Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnegoz 27 października 2017 r., sygn. akt I OSK 674/17

Uzasadnienie

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 1194/16, po rozpoznaniu sprawy ze skargi P.U. na decyzję Rektora Uniwersytetu [...] z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia studiów, uchylił zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do spraw studenckich z dnia 29 stycznia 2016 r. (bez numeru) – pkt 1; zasądził od Rektora Uniwersytetu [...] na rzecz P.U. kwotę 200 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania – pkt 2.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

P.U. wnioskiem z dnia 27 listopada 2015 r. (z adnotacją dokonaną w dniu 17 grudnia 2015 r. w przedmiocie zgody na bycie promotorem) zwrócił się do Dziekana ds. Studiów i Studentów Wydziału [...] Uniwersytetu [...] o wyrażenie zgody na wznowienie studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2015/2016 w celu obrony pracy magisterskiej.

Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] ds. studenckich decyzją z dnia 29 stycznia 2016 r., na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz § 9 ust. 6, ust. 8 i ust. 10 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015 r., poz. 71), po rozpatrzeniu wniosku z dnia 17 grudnia 2015 r., nie wyraził zgody na wznowienie przez P.U. studiów na kierunku [...] prowadzonych na Wydziale [...] Uniwersytetu [...].

W uzasadnieniu decyzji podał, że P.U. w dniu 17 grudnia 2015 r. złożył wniosek o wznowienie toku studiów na kierunku [...] prowadzonych na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. Wskazał, że wnioskodawca studia na różnych kierunkach prowadzonych w ramach różnych uczelni rozpoczynał wielokrotnie. Żadnego z nich nie ukończył jednak w terminie. W 1989 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie [...] na kierunku filozofia. Studiów tych nie ukończył w terminie i został z nich skreślony po zaliczeniu czterech semestrów. W 1991 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie [...] na kierunku filozofia, specjalność nauczycielska oraz równolegle w 1992 r., na tej samej uczelni, rozpoczął studia na kierunku [...] (Wydział [...]). Obydwu wymienionych kierunków nie ukończył w terminie i został z nich skreślony w latach 1993-1994. W 1994 r. rozpoczął studia na kierunku filologia polska prowadzonych na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. Wspomnianych studiów również nie ukończył w terminie i został z nich skreślony po roku uczęszczania na zajęcia.

W dniu 23 listopada 2006 r. wnioskodawca złożył wniosek do Prodziekana ds. studenckich Wydziału [...] o przyjęcie na studia dzienne na kierunku [...]. Pomimo, że uprzednio nie był studentem kierunku [...] na Uniwersytecie [...], wniosek został uwzględniony i P.U. został w trybie wznowienia wpisany na V rok studiów w roku akademickim 2006/07. W toku tych studiów zaliczył 5 zajęć oraz zdał egzamin specjalizacyjny. Ze względu na brak ukończenia seminarium magisterskiego i złożenia pracy magisterskiej uzyskał zgodę na przedłużenie studiów do dnia 31 grudnia 2007 r. Pomimo tego nie zdołał ukończyć pracy dyplomowej i decyzją Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 4 stycznia 2008 r. został z listy studentów skreślony.

Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] ds. studenckich wskazał, że od czasu skreślenia P.U. z listy studentów minęło blisko 8 lat. W tym czasie program studiów na kierunku [...] uległ istotnym zmianom, które dotyczą zarówno wprowadzenia nowych przedmiotów jak i zmian w treściach programowych innych dotychczas obecnych w programie przedmiotów. W momencie wpisania w poczet studentów Wydziału [...] w trybie wznowienia w 2006 r., uznany przez Dziekana [...] program studiów wnioskodawcy nie odpowiadał wymogom obowiązującym innych studentów kierunku [...] na Uniwersytecie [...]. Trudno zatem uznać by program studiów wnioskodawcy był aktualny oraz co istotne by było możliwe uzupełnienie różnic programowych w trybie wznowienia.

Na skutek wniesienia przez P.U. od powyższej decyzji odwołania, sprawę rozpoznawał Rektor Uniwersytetu [...], który decyzją z dnia 27 kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z § 9 ust. 10 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015r., poz. 71), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji przedstawił ustalenia faktyczne tożsame z ustaleniami dokonanymi przez organ pierwszej instancji. Odnosząc się do rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy wznowienia studiów na kierunku [...] podał, że w tej sprawie wznowienie studiów reguluje § 9 ust. 8 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...]. W świetle tego przepisu, wznowienie jest dopuszczalne tylko w stosunku do osoby, która została skreślona z listy studentów Uniwersytetu z wyjątkiem skreślenia z powodu ukarania karą dyscyplinarną wydalenia z Uniwersytetu. Decyzję o wznowieniu studiów podejmuje dziekan. Wznowienie następuje nie wcześniej niż od następnego roku akademickiego po dacie skreślenia, z zastrzeżeniem przypadków określonych w ust. 9 oraz skreślenia z powodu niedokonania należnych opłat. Dziekan może w szczególnie uzasadnionych przypadkach ustalić wcześniejszy termin wznowienia. Ustęp 12 tego przepisu stanowi, że Dziekan określa warunki, termin i sposób uzupełnienia zaległości, wynikających z różnic w programach kształcenia, uwzględniając przedmioty zaliczone przez studenta przenoszącego się z innej uczelni lub wznawiającego studia. Przepisy te tworzą po stronie Dziekana wydającego decyzję w przedmiocie wznowienia studiów uznanie administracyjne.

Zdaniem Rektora Uniwersytetu [...], organ pierwszej instancji nie przekroczył granic uznania administracyjnego. Stwierdził, że podziela ustalenia i wywody prawne organu pierwszej instancji. Wskazał jakie przedmioty P.U. powinien ponownie realizować ze względu na istotne zmiany wiedzy w danym obszarze. Jednocześnie zauważył, iż wiedza odwołującego sprzed blisko 10 lat mogła ulec dezaktualizacji. Biorąc pod uwagę zakres różnic między programem realizowanym przez niego w przeszłości a aktualnym, jak również w stanie wiedzy – wznowienie na obecnym etapie, w ocenie Rektora, nie byłoby zasadne. Przyjęcie, że wznowienie studiów może nastąpić niezależnie od upływu lat i dezaktualizacji wiedzy przekazywanej na studiach mających podlegać wznowieniu – prowadziłoby do absurdalnych sytuacji, w których możliwe byłoby wznowienie studiów nawet po kilkudziesięciu latach.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi P.U. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędną wykładnię art. 190 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11, art. 12 i art. 139 K.p.a. oraz § 9 ust. 12 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...], które miało istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto zarzucił przewlekłość postępowania (art. 35, art. 36, art. 37 i art. 38 K.p.a.) oraz dowolność i przekroczenie granic uznania administracyjnego.

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W obszernym uzasadnieniu skargi podał m.in., iż w toku postępowania nie została nawet podjęta próba wyliczenia przedmiotów zaliczonych wcześniej, które zgodnie z § 9 ust. 12 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] powinny zostać uwzględnione. Zdaniem skarżącego, ocena dezaktualizacji przedmiotów różnych specjalizacji, bez konsultacji z kierownikami poszczególnych katedr, nie jest wszechstronną oceną dowodów, tylko przekraczaniem kompetencji i dowolnością. Wskazał, że z listy studentów został skreślony w 2008 r., a wniosek o wznowienie złożył w 2015 r. Zgodnie z regulaminem, gdyby złożył wniosek o wznowienie w ciągu dwóch lat, czyli do 2010 r. mógłby wznowić studia bez uzupełniania różnic programowych, obrona pracy magisterskiej mogłaby nastąpić w 2011 r. Skarżący podniósł, iż nie rozumie, dlaczego nie wystarczy zgodne z aktualnym Regulaminem Studiów na Uniwersytecie [...] (§ 9 ust.

12) uzupełnienie różnic programowych oraz że nie można już zgodnie z Regulaminem uwzględnić przedmiotów zaliczonych wcześniej przez studenta przenoszącego się z innej uczelni lub wznawiającego studia. Do skargi załączył m.in. kserokopię podania z dnia 27 listopada 2015 r. o wznowienie studiów wskazując, że zawiera ono podpis promotora z dnia 17 grudnia 2015 r., wyrażającego zgodę na obronę pracy magisterskiej (podał, że zgoda była wymagana przez Dziekana jako warunek konieczny przyjęcia podania).

Rektor Uniwersytetu [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i stwierdził, że podniesione w niej zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. W odniesieniu do ustalania różnic programowych przez Prodziekana powołał się na § 21 zarządzenia Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] nr [...] z dnia 24 września 2015 r. Podał, iż z uwagi na fakt, że różnic programowych jest zbyt dużo, skarżący nie może ich realizować w trybie wznowienia studiów. Wyjaśnił, że Uniwersytet [...] nie zamyka przed skarżącym drogi zostania psychologiem, jednakże powinien on powtórzyć całość studiów.

Skarżący w piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2016 r. dodatkowo zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. i ponownie, szeroko argumentując zarzuty, wskazał, że decyzja Prodziekana i Rektora nosi cechy dowolności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, niż te, które w niej podniesiono.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie zostały naruszone przepisy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, Rektor Uniwersytetu [...] utrzymując w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do spraw studenckich, naruszył także przepis art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Stosownie do art. 160 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, organizację i tok studiów oraz związane z nimi prawa i obowiązki studenta określa regulamin studiów. P.U. w podaniu z dnia 27 listopada 2015 r. (określanym w decyzjach jako wniosek z dnia 17 grudnia 2015 r.) zwrócił się o wyrażenie zgody na wznowienie studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w celu obrony pracy magisterskiej. W przedmiotowym wniosku cel wznowienia studiów został jednoznacznie określony.

Tymczasem z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że rozpatrzyły one sprawę wyrażenia zgody na wznowienie studiów (w istocie nie jest nawet wiadome, na którym roku bądź semestrze) i w tym przedmiocie wydały decyzje. Rozważania zawarte w decyzjach wychodzą zatem poza zakres sprawy określony wnioskiem skarżącego. Ponadto na wniosku znajduje się adnotacja z podpisem – jak podał skarżący – promotora wyrażającego zgodę na obronę pracy magisterskiej.

W przypadku, gdy organ miał jakiekolwiek wątpliwości co zakresu żądania, powinien był wezwać wnioskodawcę do sprecyzowania podania, poprzez wskazanie, czy wnosi o wyrażenie zgody na wznowienie studiów np. na dzień egzaminu dyplomowego, czy też o wznowienie studiów na określonym roku studiów (np. na ostatnim roku studiów).

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji brak jest również pełnych ustaleń stanu faktycznego. Z dokonanych ustaleń wynika, że P.U. w toku studiów na V roku kierunku [...] zaliczył 5 zajęć oraz zdał egzamin specjalizacyjny. Ze względu na brak ukończenia seminarium magisterskiego i złożenia pracy magisterskiej uzyskał zgodę na przedłużenie studiów na kierunku [...] do dnia 31 grudnia 2007 r. Pomimo tego, wnioskujący nie zdołał – jak podał Prodziekan i Rektor – ukończyć pracy dyplomowej i decyzją Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 4 stycznia 2008 r. został z listy studentów skreślony. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji, jak i z akt sprawy natomiast nie wynika, czy P.U. przed skreśleniem z listy studentów uzyskał absolutorium. Powyższe ustalenie ma istotne znaczenie, gdyż zgodnie z § 3 uchwały Senatu Uniwersytetu [...] nr 351 z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015 r., poz. 71), na który to regulamin organy powołały się w podstawie prawnej obu decyzji, do osób, które uzyskały absolutorium i zostały skreślone z listy studentów przed dniem 30 września 2015 r. w sprawach decyzji dotyczących wznowienia studiów stosuje się przepisy dotychczasowe.

Przed dniem 1 października 2015 r. obowiązywał Regulamin uchwalony uchwałą nr 142 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 18 października 2006 r. (Monitor Uniwersytetu [...] z 2006 r., poz. 9). Pełne ustalenia stanu faktycznego są zatem niezbędne dla dokonania prawidłowej subsumcji tego stanu faktycznego pod właściwą normę prawną. Treść żądania ma także w tym względzie znaczenie zasadnicze.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie organy nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.), a tym samym rozstrzygnięcie Prodziekana, który w pierwszej instancji podjął decyzję, musi zostać uznane za dowolne i w konsekwencji naruszające art. 80 K.p.a. Rektor Uniwersytetu [...] utrzymując w mocy decyzję Prodziekana Uniwersytetu [...] Wydziału [...] do spraw studenckich naruszył tym samym także art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał również, iż zgodnie z Regulaminem Studiów na Uniwersytecie [...] (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015 r., poz.71) uchwalonym uchwałą Senatu Uniwersytetu [...] nr 351 z dnia 22 kwietnia 2015 r., jak i z Regulaminem uchwalonym uchwałą nr 142 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 18 października 2006 r. (Monitor Uniwersytetu [...] z 2006 r., poz. 9), decyzję o wznowieniu studiów podejmuje dziekan (odpowiednio § 9 ust. 8 Regulaminu i § 8 ust. 8 Regulaminu). W niniejszej sprawie wniosek P.U. został rozpatrzony przez Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do spraw studenckich, a zatem organ niewłaściwy do rozstrzygania w przedmiocie wznowienia studiów. Z decyzji Prodziekana nie wynika, aby działał on z upoważnienia Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...]. W tym względzie nie powołano się na żaden dokument, który wskazywałby na przekazanie uprawnień przyznanych Dziekanowi Regulaminem.

Powyższego nie wziął pod uwagę rozpatrujący sprawę w drugiej instancji – pomimo powołania się na przepis jednoznacznie przyznający dziekanowi kompetencję do wznowienia studiów – Rektor Uniwersytetu [...]. Utrzymał bowiem w mocy decyzję Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do spraw studenckich. Rektor nie powołał się przy tym na fakt przekazania przez Dziekana Prodziekanowi do spraw studenckich uprawnień w zakresie rozpatrywania spraw i podejmowania decyzji w przedmiocie wznowienia studiów.

Sąd pierwszej instancji podał, że organ właściwy w sprawie tj. Dziekan Wydziału [...] (ewentualnie Prodziekan działający w ramach przekazanych w tym zakresie przez dziekana uprawnień, co powinno zostać wykazane) ponownie rozpatrując wniosek P.U. weźmie pod uwagę przedstawione wyżej wskazania, co do dalszego postępowania. Decyzja nie może nasuwać wątpliwości, co dokładnie było przedmiotem rozstrzygnięcia. Przedmiot sprawy jest wyznaczony żądaniem strony (w przypadku wątpliwości należy wezwać stronę do sprecyzowania żądania). Uzasadnienie decyzji powinno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że przedwczesne jest odniesienie się do podniesionego w skardze zarzutu przekroczenia granic uznania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu przewlekłego prowadzenia przez organ postępowania, wyjaśnił, że strona, w której ocenie postępowanie jest prowadzone przez organ w sposób przewlekły, ma prawo, po wyczerpaniu środka zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (zażalenie do organu wyższej instancji), wnieść skargę do sądu administracyjnego w tym zakresie.

Z powyższych względów Sąd pierwszej instancji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji wyroku.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Rektor Uniwersytetu [...], reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzucił naruszenie:

1. 1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a., poprzez uchylenie przez Sąd pierwszej instancji obu decyzji wskutek przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy wskutek niewyjaśnienia przez organy administracji: 1) jaki był zakres żądania wnioskodawcy;
2. 2) czy wnioskodawca uzyskał absolutorium – gdy tymczasem organy administracji ustaliły zakres żądania wnioskodawcy w sposób prawidłowy jako żądanie wznowienia studiów na ostatnim roku studiów, z których został skreślony, zaś kwestia uzyskania przez niego absolutorium była irrelewantna prawnie, gdyż wbrew stanowisku Sądu pierwszej instancji, niezależnie od tego, czy P.U. uzyskał, czy nie uzyskał, absolutorium, nie istnieje prawna możliwość wznowienia studiów na dzień egzaminu dyplomowego, nawet z uwzględnieniem § 8 ust. 9 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 18 października 2006 r. (Monitor Uniwersytetu [...] z 2006 r., poz. 9 ze zm.), a nadto stosowana względem jego wniosku norma materialnoprawna ma tożsamą treść zarówno na gruncie Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015 r., poz. 71), jak i Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 18 października 2006 r.;

1. 2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 K.p.a. w zw. z § 9 ust. 8 i § 5 ust. 2 ww. Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. oraz § 8 ust. 8 i § 5 ust. 2 w/w Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 18 października 2006 r., poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji wskutek błędnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że Prodziekan ds. studenckich Wydziału [...] nie był uprawniony do wydania decyzji z dnia 29 stycznia 2016 r., gdy tymczasem Prodziekan ds. studenckich Wydziału [...] był uprawniony do wydania tej decyzji według stanu na dzień jej wydania (29 stycznia 2016 r.) i stosowne dokumenty potwierdzające tę okoliczność (uchwała Rady Wydziału [...] z dnia 25 września 2012 r., decyzja Dziekana Wydziału [...] z dnia 25 września 2012 r.) istniały w tym dniu i nie były kontestowane przez P.U. w odwołaniu, zaś niepowołanie się na nie wprost w decyzji organu pierwszej instancji nie stanowiło uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.;
2. 3) art. 141 § 4 P.p.s.a., poprzez niewyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, dlaczego stwierdzone przez niego rzekome uchybienia postępowania administracyjnego mogły mieć "istotny wpływ na wynik sprawy" w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c in fine P.p.s.a.;
3. 4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 1 i art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) w zw. z art. 77 § 4 K.p.a., poprzez uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, przy pominięciu (nieuwzględnieniu) w sprawowanej kontroli sądowoadministracyjnej wzorca kontroli w postaci art. 77 § 4 K.p.a., gdy tymczasem jego uwzględnienie doprowadziłoby Sąd do odmiennych wniosków i oddalenia skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a., gdyż okoliczność uprawnienia Prodziekana ds. studenckich Wydziału [...] przez Dziekana tego Wydziału do wydawania decyzji w przedmiocie wznowienia studiów jest w warunkach szkoły wyższej faktem powszechnie znanym (notoryjnym).

Wskazując na powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi na podstawie art. 188 P.p.s.a., ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Ponadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz oświadczył, iż zrzeka się przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przytoczył argumentację mającą wykazać zasadność podniesionych w niej zarzutów.

P.U. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów stwierdził, iż są one niezasadne oraz że zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd drugiej instancji, który w odróżnieniu od sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. Przy czym istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który uznał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organy obu instancji nie wyjaśniły zakresu żądania P.U. objętego wnioskiem, a mianowicie: czy dotyczyło ono wznowienia studiów na ostatnim roku studiów, czy też wznowienia na dzień egzaminu dyplomowego, a także czy uzyskał on absolutorium. Ponadto Sąd przyjął, że Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] ds. studenckich nie był uprawniony do wydania decyzji z dnia 29 stycznia 2016 r., zaś Rektor Uniwersytetu [...] utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję naruszył art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie mimo, iż zarzuty podane w pkt 2) i pkt 4) są trafne.

Sąd pierwszej instancji powołując stosowne przepisy Regulaminów Studiów na Uniwersytecie [...] prawidłowo podał, że decyzję o wznowieniu studiów podejmuje dziekan. Z uwagi na wydanie decyzji w tym przedmiocie przez Prodziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] ds. studenckich i brak dowodu, że działał on z upoważnienia Dziekana tego Wydziału stwierdził, że nie był on organem właściwym do rozstrzygania w tej sprawie.

Tymczasem z załączonych do skargi kasacyjnej dokumentów w postaci uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 25 września 2012 r. oraz decyzji Dziekana Wydziału [...] z dnia 25 września 2012 r. wynika, że Prodziekan Wydziału [...] Uniwersytetu [...] ds. studenckich na dzień 29 stycznia 2016 r. posiadał upoważnienie Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] do wydania decyzji w przedmiotowej sprawie. Stosowne upoważnienie wynikało z przekazania uprawnień, obejmującego uprawnienie do wydawania decyzji w przedmiocie wznowienia studiów dokonanego w dniu 25 września 2012 r. na podstawie § 5 ust. 2 ww. Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 18 października 2006 r., obowiązującego stosownie do § 5 ust. 2 ww. Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 22 kwietnia 2015 r. w dacie wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, powyższe ustalenia prowadzą do wniosku, że zarzuty podane w pkt 2) i pkt 4) skargi kasacyjnej są zasadne. Nie mogły one on jednak, z uwagi na nietrafność pozostałych zarzutów doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. Konsekwencją przyjęcia zasadności tych zarzutów jest stwierdzenie, że wyrażona w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku ocena prawna w tym zakresie nie jest już dla organu wiążąca.

Zamierzonego przez autora skargi kasacyjnej skutku nie mógł natomiast odnieść zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 i 3 K.p.a.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, że w rozpoznawanej sprawie kwestią zasadniczą jest ustalenie, czy P.U., przed skreśleniem z listy studentów na mocy decyzji Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...] z dnia 4 stycznia 2008 r., uzyskał absolutorium. Determinuje ono bowiem ocenę, z której daty Regulamin Studiów na Uniwersytecie [...] (z dnia 18 października 2006 r. czy z dnia 22 kwietnia 2015 r.) znajduje zastosowanie względem P.U. do rozpatrzenia wniosku w przedmiocie wznowienia studiów na Wydziale [...] Uniwersytetu [...] w roku akademickim 2015/2016 w celu obrony pracy magisterskiej. Z § 3 uchwały Senatu Uniwersytetu [...] nr 351 z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] (Monitor Uniwersytetu [...] z 2015r., poz.

71) – na który to Regulamin powołano się w podstawach prawnych decyzji organów obu instancji wynika, że do osób, które uzyskały absolutorium i zostały skreślone z listy studentów przed dniem 30 września 2015 r. w sprawach decyzji dotyczących wznowienia studiów stosuje się przepisy dotychczasowe (a więc Regulamin Studiów na Uniwersytecie [...] uchwalony uchwałą nr 142 Senatu Uniwersytetu [...] z dnia 18 października 2006 r. – Monitor Uniwersytetu [...] z 2006 r., poz. 9).

Zgodnie z § 8 ust. 8 Regulaminu Studiów na Uniwersytecie [...] z dnia 18 października 2006 r. decyzję o wznowieniu studiów podejmuje dziekan na podstawie zasad ustalonych przez radę wydziału. Osoba skreślona ze studiów może złożyć wniosek o ich wznowienie nie wcześniej niż od następnego roku akademickiego po dacie skreślenia, z zastrzeżeniem przypadków opisanych w ust. 9 i 10 oraz skreślenia z powodu niedokonania należnych opłat. Wznowienie następuje na etap studiów następujący po etapie, który wnioskodawca przed skreśleniem zaliczył.

Przepis § 8 ust. 9 tego Regulaminu stanowił, że osoba, która po uzyskaniu absolutorium została skreślona ze studiów może ubiegać się o wznowienie studiów na dzień egzaminu dyplomowego, jeżeli złoży pracę dyplomową w okresie nieprzekraczającym dwóch lat od daty uzyskania absolutorium. Dziekan decyduje o wznowieniu studiów na podstawie opinii promotora. Z kolei regulacja zawarta w § 8 ust. 10 cyt. Regulaminu przewidywała, że osoba, która po uzyskaniu absolutorium została skreślona ze studiów i w ciągu dwóch lat od uzyskania absolutorium nie złożyła pracy dyplomowej może ubiegać się o wznowienie studiów na ostatnim roku studiów. Zasady określone w ust. 13 stosuje się odpowiednio.

W świetle § 8 ust. 13 omawianego Regulaminu dziekan na podstawie wydziałowych zasad studiowania o których mowa w § 3, określa warunki, termin i sposób uzupełnienia zaległości wynikających z różnic w planach i programach studiów, przez studenta przenoszącego się z innej uczelni lub wznawiającego studia.

Autor skargi kasacyjnej przyznał, iż organy obu instancji uznały, że skoro z akt sprawy nie wynika, aby P.U. posiadał absolutorium to znajdują do niego zastosowanie przepisy nowego Regulaminu z dnia 22 kwietnia 2015 r. Oznacza to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie trafnie stwierdził, że brak poczynienia przez organy ustaleń w tym zakresie skutkował niemożnością dokonania prawidłowej subsumcji stanu faktycznego pod właściwą normę prawną. Jak wyżej podano w niniejszej sprawie ustalenie to warunkowało możliwość stosowania w stosunku do wnioskodawcy przepisów Regulaminu z dnia 18 października 2006 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniu Rektora Uniwersytetu [...] bez względu na kwestię absolutorium w sprawie nie znajduje zastosowania taka sama norma prawna tożsama w obu Regulaminach, a mianowicie wznowienie studiów na zasadach ogólnych. Powołane w podstawach prawnych decyzji § 9 ust. 6, ust. 8 i ust. 10 Regulaminu Studiów z dnia 22 kwietnia 2015r. nie są tożsame z § 8 ust. 6, ust.8 i ust. 13 Regulaminu Studiów z dnia 18 października 2006 r. Ponadto Regulamin Studiów z dnia 22 kwietnia 2015 r. nie zawiera rozróżnienia o którym mowa w § 8 ust. 9 i 10 Regulaminu Studiów z dnia 18 października 2006 r. Przede wszystkim jednak § 9 ust. 10 Regulaminu Studiów z dnia 22 kwietnia 2015r. zawiera znacząco odmienną regulację niż tą, którą przewidywał § 8 ust. 13 Regulaminu Studiów z dnia 18 października 2006 r.

Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawidłowo zastosował art. 145 § 1 pkt 1 lit c P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77§ 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Czyni to zarzut ich naruszenia nieskutecznym. Wybór przez organy orzekające w niniejszej sprawie konkretnych przepisów, w tym przypadku nowszego Regulaminu Studiów i brak rozważenia możliwości stosowania przepisów Regulaminu Studiów z 2006r. miał niewątpliwie wpływ na ocenę zasadności przesłanek wniosku P.U., tym bardziej, iż organ odwoławczy powołuje się zwłaszcza na różnice programowe pomiędzy ówczesnym a aktualnym programem studiów.

Nietrafny okazał się także zarzut naruszenia art. 141 § 4 P.p.s.a. Wbrew twierdzeniu autora skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku w sposób dostateczny umotywował, dlaczego stwierdzone przez niego uchybienia przepisów postępowania mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wszystkie wymogi określone w powołanym przepisie. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy analizowany w kontekście stosownych przepisów prawa procesowego, podano sformułowane w skardze zarzuty oraz prawidłowo wskazano i zastosowano podstawę prawną rozstrzygnięcia – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Okoliczność, iż skarżący kasacyjnie nie zgadza się ze stanowiskiem przedstawionym w pisemnych motywach zaskarżonego wyroku nie oznacza, że jego uzasadnienie zostało sporządzone z naruszeniem art. 141 § 4 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 w związku z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a. podlega oddaleniu.