Uzasadnienie
I OSK 678/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 lutego 2007 r. oddalił skargę A. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej.
W uzasadnieniu wyroku przedstawiono następujący stan faktyczny sprawy.
Centrum Szkolenia [...] w P. na podstawie rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach podległych Dowódcom Rodzaju Sił Zbrojnych, z dniem 31 grudnia 2002 r. ulegało rozformowaniu w wyniku czego skarżący A. K. utracił zajmowane stanowisko służbowe. Jak wskazał organ brak było możliwości zaproponowania skarżącemu innego stanowiska, stosownie do jego kwalifikacji i posiadanego stopnia wojskowego.
Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją z dnia [...], działając na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tekst jedn. z 1997 r. Dz. U. Nr 10, poz. 55 ze zm) w zw. z § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r. Nr 7, poz. 38 ze zm.), wypowiedział A. K. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Powyższe wypowiedzenie doręczono skarżącemu w dniu [...]. Następnie, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] zwolnił skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lutego 2003 r. i przeniósł go do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia, skróconego na wniosek skarżącego.
W dniu 30 czerwca 2006 r. skarżący złożył do Ministra Obrony Narodowej wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego MON z dnia [...], zarzucając jej rażące naruszenie art. 78 ust. 2 i 3 ustawy pragmatycznej. W uzasadnieniu wniosku skarżący podniósł, że rażące naruszenie prawa polegało na podjęciu decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego i doręczeniu jej przed planowanym rozformowaniem jednostki wojskowej, w której pełnił służbę wojskową, ponieważ rozformowanie to planowane było z dniem 1 stycznia 2003 r.
Minister Obrony Narodowej postanowieniem z dnia 31 lipca 2006 r. wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności powyższej decyzji i w konsekwencji decyzją z dnia 1 sierpnia 2006 r. mając za podstawę art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia jej nieważności. W uzasadnieniu podał, że w przedmiotowej sprawie bezspornym jest, iż na podstawie rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach podległych Dowódcom Rodzaju Sił Zbrojnych, z dniem 31 grudnia 2002 r. Centrum Szkolenia Czołgowo - Samochodowe w P. uległo rozformowaniu, w wyniku czego skarżący utracił zajmowane wówczas stanowisko służbowe, brak było zarazem możliwości zaproponowania mu innego stanowiska służbowego, stosownie do posiadanego stopnia wojskowego oraz kwalifikacji zawodowych. Powołany rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP był aktem, mocą którego dokonano rozformowania, a nie jego zapowiedzią. W tym zakresie, jak podkreślił organ, nie był wydany żaden inny akt. Ponieważ rozformowanie było procesem przekształceń w wielu płaszczyznach, powołany rozkaz określał początek i koniec tego procesu. Zatem wydanie rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP było formalnym aktem rozformowania jednostki, powodującym likwidację stanu osobowego i stanowiącym podstawę podjęcia działań personalnych zmierzających do przesunięć żołnierzy zawodowych na inne stanowiska służbowe, a w przypadku braku takich możliwości do wypowiadania żołnierzom stosunku służbowego.
We wniosku z dnia 21 sierpnia 2006 r. do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący zarzucił wymienionej decyzji naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej poprzez przyjęcie, że w świetle przytoczonego przepisu i wbrew jego wyraźnemu brzmieniu, dopuszczalnym było wypowiedzenie stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej przy braku rzeczywistego - a w tym czasowego - związku przyczynowego pomiędzy przeformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełni służbę, a tym wypowiedzeniem. Według niego, przepis art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej zawiera w zdaniu pierwszym dwie niezależne od siebie przesłanki wypowiedzenia stosunku służbowego, co sam organ wielokrotnie podkreślał w swoich decyzjach. Wypowiedzenie może być spowodowane albo rozformowaniem jednostki wojskowej, ale tylko tej, w której w danym momencie żołnierz zawodowy pełni służbę na konkretnym stanowisku służbowym, albo zmniejszeniem się stanu etatowego tej jednostki, co wiąże się z utratą stanowisk przez konkretnych żołnierzy zawodowych.
Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał się na utrwalone już co do tego rodzaju spraw orzecznictwo sądowe. Wskazał, że drugorzędną kwestią jest czy wypowiedzenie stosunku służbowego nastąpiło przed, czy po dacie rozformowania jednostki. Istotne jest jedynie, aby między rozformowaniem a dokonaniem wypowiedzenia został zachowany związek przyczynowy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, A. K. nie zgodził się z zaskarżoną decyzją i zarzucając jej naruszenie art. 78 ust. 2 pkt 2 cytowanej już wyżej ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych oraz art. 107 § 3 k.p.a., wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji, bądź o stwierdzenie ich nieważności. W obszernym uzasadnieniu powołał się na argumenty zawarte we wniosku z dnia 30 czerwca 2006 r. oraz we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 8 lutego 2007 r. podkreślił, że przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji zostały wyczerpująco określone w art. 156 § 1 k.p.a. Zestawienie to, jak podkreślił Sąd, stanowi katalog zamknięty przyczyn stwierdzenia nieważności decyzji. Redakcja tego przepisu, zważywszy również na nadzwyczajny charakter tej instytucji, nie pozwala na stosowanie wykładni rozszerzającej. Obowiązkiem organu, co zresztą organ w niniejszej sprawie uczynił, jest zajęcie się kwestiami ściśle prawnymi. W ich efekcie może, co najwyżej dojść do wydania decyzji kasatoryjnej. Oznacza to, że w postępowaniu zmierzającym do ewentualnego wydania tego rodzaju decyzji nie ma proceduralnej możliwości poszerzenia materiału dowodowego sprawy. Tym samym nie wchodzi w grę również poczynienie dodatkowych (uzupełniających) ustaleń faktycznych. W omawianym postępowaniu organ orzekający ogranicza się jedynie do poszukiwania uchybień i wadliwości, tak proceduralnych, jak i dotyczących prawa materialnego. Rażące naruszenie prawa, na które w swym wniosku o stwierdzenie nieważności powołuje się skarżący, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zachodzi wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ państwa praworządnego. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność decyzji, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, jest wyraźne wykazanie jaki konkretny przepis został naruszony i dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące. Nie każde naruszenie prawa będzie stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności wydanej decyzji. Tylko rażące naruszenie prawa może skutkować wydaniem rozstrzygnięcia pozytywnego dla strony.
Przepis art. 78 powołanej ustawy pragmatycznej dotyczy sytuacji i tych jednostek wojskowych, które podlegają rozformowaniu. Użyte w tym przepisie sformułowanie "podlega rozformowaniu" oznacza, ze dotyczy to tych jednostek wojskowych, które podlegają temu procesowi (aktualnie), bądź zapadły co do nich takie decyzje. W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że na podstawie rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia 8 sierpnia 2002 r. w sprawie zmian organizacyjnych w jednostkach podległych Dowódcom Rodzaju Sił Zbrojnych, macierzysta jednostka skarżącego z dniem 31 grudnia 2002 r. podlegała rozformowaniu. Bezspornym również jest, że w wyniku tego procesu skarżący utracił zajmowane przez siebie stanowisko służbowe. Nie budzi również żadnych wątpliwości w świetle materiału zgromadzonego w sprawie, że w stosunku do skarżącego szukano odpowiedniego stanowiska w Siłach Zbrojnych, jednakże poszukiwania te okazały się bezskuteczne. W związku z tym, Wojewódzki Sąd Administracyjny przyjął, iż wypowiedzenie mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej w dniu 18 grudnia 2002 r. nie narusza prawa, a tym bardziej w stopniu rażącym. Należy w tym miejscu zauważyć, ze gdyby proces rozformowania jednostki wojskowej pozostawał dopiero w sferze planów, to faktycznie zarzut ze skargi można by uznać za zasadny, bowiem na gruncie cytowanego już wyżej przepisu, rzecz się sprowadza nie do planów rozformowania, lecz co do faktycznego procesu rozformowania jednostki wojskowej, a w konsekwencji do likwidacji stanowisk służbowych i zmniejszenia się ogólnego stanu osobowego. Wskazać ponadto należy, że istnieje w rozpoznawanej sprawie związek przyczynowy pomiędzy rozformowaniem macierzystej jednostki wojskowej skarżącego, a wypowiedzeniem mu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Istotne bowiem jest, że wypowiedzenie to logiczna i nieuchronna konsekwencja decyzji o rozformowaniu jednostki wojskowej i do takiego wniosku prowadzi - zdaniem Sądu - gramatyczna i celowościowa wykładnia przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej. Za bezpodstawny Sąd I instancji uznał zarzut skarżącego, co do konieczności zastosowania w niniejszej sprawie trybu zwalniania ze służby określonego w art. 78 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Z akt sprawy nie wynika aby taki tryb, wobec związku likwidacji zajmowanego przez skarżącego stanowiska z rozformowaniem jednostki wojskowej, powinien być zastosowany. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, organ wszechstronnie przeanalizował sprawę, przedstawił w uzasadnieniu tok myślenia oraz argumentacji i przywołał podstawę prawna rozstrzygnięcia. Samo zaś niezadowolenie skarżącego z treści podjętego w jego sprawie rozstrzygnięcia, nie może być uznane za dostateczną podstawę do uznania rażącego naruszenia przez Ministra Obrony Narodowej art. 107 § 3 k.p.a.
Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył skarżący zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (tj. Dz. U. z 1997 r. Nr 10, poz. 55 ze zm.) w związku z art. 110 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż w świetle przytoczonego przepisu wbrew jego brzmieniu, dopuszczalne było wypowiedzenie skarżącemu stosunku zawodowej służby wojskowej przy braku rzeczywistego, a w tym przypadku, czasowego związku przyczynowego pomiędzy rozformowaniem jednostki wojskowej, w której żołnierz zawodowy pełnił służbę w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu, a tym wypowiedzeniem, którego okres przypada po rozformowaniu jednostki wojskowej. Podniósł także zarzut naruszenie norm prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie na tle stanu faktycznego niniejszej sprawy, iż żołnierz w chwili doręczenia mu decyzji o wypowiedzeniu zajmował stanowisko służbowe w strukturach Centrum Szkolenia Czołgowo - Samochodowego w P..
Pełnomocnik skarżącego zarzucił dodatkowo zaskarżonemu rozstrzygnięciu naruszenie norm postępowania administracyjnego poprzez oddalenie skargi na decyzję, która była obciążona następującymi wadami formalnymi. W tym zakresie podniósł:
naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez uchybienie art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku dostatecznego uzasadnienia decyzji o wypowiedzeniu żołnierzowi stosunku służbowego, naruszenie norm prawa formalnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 16 § 1 k.p.a., poprzez zakwestionowanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, zasadności ostatecznej decyzji administracyjnej Ministra Obrony
Narodowej z dnia [...] roku o odmowie przeniesienia wnioskodawcy do rezerwy kadrowej, pomimo, iż decyzja ta nigdy nie została uchylona i Sąd jest nią związany jako decyzją ostateczną, naruszenie norm prawa formalnego mające wpływ na treść rozstrzygnięcia - art. 100 § 1 k.p.a. w związku z art. 109 § 1 k.p.a. oraz art. 110 k.p.a., polegające na przyjęciu, iż organ administracji może dokonać rozstrzygnięcia kwestii wstępnej dla wypowiedzenia stosunku służbowego, jakim było przeniesienie skarżącego do rezerwy kadrowej, o czym organ powinien ostateczną decyzją rozstrzygnąć przed dokonaniem wypowiedzenia, a nie po dokonaniu wypowiedzenia stosunku służbowego.
Pełnomocnik skarżącego zauważył, że skarżący otrzymał wypowiedzenie stosunku służbowego, gdy jednostka wojskowa była w trakcie rozformowania, zaś okres wypowiedzenia biegł w momencie gdy jednostka przestała istnieć. Organ wojskowy nie zauważył, iż pomiędzy procesami rozformowania, czy zmniejszenia się stanu etatowego, a wypowiedzeniem musi istnieć związek przyczynowy. Niezrozumiałym dla skarżącego, jest dopatrywanie się przez organ takowego związku w sytuacji gdy wnioskodawca pełnił służbę wojskową w jednostce nieistniejącej na dotychczasowym stanowisku jeszcze przez ponad miesiąc po rozformowaniu, za co pobierał uposażenie w identycznej wysokości jak przed rozformowaniem jednostki. Niedopuszczalnym było również, jak podkreślił pełnomocnik skarżącego, aby żołnierz zawodowy służby stałej, nie zajmował stanowiska służbowego, nie był w dyspozycji i nie pozostawał w rezerwie kadrowej, a pomimo tego pobierał dalej uposażenie tak jakby się nic nie zmieniło. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, nie można jednocześnie zwolnić z danego stanowiska służbowego zajmowanego w danej jednostce wojskowej, skoro ta jednostka wojskowa już nie istnieje. Żołnierz nie może pozostawać poza strukturą etatową.
Skarżącemu wypowiedziano stosunek służbowy w momencie gdy zajmował on stanowisko służbowe jeszcze przez kilka dni, a okres wypowiedzenia przypadał na okres kiedy to jednostka wojskowa nie podlegała rozformowaniu tylko była już rozformowana, czyli nie istniała. Skarżący po dniu 31 grudnia 2002 r. nie był w dyspozycji, ani w rezerwie kadrowej a to oznacza, że decyzja o wypowiedzeniu została wydana bez podstawy faktycznej i z rażącym naruszeniem art. 78 ust. 2 pkt 2 cytowanej już powyżej ustawy. W ocenie skarżącego, można było wobec niego zastosować inną podstawę prawną między innymi z art. 78 ust. 2 pkt 1 lub 3 ustawy. Niemniej jednak w tym przypadku nie przedstawiono wnioskodawcy nawet jednej propozycji wyznaczenia na równorzędne bądź wyższe stanowisko służbowe, tym bardziej, że wyrażał on taką prośbę. W ocenie pełnomocnika skarżącego, skoro w rozpoznawanej sprawie jednostka wojskowa już nie istniała oznacza to, że nie można było wypowiedzieć stosunku służbowego. Nie można przecież zwolnić żołnierza ze stanowiska nieistniejącego. Organ wojskowy powinien w przypadku kiedy doszło do rozformowania jednostki wojskowej, a w trakcie jej likwidowania lub przeformowania dokonanie wypowiedzenia poprzedzić co najmniej przeniesieniem do dyspozycji określonego organu wojskowego i z tej dyspozycji następnie dokonać wypowiedzenia. Podkreślić bowiem należy, że żołnierz w dyspozycji zachowuje wszelkie prawa jakie posiadał na stanowisku służbowym, w tym także płacowe. Organ wojskowy podejmując przedmiotową decyzję, w ocenie pełnomocnika, nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 78 ust. 2 pkt 2 powoływanej już ustawy, czyli nie dopełnił obowiązku rozważenia możliwości wyznaczenia go na inne stanowisko służbowe. Skarżący zgłosił wniosek o wydanie decyzji w przedmiocie przeniesienia go do rezerwy kadrowej i organ miał obowiązek wydać jakąkolwiek decyzję wskutek tego wniosku i to zanim wręczył mu wypowiedzenie. Ponadto, skoro toczyło się postępowanie o przeniesienie skarżącego do rezerwy kadrowej, to jak argumentował dalej pełnomocnik, tok tego postępowania czynił niemożliwym w ogóle wszczęcie postępowania zmierzającego do wypowiedzenia. Dopiero ostateczne rozstrzygnięcie o odmowie przeniesienia do rezerwy kadrowej mogło uzasadniać wszczynanie procedury wypowiedzenia stosunku służbowego, ponieważ gdyby doszło do przeniesienia do rezerwy kadrowej, niemożliwym stałoby się wypowiedzenie stosunku służbowego przed dniem upływu rezerwy kadrowej.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę tylko enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu przesłanki nieważności postępowania. Ponieważ wymienione w tym przepisie przesłanki nieważności postępowania nie wystąpiły Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał sprawę w granicach określonych zarzutami skargi kasacyjnej.
Skarga ta nie zawiera jednak uzasadnionych podstaw. Postawiony zaskarżonemu orzeczeniu zarzut naruszenia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, poprzez jego "błędne zastosowanie", nie zasługuje na uwzględnienie. Należy zauważyć, że zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z [...] została wydana w postępowaniu nadzwyczajnym o stwierdzenie nieważności decyzji, a zatem wskazany w skardze przepis prawa materialnego mający zastosowanie w sprawie, mógł być analizowany wyłącznie w kontekście przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji, o których jest mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., a konkretnie przesłanki rażącego naruszenia prawa. Zarówno w orzecznictwie jak i piśmiennictwie przyjmuje się, że sankcja w postaci stwierdzenia nieważności decyzji nie jest możliwa do zastosowania, gdy decyzja została wydana na podstawie przepisów prawa, których stosowanie wymaga złożonego procesu wykładni i której wynik jest sporny w judykaturze (zob. glosa B. Adamiak do wyroku NSA z dnia 6 lutego 2006 r. I FSK 439/05, OSP 2007/9/100). Na gruncie przepisu art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej, taka sytuacja ma miejsce. W wyroku z dnia 15 października 2007 r., I OSK 1986/06 Naczelny Sąd Administracyjny w ślad za orzeczeniami NSA z dnia 23 września 2004 r. OSK 397/04 i z dnia 5 stycznia 2006 r. I OSK 587/05 przyjął, że użycie w drugim członie omawianego przepisu czasu przeszłego i czasownika dokonanego ("zmniejszył się") oznacza, że w dacie wypowiedzenia stan ten musi już zaistnieć, a zatem jednostka winna mieć w tym czasie zmniejszony stan etatowy, co przy braku możliwości wyznaczenia żołnierza na inne stanowisko uniemożliwia trwanie stosunku służbowego. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie wyrażano jednak również stanowisko, do którego przychyla się również skład orzekający w rozpoznawanej sprawie, w świetle którego żołnierzowi zawodowemu można wypowiedzieć stosunek służbowy na podstawie art. 78 ust. 2 ustawy pragmatycznej, również w trakcie zmniejszania stanu etatowego jednostki wojskowej, a nie tylko po zakończeniu tego procesu (por. wyrok NSA z dnia 26 lipca 2001 r. sygn. akt II SA 2673/00, Lex nr 77681, wyrok NSA z dnia 10 września 2001 r., sygn. akt II SA 1530/01, Lex nr 140906, wyrok NSA z dnia 11 maja 2007 r., sygn. akt I OSK 1061/06 niepubl.).
W tych warunkach Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż wykładnia art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy pragmatycznej dokonana przez Ministra Obrony Narodowej, zaakceptowana przez Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym orzeczeniu była dopuszczalna, co wyklucza zarzut rażącego naruszenia tego przepisu w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Nieskuteczny jest również zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2007 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych bowiem przepis ten nie znajdował zastosowania w niniejszej sprawie. Co do zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, to stwierdzić należy co następuje: w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany został pogląd, że podstawą skargi kasacyjnej jako środka odwoławczego od wyroku sądu administracyjnego I instancji jest naruszenie przez sąd przepisów postępowania sądowoadministracyjnego. Nie mogą natomiast stanowić podstawy skargi kasacyjnej z art. 174 pkt 2 P.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania przez organy administracji publicznej, prowadzące postępowanie administracyjne w sprawie. Zarzuty skargi kasacyjnej wskazane w punkcie II dotyczą naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, których sąd nie mógł naruszyć ponieważ ich nie stosował. Tym samym również ten zarzut skargi kasacyjnej nie mógł być uznany za skuteczny.
Mając wszystko to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.