nie ma jednak charakteru bezwzględnego, bowiem § 2 powołanego przepisu dopuszcza wyjątek dotyczący wypadku, gdy strona ustanowiła pełnomocnika. Wówczas powstaje wymóg doręczania wszystkich pism pełnomocnikowi. Oznacza to, iż od daty zgłoszenia się pełnomocnika procesowego strony w postępowaniu administracyjnym - doręczenia organowi stosownego pełnomocnictwa - organ ma obowiązek zawiadamiać pełnomocnika o wszystkich czynnościach w sprawie oraz doręczać mu wszystkie pisma procesowe, w tym orzeczenia. Pełnomocnik powinien być zatem adresatem wszystkich pism kierowanych przez organ do strony postępowania. Przepis art. 40 § 2 K.p.a. nie dopuszcza wyjątków i zgodnie z zasadą oficjalności doręczeń obarcza organy prowadzące postępowanie obowiązkiem doręczania wszystkich pism procesowych pełnomocnikowi ustanowionemu w sprawie.
W przypadku ustanowienia pełnomocnika, doręczenie pisma stronie nie rodzi żadnych skutków prawnych. Wedle poglądów wyrażonych w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi.
W związku z powyższym wysłanie zawiadomienia - w tym również o terminie rozprawy administracyjnej – stronie, z pominięciem jej pełnomocnika, w każdym przypadku stanowi naruszenie przywołanego przepisu, wbrew argumentacji organu, że na rozprawie administracyjnej miała być przesłuchana wyłącznie strona. Strona po to ustanawia pełnomocnika, aby reprezentował jej interesy w postępowaniu, na każdym jego etapie. Wprawdzie w niniejszej sprawie zawiadomienie o rozprawie administracyjnej zostało skierowane również do pełnomocnika skarżącej, nie zostało jednak skutecznie doręczone ze względu na błędny adres (zamiast ul. M. wpisano ul. M.).
W ocenie Sądu I instancji, rację ma zatem skarżąca wywodząc, że w konsekwencji doszło do naruszenia jej praw jako strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a więc i zasady wynikającej z art. 10 K.p.a.
Sąd ten zaznaczył jednak, że naruszenie przepisów postępowania powoduje uwzględnienie skargi tylko wówczas, jeżeli może mieć ono istotny wpływ na wynik postępowania. Skarżąca natomiast nie wykazała, że obecność jej pełnomocnika na rozprawie administracyjnej skutkowałaby udowodnieniem zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania z art. 148 § 2 K.p.a. Na żadnym etapie postępowania (jak i w skardze) skarżąca nie wykazała, że termin ten zachowała, ograniczając się do wskazania, iż w piśmie z dnia 20 grudnia 2012 r. podała, że nigdy nie doręczono jej decyzji SKO z dnia [...] a podanie o wznowienie postępowania skierowała niezwłocznie po powzięciu wiedzy o wydaniu decyzji.
Sąd I instancji podkreślił, że treść art. 148 § 2 K.p.a. jest jasna. Ustawodawca liczy bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Obowiązek udowodnienia okoliczności związanych z zachowaniem opisanego wyżej terminu spoczywa zaś na stronie żądającej wznowienia postępowania. To strona musi udowodnić, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. To z kolei nie zwalnia organu z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów.
W ocenie Sądu I instancji, nie sposób za udowodnienie, o którym mowa wyżej, uznać wyjaśnień skarżącej sprowadzających się wyłącznie do podania, że wniosek o wznowienie postępowania skierowała niezwłocznie po powzięciu wiedzy o wydaniu decyzji. W konsekwencji na uwzględnienie nie zasługiwał również drugi z zarzutów skargi, który warunkował jednocześnie skuteczność pierwszego ze zgłoszonych zarzutów.
Zdaniem Sądu I instancji, jako chybione należało ocenić stanowisko skarżącej, że postanowienie o wznowieniu postępowania - w przypadku zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. - powinno być wydane jeszcze przed oceną organu, czy żądanie wniesiono w terminie, jeśli istnieją wątpliwości co do legitymacji wnoszącego o wznowienie postępowania i gdy zachodzi potrzeba badania tej legitymacji na gruncie akt sprawy. Sąd ten wskazał, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz w doktrynie przyjmuje się, iż przed wydaniem postanowienia, a po złożeniu podania o wznowienie postępowania, organ podejmuje określone czynności proceduralne mające na celu rozpoznanie złożonego wniosku. Nie są one jednak dokonywane w ramach postępowania administracyjnego. Nie są one czynnościami procesowymi, lecz mają charakter wewnętrzny. Wyłącznie w toku czynności wstępnych – bez względu na wskazaną we wniosku podstawę wznowienia - organ ma obowiązek zbadania, czy zachowano ustawowy termin z art. 148 § 1 i 2 K.p.a. Złożenie podania o wznowienie postępowania z przekroczeniem jednomiesięcznego terminu, o którym mowa w ww. przepisach obliguje organ do odmowy wznowienia postępowania.
Przystąpienie do rozpoznania sprawy wznowieniowej w przypadku niedotrzymania przez wnioskodawcę ustawowego terminu do złożenia wniosku i wydanie decyzji rozstrzygającej sprawę co do istoty dotknięte byłoby wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.), gdyż pozostaje w sprzeczności z zasadą trwałości decyzji administracyjnych określoną w art. 16 K.p.a.
Na koniec Sąd I instancji podkreślił, że uszło uwadze organów, iż stosownie do art. 149 § 3 K.p.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 11 kwietnia 2011 r. (zmienionym ustawą z dnia 3 grudnia 2010 r. - o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z dnia 10 stycznia 2011 r.) odmowa wszczęcia postępowania następuje w formie postanowienia. Stosownie do art. 134 K.p.a. również stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia środka odwoławczego winno mieć formę postanowienia. Niemniej Sąd I instancji uznał, że naruszenie to pozostaje bez istotnego wpływu na wynik sprawy. Słusznie zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją m.in. utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] odmawiającą m.in. wznowienia postępowania zakończonego decyzją SKO z dnia [...] przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:
- 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3, art. 138 § 2 K.p.a. polegające na zaniechaniu uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy w szczególności brak ustalenia przez organ i niezebrania oraz nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy, a w konsekwencji brak wymaganej przepisami prawa aktywności WSA w sanowaniu błędów powstałych w postępowaniu administracyjnym na drodze postępowania sądowoadministracyjnego;
- 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca uchybiła terminowi do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, mimo zarzutu naruszenia strony do czynnego udziału w postępowaniu, w wyniku czego winno być wznowienie postępowania, a w konsekwencji czego skutkiem była nieuzasadniona odmowa wznowienia postępowania;
- 3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 40 § 1 K.p.a. poprzez pominięcie przez WSA faktu niezawiadomienia pełnomocnika o terminie rozprawy administracyjnej, co błędnie zdaniem organu, nie było jednoznaczne z pominięciem strony w toku postępowania, a w konsekwencji skutkowało nieudowodnieniem zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie.
W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.
W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 P.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 P.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu, dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.
Skarga kasacyjna jest uzasadniona. Za trafny uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77, art. 107 § 3 K.p.a. poprzez zaniechanie uchylenia zaskarżonej decyzji mimo naruszenia przez organ administracji przepisów postępowania administracyjnego poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, co miało wpływ na wynik sprawy. Z poczynionych w sprawie ustaleń wynika, że wnioskiem, który wpłynął do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w dniu [...] pełnomocnik skarżącej zwrócił się do SKO o wznowienie postępowania zakończonego decyzją tego organu z dnia [...] stwierdzającą nieważność orzeczenia Prezydium Rady Narodowej w m. st. Warszawy z dnia [...] w części nie odnoszącej się do ogólnej liczby 44 lokali mieszkalnych sprzedanych w budynkach przy ul. I. oraz stwierdzającą, że ww. decyzję wydano z naruszeniem prawa z powodu nieodwracalnych skutków prawnych.
Wezwaniem z dnia 12 grudnia 2012 r. SKO zwróciło się do pełnomocnika skarżącej, by wskazał m.in., kiedy skarżąca powzięła wiadomość o decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik skarżącej pismem z dnia 20 grudnia 2012 r. wyjaśnił, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym w/w decyzją SKO z dnia [...] mimo, że będąc stroną tego postępowania była do tego w pełni uprawniona. Dodał, że natychmiast po powzięciu powyższej wiedzy skarżąca podjęła czynności skutkujące wystąpieniem z przedmiotowym wnioskiem przy zachowaniu przewidzianego ustawowo terminu na jego zgłoszenie. Z akt sprawy wynika, że SKO działając z urzędu, zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2013 r., wysłanym do skarżącej i do pełnomocnika skarżącej, poinformowało w/w osoby o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 13 lutego 2013 r. celem przesłuchania strony – A.S. i świadka B.P.
Z prawidłowych i niekwestionowanych ustaleń poczynionych w sprawie wynika, że powyższe zawiadomienie zostało wysłane do pełnomocnika skarżącej na błędny adres w związku z czym nie zostało mu doręczone. Natomiast zawiadomienie wysłane do skarżącej odebrał jej mąż. Skarżąca nie stawiła się na rozprawę. Następnie w dniu 28 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję o odmowie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...]. Rozpoznając ponowie sprawę, na skutek wniosku skarżącej działającej przez pełnomocnika, Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzja z dnia [...] w pkt 2 rozstrzygnięcia utrzymało w mocy w/w decyzję własną z dnia 28 lutego 2013 r. Rozstrzygnięcie to uznać należy za wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Z treści wydanego w sprawie rozstrzygnięcia nie wynika, z jakich przyczyn organ rozpoznając sprawę w pierwszej instancji wyznaczył rozprawę.
Czy organ uznał na podstawie pisma pełnomocnika skarżącej z dnia 20 grudnia 2012 r., że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został zachowany i miał zamiar w związku z tym rozpoznać sprawę merytorycznie, czy może uznał, że nie został wyjaśniony problem zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania w związku z czym na wyznaczonej rozprawie miał zamiar dopiero wyjaśnić kwestię zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania. Jeżeli na rozprawie wyznaczonej na dzień 13 lutego 2013 r. miał być wyjaśniany i ustalany problem zachowania terminu do wystąpienia z wnioskiem o wznowienie postępowania, to niezawiadomienie pełnomocnika skarżącej o terminie rozprawy, mogło mieć wpływ na wynik sprawy. W tej sytuacji za zasadny także uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. art. 40 § 1 K.p.a. Zasadność powyższych zarzutów skargi kasacyjnej czyniło koniecznym uchylenie zaskarżonego wyroku na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...]. Naczelny Sąd Administracyjny uznał przy tym, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona.
Wobec niewyjaśnienia sprawy w zakresie wskazanym powyżej, za przedwczesny w tych okolicznościach sprawy uznać należało podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 148 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 w zw. z art. 149 K.p.a.
Skoro zatem skarga kasacyjna oparta została na usprawiedliwionych podstawach, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w pt. 1 wyroku.
O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 P.p.s.a. oraz art. 200 w związku z art. 193 P.p.s.a.